Bron: www.bndestem.nl

 

Casino-bioscoop sluit zijn deuren

 

“Voorgoed schuiven de gordijnen voor het filmdoek”

 

 

 

BREDA - Hij had bijna geen draad aan zijn lijf, die eerste naoorlogse jaren.

En dus was Piet van Bavel maar wat blij dat hij een baantje kreeg als piccolo in de Casino-bioscoop.

 

 

“Kreeg ik zo'n rood pakje aan,” vertelt hij, terwijl hij met zijn hand langs zijn been glijdt. “Aan de zijkant van mijn broek zat een bies.” Als piccolo leidde Van Bavel bezoekers naar hun plaats. Met een knijpkat de duisternis in. “Na de voorfilm ging ik opnieuw de zaal in. Voor mijn borst hing een houten bord met snoep dat ik verkocht. Haagse hopjes en zo.” In de foyer van de Casino Bioscoop kijkt Van Bavel anno 2008 naar Vincent van Wegen en Yvonne van Duuren, respectievelijk bedrijfsleider en assistent-bedrijfsleider. Jarenlang werkten de drie samen. Avond na avond. Vandaag is voor hen een memorabele dag. Voor de laatste keer gaan de projectoren aan. Dan, als de aftiteling van Bride Flight voorbij is, gaan de gordijnen voorgoed dicht. Casino sluit, gaat op in de nieuwe MustSee-bioscoop op het Chasséveld. En dus blikken de drie Casino-helden terug en vertelt Van Bavel over de jaren dat hij, eenmaal piccolo af, werkte als operateur. Bijna een halve eeuw bracht hij door naast een ratelende projector. Kilometers film gingen door zijn handen, trokken langs zijn ogen. De eerste die hij ooit zag? Hij weet het niet meer, misschien was het Gaslicht met Ingrid Bergman, peinst hij. “Mooie film.” Van Wegen lacht. Hij kwam in 1984 bij Casino. Eén van de films die toen draaide was Gremlins. “Daar schoot op een gegeven moment een stoeltjeslift recht door het plafond.” Hilariteit bij het bioscooppersoneel. “Want de oude mevrouw Brinkers, dochter van de oprichter, woonde boven de bioscoop en had zo'n trapliftje.” En lastig dat ze soms was. “Stiekem wensten we soms dat de Gremlins langskwamen om haar lift te manipuleren.”

 

Het waren de jaren dat het met het bioscoopbezoek wat minder ging. “De opkomst van de video bleek een gevaar,” zegt Van Wegen. Aan hem de taak het uit 1932 stammende Casino weer populair te maken. Veel kleine bioscopen legden het loodje die jaren. Ook die aan de Reigerstraat stond tijdelijk onder curatele. Van Wegen: “Kwam ik op een dag aan, waren ze hier voor de straat aan het opbreken. Tussen vierhonderd kinderen die stonden te dringen om naar een film te gaan. Ik vroeg de werkmannen even binnen. Ze vertelden dat ze een zaak kwamen afsluiten. Bleek dat ze het over de bioscoop hadden. Ik heb gelukkig toen snel wat kunnen regelen.” Met de populariteit van de film kwam het uiteindelijk weer goed. Van Duuren weet nog: “Die films met John Travolta.” Hadden ze vanuit het hoofdkantoor gewaarschuwd dat het op donderdag wel eens druk kon worden met de première van Saterday Night Fever. “Stonden we daar met al het personeel. Maar die eerste draaidag was het rustig. Op zaterdag kwamen we erachter dat mensen uit angst voor de drukte even hadden gewacht. Druk! Maandenlang zaten de zalen bomvol.” Van Duuren, die in 1975 bij de bioscoop kwam werken, zat toen nog achter de kassa. “Geweldig werk,” zegt ze nu. “Vooral die beginjaren op zaterdag. Aan de kassa verscheen uitgaanspubliek. Mensen die zich speciaal hadden gekleed. Het gaf een feestelijke sfeer.” Ze vertelt: “Er komen nu nog wel eens mensen aan de deur die ik nog als kind meemaakte. Zit u hier nog, vragen ze dan.” En… zich plotseling een voorval herinnerend, schiet ook zij in de lach. “De Chinezen,” begint ze. “O ja,” valt Van Bavel bij. “Die kwamen veertien jaar lang eens per week midden in de nacht een Chinese film bekijken.”

 

Van Duuren: “Dan wilden ze dat ik een briefje ophing met wat er draaide. Dat was in het Chinees. En Chinezen lezen van boven naar beneden, maar dat wist ik niet. Dus hing het briefje op z’n zijkant, bogen al die kopjes voor me opeens opzij. Mevlouw, misschien moet u het even dlaaien, zeiden ze.” Van Bavel: “Ik moest vanuit de cabine eens een Chinees omroepen. Ik had een naam op een briefje. Dus ik las die voor. Zag ik de hele zaal opeens schudden. Geen idee wat ik gezegd heb, maar 't was kennelijk grappig.” Het mooiste bleef Van Duuren de kinderen vinden. Drie, vier jaar oud voor het eerst naar de bioscoop. Zenuwachtig, enthousiast. Primair reagerend. Van Wegen: “Dat is sowieso heel leuk. Als publiek applaudisseert. Dat gebeurt niet vaak.” Van Duuren: “Weet je nog met die films van Louis de Funès.” Van Wegen: “Dan schudde het van de lachsalvo's.” Herinneringen. Aan de premières. Zoals TopGun met parachute-springers. De hele top van vliegbasis Gilze-Rijen was erbij. Of onlangs bij Moordwijven. Van Wegen: “We hielden de première in de kerkers onder het oude stadhuis. Compleet met water en brood.” En dan de herinneringen aan de nachtfilms. Tiroler-frivoliteit. “Per abuis zat er een keer nog eentje in de projector toen er een kinderfilm moest worden ingestart. Dat heeft ons wel wat vrijkaartjes gekost.” Van Duuren: “Bij die nachtfilms moesten we buiten over de poster met stickers de borsten wegmoffelen.” En dan, zegt ze: “Police Academy.” De anderen lachen. Zag het personeel - voor de grap gehuld in politiepakjes - opeens een arrestatieteam met kogelvrije vesten binnenstormen. “Die wilden de zaal in. Er zaten twee verdachten, moordenaars. Maar dat wilde ik niet,” zegt Van Wegen. “Stel dat het een schietpartij werd, er zaten honderden mensen binnen.” Uiteindelijk is de film afgedraaid. Politie bij alle deuren. De twee werden in stilte gearresteerd, vastgehouden in het herentoilet en afgevoerd toen de laatste bezoeker was verdwenen. “We hebben gevraagd er een beetje rustig mee om te gaan in de pers. Maar ja: moordenaars opgepakt bij Police Academy bleek te grappig. Alle landelijke media kwamen die week langs.” De Casino-bioscoop, de drie hebben er een heel leven liggen. En, al gaan Van Duuren en Van Wegen werken bij MustSee, stiekem zullen ze de oude stek nog wel eens missen. Van Duuren: “Het was toch jaren mijn tweede thuis.”

 

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

“The End”

 

 

 

BREDA – “Bride Flight,” “My Best Friend’s Girl” en “Quantum Of Solace, James Bond 22” waren gisteravond de laatste films op het witte doek van de Casinobioscoop aan de Reigerstraat in Breda. En daarna draaide manager Vincent van Wegen de deur voorgoed op slot. Filmminnend Breda moet het twee dagen lang doen met de enig overgebleven bioscoop in de stad, Chassé Cinema. Vanaf zaterdag is er weer volop filmkeus: dan gaat megabios MustSee open aan het Chasséveld. Om precies te zijn om 12.00 uur.

 

 

 

20 november 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN