logo (7)

 

Driekwart eeuw ‘sjimmiëen’ op de kermis

 

 

 

OOSTERHOUT - De familie Reemer uit Bergen op Zoom staat deze week

voor het 75e opeenvolgende jaar met hun attractie

Lunapark Sjimmie op de kermis in Oosterhout.

 

In die driekwart eeuw veranderde er veel in het kermisbestaan,

maar de attractie bleef vrijwel ongewijzigd.

 

 

Zaterdag 11.13 uur

BN/DeStem volgde een dag uit het leven van een rasechte kermisfamilie. Met nog twee uurtjes te gaan voordat de kermis in Oosterhout de deuren opent, is er in de woonwagen van de familie Reemer even tijd voor koffie. Dochters Chantal en Daniëlle (22 en 17), lopen met de slaap nog in hun ogen rond in hun ochtendjas. Moeder Monique begint alvast met het klaarmaken van de warme lunch. Chris Reemer zelf is 's ochtends op en neer gereden naar hun woonplaats Bergen op Zoom om daar een spandoek op te halen. Hij heeft het laten maken ter gelegenheid van hun 75-jarig jubileum op de Oosterhoutse kermis. Hij is de derde generatie die met de Lunapark, in Oosterhout beter bekend als de Sjimmy of Cake Walk, ieder jaar weer neerstrijkt op de jaarlijkse kermis. Bij de op kolen gestookte attractie hoorde aanvankelijk ook nog een stoomcarrousel, tot die in 1952 werd verkocht aan de Efteling, waar hij tot de dag van vandaag nog zijn rondjes draait. Chris zelf was vijftien jaar toen hij voor het eerst meedraaide op de kermis, vertelt hij. “Net zoals mijn drie broers. Zij zitten ook allemaal nog in het kermisvak, ieder met een eigen attractie.” Zo makkelijk als de opvolging van het bedrijf destijds ging, zo onzeker is de toekomst nu. “Onze twee dochters willen de zaak niet overnemen. Ze hebben allebei vriendjes die niet uit het kermisleven komen en die zien het niet zitten. Onze zoon Chris is pas tien, dus die kan het stokje voorlopig niet overnemen, als hij het al zou willen.”

 

13.48 uur

Onder blauw tl-licht en met de airco aan zitten Chantal en Daniëlle, inmiddels keurig gewassen en gekapt, achter de kassa van de Sjimmy. Een gestage stroom bezoekers, vooral jonge kinderen, trekt aan hun raampje voorbij. Binnen in de attractie zelf zitten ouders op bankjes geduldig te wachten totdat hun kroost is uitgeraasd. Voor Diana de Ruijter en Jolanda Jolie is dit de plek waar ze de komende dagen heel wat uurtjes zullen doorbrengen. “De kinderen krijgen van ons een weekkaart voor de Sjimmy. We zijn hier meestal om een uur of twee, om vijf uur gaan we even naar huis om te eten en dan komen we hier terug tot een uur of elf 's avonds.” Zelf zijn ze ook opgegroeid met deze attractie. Ieder jaar gingen ze in de zomer steevast een week lang ‘sjimmiëen.’ “Daarachter,” vertelt Diana terwijl ze naar een verscholen hoekje achter in de attractie wijst, “was de plek waar stiekem werd gevreeën. Er zijn daar heel wat huwelijken gesloten. Nu gebeurt dat niet meer. Tegenwoordig vinden ze het hier leuk totdat ze een jaar of twaalf zijn, terwijl wij hier vroeger op ons zestiende nog steeds kwamen.”

 

16.30 uur

Chris staat op het kermisterrein en kijkt trots naar zijn attractie. “Tienduizend lampjes zitten erin, zeven motoren. Bijna alle onderdelen van de attractie, van de bewegende bruggen tot de trappen, zijn nog origineel. En alles is tiptop in orde. Zo wil ik het ook hebben, dat vind ik belangrijk. Maar mijn vrouw vindt soms dat ik te perfectionistisch ben.” Ondanks, of misschien juist door die toewijding, maakt hij zich grote zorgen over de toekomst. Stijgende kosten, te weinig personeel en de concurrentie met andere evenementen maken het steeds moeilijker om voldoende geld binnen te halen. En dat drukt weer op het plezier waarmee hij zijn werk doet. “Nee, het is niet meer zo leuk als vroeger. Alles is zo schreeuwend duur geworden. Brandstof, verzekeringen, stageld. Voor elektriciteit alleen ben ik al duizend euro per week kwijt.” De grootste bedreiging is volgens hem echter vooral de veranderde wensen van de jeugd. “Vroeger spaarden kinderen een jaar lang voor die ene week kermis. Nu moeten we concurreren met de mobiele telefoon, merkkleding en wat al niet meer. Ieder weekend is er wel iets te doen, ze komen gewoon niet meer vanzelfsprekend naar jou.” En dan gaan ook nog eens de jaren meetellen. Het fysiek zware werk gaat hem steeds minder makkelijk af. “Het opbouwen en afbouwen gaat allemaal met de hand. En het moet altijd snel, snel, snel, want het moet in een paar maanden verdiend worden. De ene avond sta je nog in Venlo, de volgende ochtend ben je alweer aan het opbouwen ergens in het westen van Brabant.” Hij zucht. “Nee, makkelijk is het allemaal niet, ik maak me er echt zorgen over.”

 

0.32 uur

Een half uur na het sluiten van de kermis, is iedereen weer terug in de woonwagen. Ondanks de zorgen, is Chris toch tevreden. “Al met al was het toch een aardige dag.” Na wat napimpelen wordt het om 3.00 uur stil in de woonwagen van de familie Reemer.

 

 

 

Een bijdrage van Redactie: Breda-en-alles-daaromheen.

 

18 augustus 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN