Bron: www.bndestem.nl

 

Een post traumatische stress stoornis

 

“Ik loop niet weg voor een beetje weerstand”

 

 

 

Henk Willemsen (68) hield aan zijn diensttijd in Nieuw Guinea

een post traumatische stress stoornis (ptss) over.

Hij praat er open en eerlijk over.

Als vrijwilliger behartigt hij de belangen van oud-militairen.

Maar hij zet zich vooral ook in voor de Papoea’s.

 

 

Eerder ontving hij al een militaire onderscheiding. Later een lintje. Hij is getrouwd met Diny. Ze hebben twee dochters: Collinda en Pascalle.

 

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

 

“Ik heb moeilijke jaren achter de rug door de stress stoornis, het overlijden van mijn zwager en een vriendschap die na 52 jaar op onverklaarbare wijze is beëindigd.

Maar mijn vrouw, kinderen en familie hebben me heel erg geholpen. Ik heb het idee dat het nu een stuk beter gaat.”

 

Wat zijn uw drijfveren?

 

“Ik zet me voor de Papoea’s in omdat ik al 22 jaar probeer mijn schuldgevoel tegenover hen te verwerken.

Ik zat er elf maanden in mijn diensttijd in ‘60 en ‘61.

Er was de Papoea’s zelfstandigheid beloofd. Dat hebben ze nooit gekregen. Ik heb het gevoel dat we ze niet voldoende hebben gesteund.

Daarom zet ik me nu op een andere manier voor ze in met de Stichting Papoea Steunfonds.”

 

Wat doet de stichting?

 

“We zamelen geld in voor projecten voor de Papoea’s in Nieuw Guinea.

Dat krijgen we door de verkoop van spullen die we via de website: www.spsng.nl aanbieden.

Veel geld komt ook van veteranen.”

 

Bent u nog terug geweest naar Nieuw Guinea?

 

“Vier keer tot nu toe. De mensen en het land, het blijft bijzonder om daar te zijn.”

 

Hoe staat u in het leven?

 

“Ik ben een gezelligheidsmens.

Maar ik kan ook rechtlijnig en een drammer zijn, ik zeg wat ik denk.

Verder ben ik eerlijk en oprecht. Ik loop niet weg voor een beetje weerstand.”

 

U bent een echte Bredanaar?

 

“Ja, geboren en getogen in de Gravenstraat. Een echte volksbuurt.

We waren allemaal even arm en hadden elkaar allemaal even hard nodig. Ik denk met veel plezier aan die tijd terug.”

 

Bent u ijdel?

 

“Ja, altijd geweest ook. Dat had ik vroeger al toen ik uitging. En nu nog. Als ik op beurzen sta, ga ik altijd in het veteranenpak.”

 

Wat maakt u verdrietig?

 

“De stelselmatige vernederingen van en de moorden op de Papoea’s.

Niemand doet er iets aan, ook de Nederlandse regering niet. We laten die mensen echt in de steek.”

 

Is er iets dat u aan uzelf wilt veranderen?

 

“Mijn karakter is niet te veranderen, dat zit in de genen.

Ik zou het ook niet willen. Ik heb een goede en lieve vrouw, twee mooie dochters en vier schatten van kleinkinderen.

Wat wil je nog meer?”

 

Wat wilt u nog verwezenlijken?

 

“Er is een busje nodig voor een project voor de Papoea’s. Dat kost een hoop geld.

Daarvoor hebben we veel financiële steun nodig. Ik wil dat met de Stichting proberen te regelen.

Ik hoop dat mensen meer willen weten. Dat kan via onze website.”

 

 

 

11 april 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN