Bron: www.bndestem.nl

 

Alles draait om het Hellegatsplein

 

 

WILLEMSTAD - De Volkeraksluizen zijn veertig jaar oud.

Het grootste binnenvaartcomplex ter wereld bij Willemstad werd destijds zonder pracht en praal in gebruik genomen.

Deze week zet Rijkswaterstaat de sluizen wel in het zonnetje.

BN/DeStem duikt in de geschiedenis en kijkt samen met RW naar de toekomst:

in het achtste verhaal: de ontsluiting van West-Brabant.

 

 

Op de website van de Regionale Ontwikkelingsmaatschappij Rewin staat het zo: West-Brabant is uitstekend bereikbaar. De regio ligt op een kruispunt van Europese wegen. Een regio met uitstekende verbindingen en een voorbeeldige infrastructuur. Kortom, een prima plek om je te vestigen. Je kunt alle kanten op. Dat was een halve eeuw geleden wel anders. Natuurlijk kon je toen ook alle kanten op, maar het kostte heel wat meer moeite om die kanten te bereiken. West-Brabant, Zuid-Holland en Zeeland waren aan elkaar geknoopt met veerverbindingen. Met als belangrijk knooppunt Numansdorp op de Hoekse Waard. Eindpunt van de tramlijn die de Rotterdamse Tramweg Maatschappij in 1898 aanlegde. Bij de Veerhaven konden de passagiers overstappen op de veerdiensten van de RTM richting Willemstad en het Zijpe. Een belangrijke verbinding. “Als we naar de camping in Renesse wilden, reden we via Steenbergen naar de pont die ons naar Zeeland bracht,” herinnert Toos in 't Veld zich nog als de dag van gisteren. Ze is van oorsprong Rotterdamse, maar woont bijna veertig jaar in Willemstad. Ze was er wethouder en loco-burgemeester.

 

Bijna veertig jaar geleden kwam ze mee met haar man, die directeur was van het bedrijf Mannesman. “Dat bedrijf was als hoofdaannemer betrokken bij de aanleg van de Volkeraksluizen. Destijds ontwikkelde de gemeente Fijnaart het industrieterrein Dintelmond. Mannesman was het eerste bedrijf dat zich daar vestigde.” Ze verhuisden toen de sluizen en dammen klaar waren en West-Brabant aan een inhaalslag begon. “Willemstad was echt het eindje van Brabant,” zegt Toos in 't Veld. O nee, het is niet onaardig bedoeld. “Willemstad lag een beetje geïsoleerd. Een vestingstadje op het kruispunt tussen drie provincies. Een strategisch punt. Je overzag het water, waarop veel gebeurde.” Dat maakte Willemstad ook weer belangrijk. “Tot 1928 was het een militaire post. Er lagen meer dan 2000 militairen. Hun vertrek was een ramp voor Willemstad. De gemeente kreeg geld van de overheid. Hoe meer inwoners, hoe meer geld. Er werd dus veel ingeleverd, toen die militairen vertrokken.” Willemstad probeerde dat op te vangen door het bouwen van huizen. Tenminste, dat was de bedoeling. Er lag zelfs een plan om de wallen te vernietigen. Toos in 't Veld: “De beurskrach van 1929 heeft dat verhinderd. Daarna kwam de oorlog. Het plan is nooit meer tevoorschijn gekomen. Gelukkig maar, je moet er toch niet aan denken dat die wallen verdwenen waren.” Het had Willemstad absoluut geen goed gedaan. Het vestingstadje moet het vooral hebben van toerisme en recreatie. Daar heeft de aanleg van al die dammen en bruggen weinig aan veranderd. Toos in 't Veld: “Na de watersnoodramp werden al snel plannen ontwikkeld om de veiligheid te garanderen. In het achterhoofd zat natuurlijk ook een goede verbinding te maken met Antwerpen, het Belgisch achterland. Maar Willemstad zelf profiteerde niet zo gek veel van al die veranderingen.” Fijnaart volgens Toos in 't Veld wel. “Daar werden veel huizen gebouwd. De provincie wilde niet dat er in Willemstad gebouwd werd. Er was geen ruimte. Zelf zijn we buiten de wallen gaan wonen.”

 

Ze weet het nog goed. “We dachten: Jeetje, waar gaan we nu naar toe. Van dat grote Rotterdam naar Willemstad. Maar het ging prima. Ik verbaasde me bijvoorbeeld over de kwaliteit van de school. De lagere school heette dat toen nog. Nou, ze liepen voor op Rotterdam. Maar echt groeien deed Willemstad niet.” Fijnaart, Zevenbergen en Klundert profiteerden meer. “Door de aanleg van de 1200 meter lange Haringvlietbrug, het Hellegatsplein en de dammen, kreeg West-Brabant er een tweede ontsluiting bij,”zegt Boelhouwer van Wouwe. Hij was van 1976 tot 1984 burgemeester van Klundert en woont nu in Willemstad. “West-Brabant werd minder afhankelijk van de Moerdijkbrug. Ik wil niet zeggen dat het een achtergebleven gebied was toen ik hier kwam. Integendeel, al hebben die verbindingen wel voor meer leven in de brouwerij gezorgd. Denk maar aan de werkgelegenheid.” Dat vindt Toos in 't Veld ook. “Maar Willemstad is niet veel veranderd. Ik ben iemand van boven de sloot die hier in al die jaren prima bejegend is. Willemstad is een plaats waar altijd invloeden van buitenaf waren. Denk maar aan die militairen. Ook rond Willemstad is er niet zo gek veel veranderd. Nog altijd liggen er mooie polders en fraaie natuurgebieden, terwijl de mensen uiteraard wel het nodige profijt hebben van al die goede verbindingen. Een prima combinatie.”

 

 

Zie ook: Willemstad in beeld

 

 

 

24 september 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN