Bron: http://www.bndestem.nl/regio/roosendaal/5521873/Ik-hoor-hem-nog-gillen-hij-riep-haar-naam.ece

 

“Ik hoor hem nóg gillen,

hij riep haar naam”

 

 

messerschmitt

 

Duits jachtvliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog

(Messerschmitt Bf 109)

 

 

ROOSENDAAL - Puur toeval eigenlijk: maar het gebeurde vandaag precies 65 jaar geleden. “En als ik het vertel, zie ik alles nóg voor me. En hoor ik hem nóg gillen en haar naam roepen. Dat gaat nooit meer weg.” Dat afschuwelijke beeld. “Hij was gewond en schreeuwde. Zij lag half uit de auto. Bewegingsloos. Dood. En wat een hoeveelheid bloed. Ongelooflijk. Ik zag het in een flits. En ik dacht nog: dat kan nooit van haar alleen zijn.”

 

Bijna 65 jaar lang vroeg Roosendaler Piet Matthijssen zich af wie het waren geweest: zij die daar op de rondweg - nu de A58 - ter hoogte van de Citroëngarage, waren getroffen door mitrailleurvuur uit een Duits gevechtsvliegtuig. “Maar toen ik het verhaal van Eva Walg in de krant las, toen wist ik het meteen. Het kón niet anders. Ik werd er koud van. Er ging een rilling door me heen. Ik was meteen weer van slag. De schrik was haast nog heftiger dan toen.” Toen. Hij was vijftien. Nu, dankzij speurwerk van John Braat en de gedenksteen op de begraafplaats aan de Bachlaan, weten we dat het 16 september 1944 moet zijn geweest. Vlak voor de bevrijding van Roosendaal dus. Matthijssen: “In mijn beleving was het in het begin van de middag. Ik was, zoals we die toen in plat-Roosendaals noemden, platters aan het steken, het blad van een soort paardenbloem, konijnen waren er gek op.”

 

Het was stil. Aanvankelijk. Doodstil. “Een paar dagen eerder waren er pamfletten uitgegooid dat je niet met je vervoermiddel op de rondweg moest komen.” Leopold Rosenhoch en Eva Walg uit Amsterdam deden dat wel. Hij werkte bij de bloedtransfusiedienst. Het echtpaar was op weg naar Bergen op Zoom met een aantal kolven plasma. In een open auto. “Een soort legerjeep,” zegt Matthijssen. “Ineens hoorde ik mitrailleurvuur, geknetter. Ik dook weg en toen ik op durfde kijken, zag ik dus dat hele tafereel. De auto stond in de brand. Ik was volledig van slag. Ben naar huis gegaan. Woonde in de Jozefstraat. Weet niet eens of ik het mijn ouders heb verteld. Misschien durfde ik dat niet.” Tuurlijk, hij heeft dit verhaal wel eens aan Dien, zijn vrouw, verteld. “Maar aan veel meer mensen niet. Want dan hoor je: ‘daar heb je hem weer met zijn oorlogsverhalen,’ dat wilde ik niet.” Hij kijkt op. En stopt zijn betoog. Een glimlach. “Gelukkig. Ik ben het kwijt. Nu zitten jullie ermee.”

 

 

 

16 september 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN