image005

 

“Eenzaam ben ik niet zo gauw”

 

 

irene herbers

 

Oud-Steenbergse Irene Herbers geeft tekst en uitleg.

 Aan tafel in een Antwerps café, maar meer nog in haar boek: “Hoe reis ik solo.”

 

 

ANTWERPEN / STEENBERGEN - Als je in je ‘uppie’ reist, beleef je meer.

 

 

Dat beweert Irene Herbers (40), die haar eigen ervaringen en die van tientallen andere solisten optekende in een boek. “Hoe reis ik solo,” heet het: een thematisch geordende verzameling tips, anekdotes, foto's en interviews over alleen erop uit trekken.

 

In Steenbergen groeide ze op, in Breda woonde ze een tijdje en daarna trok ze, in etappes, allerlei hoeken van de aardbol over. Nepal en Nieuw-Zeeland, India en Indonesië, Marokko en Mongolië: ze zag het allemaal en meer. In haar tegenwoordige woonplaats Antwerpen vertelt Herbers waarom ze juist een boek voor soloreizigers wilde maken. “Toen ik mijn baan dreigde kwijt te raken – het communicatiebureau waarvoor ik werkte ging failliet – besloot ik in mijn eentje een paar maanden door Mongolië en China te gaan trekken. Op een eerdere reis met mijn toenmalige vriend had ik soloreizigers gezien. Die vond ik fascinerend. Die vrijheid! Dus wilde ik het zelf ook doen. Niet om het mezelf moeilijk te maken of mijn grenzen te verleggen, gewoon om vrijheid te proeven. Angst voelde ik aanvankelijk niet, toch kreeg ik vlak voor vertrek koudwatervrees. Ik had een spookbeeld van mezelf in een trein vol stomdronken, vervelende Russen. Hoe zouden andere soloreizigers dat doen, vroeg ik me af. Op internet vond ik er nauwelijks informatie over. Wanneer ik het op discussiefora ter sprake bracht, werd ik weggehoond: dat ik maar beter niet kon gaan, als ik er zo onzeker over was. Afgeserveerd door arrogante, betweterige backpackers. Toen al nam ik me voor een boek te maken. Om voorpret te bevorderen en koudwatervrees weg te nemen. Met slechts drie maanden eigen ervaring had ik te weinig in te brengen, vond ik. Dus zocht ik soloreizigers die hun ervaringen wilden delen. Kostte wel een boel tijd en moeite. Een oproepje op de website van Lonely Planet, een bekende reisgidsenuitgever, werd meerdere malen verwijderd. Ze zagen me als een concurrent.

 

Eenzaamheid is een van de thema's in het boek. Dat lijkt voor de hand liggend, maar zelf heb ik me zelden eenzaam gevoeld op het solopad. Juist wanneer je alleen ergens bent, heb je vanzelf met iedereen contact. Soms moest ik zelfs moeite doen om me af te zonderen. Toch, hoeveel mensen ook om je heen zijn, alleen ben je wel. Dat wil zeggen: je kunt je niet meer achter een ander verstoppen. Soms is dat goed. Je móet wel je eigen beslissingen nemen, je bent zelf verantwoordelijk.  Ach, het boek gaat ook gewoon over praktische zaken. Hoe je als vrouw met lastige kerels omgaat bijvoorbeeld. Een vraag stellen helpt in sommige culturen. “Hoe zou je het vinden als iemand dit aan je zus vraagt?” In een land waar je de taal niet spreekt moet je helemaal vertrouwen op je gastheren. Het is de totale afhankelijkheid en eigenlijk houd ik daar wel van. Diezelfde onbevangenheid merkte ik ook bij de mensen die meewerkten aan dit boek. Ze kunnen relativeren, kunnen erom lachen als iets misgaat. Neem een Chinees treinstation met twintig loketten en daarvoor ellenlange rijen. Je weet dat iedere rij voor een andere bestemming is, maar welke? Met hulp kom je er altijd uit, al kan het even duren. Je moet daar wel lol in hebben, ja. Of ik nog iedere dag reisdrang voel? Niet meer sinds ik in Antwerpen woon. Hier is de wereld dichtbij. Ik kan rustig een uur aan de Schelde staan en containers van overal zien binnenvaren. Als alles naar je toe komt is het ook mooi.”

 

“Hoe reis ik solo,” is verkrijgbaar bij de boekhandel.

Uitgeverij Lannoo, ISBN 978 90 209 7564 2: www.schrijvenoverreizen.nl

 

 

 

Een bijdrage van Redactie: Breda-en-alles-daaromheen.

 

17 juni 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN