Bron: www.bndestem.nl

 

Het Liniekwartier:

 een rustige wijk met prachtige verhalen

 

 

“Herinneringen aan de Linie mogen niet verloren gaan”

 

 

 

De auteurs van het Linieboek dat in mei uitkomt, zoeken nog naar oude kiekjes uit de wijk.

 

 

BREDA - Het is een kleine, rustige nederzetting.

 

Overal tussenin, valt niet echt op. De wijk Linie wordt altijd in één adem genoemd met Doornbos, heeft nauwelijks een eigen gezicht. Of het moet dat Edisonplein zijn, doorn in het oog van de buurt. Hard aan een opknapbeurt toe, middelpunt in verhalen over hangjeugd en overlast. “Er bestaat wel een beeld over Linie, maar dat is eigenlijk zelden positief. Terwijl de mensen die hier wonen heel tevreden zijn. Het is een rustige wijk, met prachtige verhalen,” zegt buurtbewoonster en historica Yasna Tomala. Zij werkt met opbouwwerker Erik Neve aan een boek over de wijk. Tomala: “Ik kwam hier anderhalf jaar geleden wonen en hoorde dat de wijk gesloopt werd. Het zou doodzonde zijn als daarmee ook de herinneringen verdwijnen.”

 

Het Linieboek moet in mei klaar zijn, in een oplage van 1500 stuks. Tomala is begonnen met het verzamelen van de wijkverhalen. Tomala: “Ik wil iedereen aan het woord laten. De student die er drie jaar woonde, de Turkse familie, maar ook de mensen die hier opgroeiden. Het boek moet een dwarsdoorsnede worden en een goed beeld van de Linie geven.” Eenmaal begonnen aan het project, kwamen de verhalen vanzelf los. “Soms zijn het kleine anekdotes, maar veelzeggend over de saamhorigheid in de wijk. In een van de flats bakte een vrouw regelmatig appeltaart. Als de taart klaar was, stampte ze een paar keer op de grond. Dan wist de benedenbuurvrouw dat ze taart kon komen eten.”

 

Of de buurman die op hoge leeftijd nog altijd klaarstaat om zijn Turkse buren te helpen met het invullen van formulieren. Hij wordt regelmatig getrakteerd op Turkse lekkernijen en de buurkinderen kloppen nooit tevergeefs aan voor een snoepje. Prachtig zijn ook de anekdotes van kapper Bert, al 45 jaar gevestigd in de Buys Ballotstraat, die zijn schaar onder meer in de lokken van Gerard Joling en Anneke Grönloh zette. Hij was de vaste kapper van Benny Neyman en ging mee naar tv-optredens om ervoor te zorgen dat de zanger goed gekapt in beeld kwam. Tomala: “Hij knipt nu de kinderen van de mensen die hij ook al als kind in de kappersstoel had. Hij kent de hele buurt.” Net als slager Cees Matthijsen, ooit gevestigd op het Edisonplein. Hij nam de zaak over van zijn vader, die gewond raakte toen een paard op zijn auto botste. Matthijsen vertelde Tomala over de tijden dat het Edisonplein middelpunt van de wijk was. Met een bakker, kruidenier en een melkwinkel. Tegenwoordig ligt het plein er lelijk en verkommerd bij, al hebben zich er weer nieuwe winkels gevestigd. Neve: “Het grappige is dat de islamitische bakker en slager die er nu zitten, eerst vooral allochtone klanten trokken. Nu zie je er ook steeds meer Nederlandse bewoners hun boodschappen doen.”

 

De centrale functie die het plein ooit had, zal misschien nooit terugkeren. Tomala: “Het was een echt buurtplein. Er waren feesten, ieder jaar een kindermarkt.” Al mocht die markt op een gegeven moment, in de jaren tachtig, geen kindermarkt meer heten. “Er werden geen kinderen te koop aangeboden, dus moest die naam anders,” zegt Tomala. Bij buurtfeesten en concerten ging er een hele stoet naar de Clemens Maria Hofbauerschool om stoeltjes op te halen. “En na afloop werden die weer keurig teruggebracht. Zo kon dat toen nog.” Minder keurig was de strijd tussen de twee rivaliserende jeugddrumbands, met aan de ene kant Jong en Blij en daar recht tegenover drumband Liniekwartier. “De wijk was in twee kampen verdeeld, met de Buys Ballotstraat als scheidingslijn. Dat was echt rivaliteit, hoorde je bij de een, dan keek je de ander niet aan.” Tomala tekende de verhalen op van veranderingen in de wijk. In de Vuchtstraat bijvoorbeeld, waar al huizen stonden voordat de Linie in de jaren vijftig werd gebouwd. “Een bewoner heeft nog foto's van die tijd. Dan zie je die paar huizen en verder alleen maar vlakte. De stad was toen nog heel ver weg.” Een fietstochtje naar het Cadettenkamp ging in die tijd nog via appelboomgaarden, wist een wijkgenoot zich te herinneren. Tomala stuitte op discussie van de tijd dat de wijk vorm kreeg op papier. “Mensen vroegen zich af of het wel zo'n goed idee was om een nieuwe wijk te bouwen zo ver van de stad. Dat was veel te afgelegen, vreesde men toentertijd.”

 

Een andere verandering was de komst van allochtone gezinnen in de buurt. “Dat veranderde wel iets, natuurlijk.” Eind jaren tachtig vertrokken veel bewoners op leeftijd uit de wijk en daar kwamen nieuwe, voornamelijk allochtone gezinnen voor in de plaats. Neve: “Over het algemeen wonen alle bewoners heel vreedzaam en prettig samen in de wijk. Maar sommigen vinden dat de balans wel een beetje zoek is geraakt, in ieder huis dat vrijkomt, trekt een allochtoon gezin in.” Of het Liniegevoel blijft bestaan als de wijk grotendeels verdwenen is? Tomala: “Het zal nooit zo zijn als het was, maar die verhalen en herinneringen blijven mensen bij zich dragen, ze houden die verbondenheid met hun buurt. Dat zal niet verdwijnen.” Tomala en Neve zijn nog op zoek naar verhalen en vooral foto's van de Linie. Yasna Tomala: 076-5616246 of tomalayasna@hotmail.com. Erik Neve: 076-5716527.

 

 

 

 

10 februari 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN