Bron: www.bndestem.nl

 

Een man vol levenslust,

ondanks zijn hoge leeftijd

 

Rimpels die vertellen hoe het leven ooit was

 

 

 

BREDA – “Kijk, zo kan het ook,” wijst amateur-fotografe Marion van Sas

in het Bredase woonzorgcentrum De Breedonk

naar een foto van een oude man.

 

 

Met twinkelende ogen blikt hij in de camera. “Een flirt,” lacht Van Sas. Een man vol levenslust. Ondanks zijn hoge leeftijd. Van Sas zag ook anders. In de nazomer van 2008 portretteerde ze oude Bredanaars en Ulvenhouters. Als nieuwe uitdaging. “Ik maakte vooral foto’s van kinderen. Ik wilde wel eens wat anders dan alleen gladde gezichten voor de camera.” Oude mensen. “Mensen die hebben geleefd. Dat toont zich in hun gezichten.” Gezichten met een glimlach. “Maar vaak ook met een sombere blik,” staat Van Sas stil voor een foto van een oude dame. “Dat greep me aan,” zegt ze. “Oud worden is niet zo heel erg leuk.” Van Sas maakte de meeste foto’s in vier verzorgingshuizen. “De Breedonk, de Westerwiek, Vuchterhage en in Ulvenhout in De Donk.” Slechts enkele zelfstandig wonende ouderen portretteerde ze. Het verschil was groot.

 

“Natuurlijk,” zegt ze: “Het zijn de extreme verhalen die je bijblijven. De excessen. Veel ouderen voelen zich emotioneel prima. Wie zelfstandig woont en ondernemend is, heeft een ander leven dan in een verzorgingshuis.” Want daar: “Ja, daar trof ik toch wel erg veel mensen die eenzaam zijn.” Ze vertelt. Over de ouderen die nauwelijks bezoek krijgen. Over hun sociale kring die, naarmate hun leeftijd toeneemt, steeds verder krimpt. De gezondheid die te wensen overlaat. Schrijnend, vond de fotografe de verhalen die ze, terwijl ze haar lenzen scherpstelde, te horen kreeg. “Eén man vertelde ik dat ik over een week of twee zijn portret langs zou brengen. “Als ik er dan nog ben,” schamperde hij. Hij is er nog.” Of: “Die oude man die speciaal voor de foto zijn zuurstofapparaat afdeed. Al zijn kracht verzamelde hij om zo goed mogelijk op de foto te komen. En opeens zag je de man die hij ooit moet zijn geweest.” Charmant, een verleider. “Hij is inmiddels overleden.”

 

Van Sas ontdekte: “Het is fascinerend hoe verschillend mensen oud worden. Ik heb vrouwen van dik in de tachtig voor de camera gehad met vrijwel rimpelloze gezichten. En er waren jongere ouderen die er veel minder strak uitzagen.” En dan. “Ja, De Donk,” zegt Van Sas. “Daar hadden ze aan mijn bezoek een verwendag gekoppeld. Met een kapper, een manicure, visagiste.” Tiptop plaatsten de ouderen zich voor Van Sas. Luidkeels becommentarieerd door mede-bewoners gingen ze op de gevoelige plaat. “Gezellig.” Veertig van de portretten die ze maakte zijn nog tot 27 maart dagelijks tussen 10.00 en 16.00 uur te zien op een expositie in De Breedonk. En Van Sas? “Ik ben inmiddels bezig met een volgend project. Ik fotografeer handen van mensen van nul tot honderd jaar.” Maar de ouderen, die vergeet ze nooit. Ze heeft van hen geleerd. Geleerd dat ze nu moet leven, alles eruit moet halen wat er in zit, nu het lichaam nog meezit, de sociale omgeving groot is. En: “Je moet proberen actief te blijven, je lekker in je vel te voelen.” Zo creëer je wellicht die geestelijke weerstand die hard nodig is als mensen in de omgeving wegvallen, het lichaam minder wordt.

 

 

 

Zie ook:

 

Ulvenhout in beeld

 

 

26 februari 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN