het vrije volk

 

Waarom moest Gabriëlle Cevat dood?

 

 

gabrielle_cevat

 

Gabriëlle Cevat

 

 

De doodgeschoten politieagente Gabriëlle Cevat werd afgelopen donderdag 17 juli begraven.

Veel mensen vragen zich op zo’n moment af: Waarom?

 

Het antwoord was eigenlijk al gegeven in de nacht van

 woensdag 9 juli – nog geen uur nadat Gabriëlle stierf.

 

 

Toen zond de VPRO namelijk een documentaire uit over de rechtspraak: Dixième chambre. Een jaar geleden was er bij Zomergasten al een fragment van getoond. Stan de Jong heeft er toen een artikel over geplaatst op zijn site. Ik citeer daar uit:

 

De zaak die bij Zomergasten te zien was, stond mij nog haarscherp voor de geest. De verdachte was een goed opgeleide dertiger, een socioloog die met een mes in de metro was aangehouden bij een standaardcontrole. De man probeerde voor een pinnige vrouwelijke rechter (zie foto) uit te leggen dat het mes geen wapen was in de zin van de wet en dat het in de regio waar hij opgroeide gebruikelijk was dergelijke messen bij zich te dragen voor het snijden van touw, een stuk worst, enzovoorts. (Het was een Opinel 8 mes, zie foto).

 

 

opinel mes

 

 

De man voerde zelf zijn verdediging. De rechter kon haar irritatie over de eigenwijsheid van deze verdachte, die opmerkelijk rustig zijn betoog bleef houden, niet bedwingen, kapittelde hem voortdurend of staarde met gevoel voor dramatiek naar het plafond. Wat zo opvallend was aan deze zaak - en waarom die me nog zo goed bijstond - was dat diezelfde rechter de hele dag met de grootst mogelijke invoelendheid alle andere verdachten had aangehoord. Het ging om het gebruikelijke tuig - overigens allen van allochtone afkomst - dat wat had verkracht, gedeald of met een wapen had staan zwaaien. Vrijwel allen hadden ze hun daad bekend en hun diepste, diepste spijt betuigd. De arme drommels zouden het ‘noooit’ meer doen.

 

 

rechter

 

 

Alleen deze ogenschijnlijk keurige blanke mijnheer kreeg de wind van voren. Waarom? Omdat de rechter haast had, het niet kon verkroppen dat hij iets juridisch te berde bracht (haar terrein!) en - nog erger - geen schuld bekende. Het was in feite een omgekeerde vorm van klassejustitie. Zou het er in Nederland zoveel anders aan toegaan? Ben je mal. Een politierechter wordt geacht veertig à vijftig zaken op een zittingsdagje er doorheen te jassen. Wie niet bekent en dan ook nog eens zijn eigen verdediging voert, houdt de zaak maar op. De rechtbank als goed geoliede veroordelingsmachine - we zijn wel erg ver afgedreven van de oorspronkelijke bedoeling van de wetgever. Het was nog erger dan Stan beschrijft. De Officiër van Justitie, ook een dame, voerde met de rechter een toneelstukje op. Zij was helemaal onthutst over de ongehoorde brutaliteit van de socioloog; ze kreeg zelfs een snik in haar stem. Uiteindelijk kreeg de socioloog een boete van 800 euro als ik het goed heb, plus een voorwaardelijke gevangenisstraf van een jaar.

 

Een gestoorde crimineel die in het openbaar had staan schieten met een karabijn mocht weg met 400 euro boete, nadat de rechter hem begrijpend had gevraagd of hij voortaan netjes zijn medicatie zou nemen. Hij moest wel heus beloven dat hij eerlijk 50 dagen lang 8 euro zou gaan sparen. De documentaire Dixième chambre maakte twee dingen duidelijk. Ten eerste hebben criminelen zo goed als vrij spel, omdat ze, als ze al gepakt worden, nauwelijks gestraft worden. Ten tweede dulden rechters en aanklagers geen enkele kritiek, zodat er niets in de goede richting zal veranderen. Het valt me op dat de maker van de documentaire dit zelf helemaal niet zag: “Je moet de miserabelen niet nog meer misère geven.”

 

Ook de VPRO begrijpt er niets van en Cinema.nl schreef zelfs: Inkijk in een Parijse rechtbank, waar rechter Michèle Bernard-Requin in hoog tempo niet al te ingewikkelde vergrijpen afhandelt, de zogeheten heterdaadjes. Zij doet haar werk geroutineerd en slagvaardig; haar toon is er een van een bovenjuf die weet wanneer ze streng moet optreden. Regisseur Depardon maakte met minimale middelen een subtiel portret van menselijk tekort. Dat menselijke tekort is iets van alle tijden. Het heeft geen zin om er moralistisch over te doen. Perk het in en zorg gewoon voor veiligheid. Maar premier Balkenende noemde het doodschieten van de agente laf. Zelf heeft deze mislukte jurist nog geen greintje moed om de onderliggende oorzaken aan te pakken. Ook de politietop huilt mee met de wolven in het bos. “Zij bracht het grootste offer dat het politievak kan vragen,” schrijft korpschef Welten zalvend namens het korps boven zijn rouwadvertentie. Nee meneer Welten, Gabriëlle bracht zelf helemaal geen offer; zij werd bruut vermoord door een criminele Arubaan, die allang veilig achter slot en grendel opgeborgen had moeten zijn. Maar de laffe politici, politieleiding, aanklagers, rechters en het Pieter Baan Centrum willen zo graag lief zijn voor iedereen (behalve voor critici natuurlijk). Dat is de echte oorzaak van de dood van Gabriëlle en vele anderen.

 

Intussen komen we om in de berichten over corruptie bij alle instanties die de rechtstaat moeten dragen. Alleen al de laatste weken: De kinderporno-rechter die van zijn collega geen staf kreeg. Het meisje dat vermoord werd omdat de onderzoekers van het Pieter Baan Centrum TBS onnodig vonden. Het politieburo dat mishandelde moslima’s uitlevert aan hun beulen. Gekker moet het niet worden.

 

 

 

 

Een bijdrage van Redactie: Breda-en-alles-daaromheen.

 

19 juli 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN