Bron: www.bndestem.nl

 

Foto’s die

een stukje leven teruggeven

 

spoor-1

 

 

BREDA - In verpleeghuis Lucia blijft Peter Adelaar stilstaan voor een foto van een trein.

 Adelaar is licht dementerend. Zijn geheugen laat het soms afweten.

 Maar daar is nu even niets van te merken. Starend naar de foto begint hij te vertellen.

 

 

spoor-2

 

De foto’s die Nora Kruik maakte op het station in Breda,

 roepen bij Peter Adelaar herinneringen aan vroeger op.

 

 

 

spoor-3

 

Herkenbaar Breda: het Spanjaardsgat.

 

 

 

spoor-4

 

Het vuurtorentje bij het Valkenberg.

 

 

Over hoe hij vroeger werkte op het hoofdkantoor van de Nederlandse Spoorwegen in Utrecht. En dat hij dagelijks pendelde tussen Breda en de Domstad. Nora Kruik luistert naar zijn verhaal. Zij maakte de foto. Hij maakt deel uit van de expositie Breda in Beeld die gisteren opende en nog drie maanden in de gangen van Lucia is te zien. Met 54 foto’s van cursisten van creatief centrum de Nieuwe Veste. Zij fotografeerden herkenbare plaatsen in Breda. Eén van die cursisten is Esmee Moonen. Zij werkt als ergotherapeute in het verpleeghuis. Het was haar idee om de expositie in Lucia in te richten. “Inderdaad een beetje met het idee dat de foto’s bij de bewoners herkenning kunnen oproepen,” vertelt ze.

 

In Lucia wonen 260 mensen met een psychogeriatrische aandoening. In meer of mindere mate zijn ze dementerend. Het is vooral hun korte termijngeheugen dat hapert. Herinneringen van langer geleden lijken beter te beklijven. Precies daarom kunnen de foto’s hen aanspreken. Opeens zien ze iets dat ze herkennen. Moonen vertelt over die ene bewoner die plotseling bleef stilstaan voor een foto van Bouvigne. “Hij bleek er als tuinman te hebben gewerkt. Er kwamen allemaal herinneringen boven.” De expositie prikkelde zijn geheugen. Leuk voor hem, uiteraard, maar ook voor zijn bezoek. Want ook voor hen richt het verpleeghuis in de hal om de drie maanden een expositie in. Wilma Schutten van Lucia: “Het biedt de bezoekers de gelegenheid om wat te doen, om samen met de bewoner even ergens naar te gaan kijken.” En om te praten. Over wat ze zien. Over dat stukje Breda van de foto. Of over wat het los maakt. De foto’s van de huidige expositie hebben ook tot doel om mensen van buiten Lucia te verleiden eens een kijkje te komen nemen. Buurtbewoners, of vitale ouderen die ook graag willen genieten van dat wat is te zien. Gewoon, omdat ze het leuk vinden. Het verpleeghuis hoopt natuurlijk dat die bezoekers, doordat ze eenmaal over de drempel zijn gestapt, de sfeer ontdekken van Lucia. Dat zo een bepaald vooroordeel verdwijnt en er in de toekomst makkelijker binnen wordt gestapt om eens een bezoek aan iemand te brengen, een kopje koffie te komen drinken.

 

Adelaar is intussen doorgelopen, om zijn pas weer in te houden voor een foto van het Valkenberg. Hij weet weer hoe hij vroeger dag in dag uit door dat park naar het station liep. “Om half zeven ’s ochtends,” zegt hij. “Ik ging met de trein naar Utrecht.” En hij vertelt. Over hoe hij best dichter bij zijn werk had willen wonen, maar dat hij verliefd was op een meisje uit Breda. Zijn vrouw. Zij wilde graag in haar stad blijven wonen. Zo werd Breda ook zijn stad. En herkent hij de plaatsen die de cursisten fotografeerden. Foto’s die hem even momenten teruggaven van zijn leven.

 

 

 

9 mei 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN