logo (7)

 

Discriminatie op de werkvloer neemt toe

 

 

werkvloer

 

Allochtonen op de Nederlandse werkvloer, in dit geval het spoor.

 Volgens sommigen mag met name ook de politiek zich de discriminatie van deze groepen aantrekken.

 

 

“Je ziet het aantal klachten weer groeien,” zegt FNV-beleidsmedewerker

Daniel Garcia Soto, die zich al jarenlang bezighoudt met discriminatie

op de werkvloer vanwege ras of etniciteit.

 

 

Het voorval in Oosterhout, waar negentien Turkse werknemers van de kit- en lijmfabriek Den Braven Sealants afgelopen zondag aangifte deden tegen hun directeur Cees den Braven, omdat die zou hebben geroepen dat “alle Turken klootzakken zijn,” “de fabriek kapot maken” en “moeten opflikkeren,” kent de vakbondsman niet, maar verbaast hem allerminst. “Dit soort voorbeelden zie je steeds meer. Waar dat aan ligt? Ik wijt het aan het verharde politieke klimaat in Nederland. Om het simpel te stellen: hoe harder Geert Wilders roept over moslims, hoe meer spanningen dat oplevert op de werkvloer.” Die conclusie wordt gedeeld door directeur Cyriel Triesscheyn van anti-discriminatiebureau Radar, dat actief is in delen van Zuid-Holland en West- en Midden-Brabant en een vestiging in Breda heeft. “Politici zijn voorbeeldfiguren. Als die zaken gaan roepen over moslims, dan voelen veel mensen op de werkvloer zich vrij om dat ook te gaan doen.”

 

Triesscheyn haalt een voorbeeld uit Rotterdam aan. “Daar werd op een gegeven moment een debat over hoofddoekjes georganiseerd, wat de nodige media-aandacht met zich meebracht. Wat zag je daarna: opeens steeg het aantal klachten van schooldirecteuren over stagiaires die met een hoofddoek op school kwamen.” Ondanks het feit dat het aantal meldingen over discriminatie op de werkvloer toeneemt, stijgt het aantal zaken dat uiteindelijk bij de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) belandt, nauwelijks.

 

“Het aantal zaken dat we behandelen en dat te maken heeft met discriminatie op de werkvloer, stijgt wel,” zegt CGB-woordvoerster Barbara Bos, “maar dan gaat het vooral om zaken die zijn terug te voeren op leeftijdsdiscriminatie. Arbeidsgeschillen vanwege ras of etniciteit nemen bij ons niet toe. Vorig jaar hadden we tien zaken, ongeveer net zo veel als in de jaren daarvoor.” Het zijn wel vrijwel altijd complexe zaken, vervolgt Bos. “Discriminatie op basis van ras gebeurt vaak impliciet. Er wordt wat gezegd, je voelt als werknemer iets. Maar maak dat gevoel maar eens hard.” Toch trekt in ongeveer de helft van alle zaken die de commissie behandelt, de klager uiteindelijk wel aan het langste eind. Bos: “Dat aantal mag ook worden toegeschreven aan de Wet Gelijke Behandeling die we sinds 1994 hebben. Die legt de bewijslast bij de werkgever. Als een werknemer voldoende hard kan maken dat er gerede vermoedens zijn dat er gediscrimineerd wordt, is het aan de werkgever aan te tonen dat daar geen sprake van is.”

 

In het geval van het Oosterhoutse bedrijf vermoedt Radar-directeur Triesscheyn dat het niet zo moeilijk zal zijn aan te tonen dat de directeur zijn boekje te buiten is gegaan. “Als deze meneer heeft geroepen wat beweerd wordt, dan overtreedt hij de wet in het kwadraat. Want behalve de Wet Gelijke Behandeling hebben we in Nederland ook nog de Arbowet. Die verplicht werkgevers hun werknemers te beschermen tegen discriminatie. Als een directeur zich dan ook nog eens zelf schuldig maakt aan discriminatie, lijkt het me niet zo moeilijk.”

 

 

 

Een bijdrage van Redactie: Breda-en-alles-daaromheen.

 

20 augustus 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN