http://www.bndestem.nl/regio/roosendaal/7679620/Een-wijkzuster-met-groene-vingers.ece

 

Een wijkzuster met groene vingers

 

 

 

image002

 

 

Wijkzuster Mia de Wildt houdt een van haar zelfgemaakte bloemstukken vast.

Naast haar werk in de zorg geeft ze cursussen en workshops in het bloemschikken.

 

 

OUD GASTEL - Al die aandacht voor het teruggekeerde fenomeen wijkzuster, Mia de Wildt uit Oud Gastel snapt er niks van. Sinds 1980 is ze wijkziekenverzorgster. In die functie doet ze niets meer of minder dan de met veel bombarie aangekondigde wijkzuster. “Alleen werk ik voor een andere instelling. Tussen alle zorgaanbieders is er volgens mij een nieuwe speler op de markt gekomen en die heeft de naam wijkzuster geïntroduceerd. Dat spreekt de politiek en media blijkbaar aan, want die omarmen de wijkzuster, terwijl wij precies hetzelfde doen.”

 

De Wildt kwam in 1980 bij de kruisvereniging in Oudenbosch terecht, waar ze met drie collega’s het hele dorp van thuiszorg voorzag. ‘s Ochtends werden de zieken bezocht en ‘s middag draaiden ze het kleuterbureau, het zuigelingenbureau en bezochten ze de ouderen. Tegenwoordig is ze wijkziekenverzorgster voor Thuiszorg West Brabant (TWB) in Kruisland. Haar werkgever is een van de vele zorgaanbieders. De wijkzuster is een initiatief van de Regionale Kruisvereniging West-Brabant, die aangespoord door Wmo-raden en gemeenten, een laagdrempelig instituut in het leven heeft geroepen. De klant moet bepalen welke zorg er komt. Hij moet niet langer afhankelijk zijn van het aanbod van zorginstellingen. Die zijn bovendien zo groot dat ze niet flexibel genoeg zijn om snel op een verandering in de zorgvraag in te spelen. De wijkzuster moet dat wel kunnen. Al vraagt Mia de Wildt zich dat af. “Hoe lang blijft een wijkzuster kleinschalig? Als het aanslaat, zal die het steeds drukker krijgen, de administratie groeit en rondom de wijkzuster zal zich een grotere organisatie vormen. En waar blijf je dan?”

 

Naast haar werk in de zorg, heeft Mia de Wildt een andere bezigheid; haar bedrijf “Het Grassprietje,” waarmee ze workshops en cursussen geeft in bloemschikken. “We hebben de garage verbouwd. Veel materiaal heb ik niet nodig, dat nemen de cursisten zelf mee.” De naam Grassprietje is gekozen omdat van Mia wordt gezegd dat ze zelfs van een grassprietje iets moois kan maken. “Ik wil er ook mee aangeven dicht bij de natuur te willen blijven. Eikeltjes, kleine appeltjes, blad en schors kun je zomaar oprapen. Een bloemstuk bestaat voor tachtig of negentig procent uit gevonden materiaal. Hiermee haal je de warmte van de natuur naar binnen.” Dat creatieve met groen heeft Mia van haar vader, die bloembollen kweekte in Kruisland en zijn bloemstukken exposeerde in de Grote of Onze Lieve Vrouwe kerk van Breda. “Het is een heerlijke ontspanning, naast het werk in de zorg.” Het begon met het bloemschikken in de kerk van Oud Gastel. “Met een groep doen we dat al vijftien jaar. Daarna kwam het steunpunt voor ouderen waar we met Kerstmis en Pasen stukjes maakten, vervolgens vroegen collega’s om bloemstukjes voor hen te maken en toen hebben we het Grassprietje maar opgericht.”

 

 

Lees ook:

 

www.hetgrassprietje.nl

 

 

Zie ook:

 

Oud Gastel in beeld

Oudenbosch in beeld

Kruisland in beeld

 

Alle dorpen rondom Breda in beeld

 

 

 

24 november 2010

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN