Bron: BN-DeStem

 

Dagenlang alleen

met enkel de wijzers van de klok

 

 

michielse

 

Psychiater en eerste geneeskundige van Emergis Bart Michielse

in één van de achttien separeerkamers in Goes.

 

 

Dick is het enige lid van de centrale cliëntenraad van psychiatrisch ziekenhuis

Emergis die weet hoe het is in de isoleercel - of separatiekamer, zoals

het beschaafder heet. “Ik ben vier keer gesepareerd.”

 

 

“Alles bij elkaar heb ik er vier weken in doorgebracht. Eén keer twee weken aan één stuk. Elke ervaring was anders. Het was ook steeds om andere redenen en onder verschillende omstandigheden.” Dat was zeven jaar geleden. “Maar ik krijg sterk de indruk dat er nog weinig veranderd is in de aanpak bij separeren. Weet je hoe het daar is? Je wordt er in je onderbroek in gestopt. Je bent 24 uur per dag alleen. Je bent op jezelf aangewezen. De enige manier om iemand te zien is op de bel drukken om de verpleegkundige te roepen en die komt negen van de tien keer niet. Je bent opgesloten en hulpeloos. Het zou ideaal zijn als er elk uur een verpleegkundige langs zou komen om de situatie in te schatten. En elke 24 uur een psychiater om te zien of separatie nog nodig is. Ik kan me herinneren dat ik er dagenlang heb gezeten terwijl ik al lang terug had gekund naar de afdeling. De laatste keer in separatie was ik zwaar manisch. Dat was op de psychiatrische afdeling van Ziekenhuis Walcheren. Iedereen werd gek van mij. Toen hebben ze heel vriendelijk voorgesteld me een ontspannend middel te geven en een paar uurtjes slaap in de separatiekamer, met de deur open. Na tien uur werd ik wakker en was het over. Zo kan het ook.” Dick vindt dat veel bij Emergis niet naar wens gaat door personeelstekort. “In Ierland wordt heel weinig gesepareerd. We zijn er als werkgroep gaan kijken. Als daar iemand dreigt te ontsporen krijgt hij een verpleegkundige naast zich als buddy die hem begeleidt tot de crisis is afgewend.”

 

Als lid van de Emergiswerkgroep Drang en Dwang gaat Dick de afdelingen langs om verpleegkundigen te vertellen hoe hij separatie onderging. Dat is nodig, bevestigt hij. “Of het werkdruk is of wat anders, afspraken worden niet nagekomen. Je weet als patiënt soms niet waarom en hoe lang je in de separeer zit. In de separeerkamer hangt een klok, achter onbreekbaar glas. Als de verpleegkundige je eten heeft gebracht en zegt: “om half twee kom ik je halen om een sigaretje te roken,” dan hangt je blik vanaf vijf voor half twee aan die wijzers. Als het kwart voor twee wordt voor de verpleegkundige komt, dan heeft die geen idee wat jou daarmee aangedaan wordt.” Er is een kleine, vaste groep cliënten die de afzonderingskamers het meest gebruiken. Ruim de helft van de gebruikers vraagt zelf om separatie, weet Dick. “Zo geven zij aan hoe het met hen gesteld is. Waarschijnlijk zijn zij ook geholpen met een gewone, prikkelarme kamer om zich af te zonderen. Er zijn situaties waarbij gedwongen separatie móet en die blijven ook voorkomen. Maar als je het zwaarste middel van het ziekenhuis inzet, behandel die patiënt dan ook als op de intensive care! Zo iemand heeft recht op intensieve aandacht en geregeld bezoek van een arts.”

 

 

 

20 oktober 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN