Kan jij een week zonder te schreeuwen

tegen je kinderen?

 

 

schreeuwen

 

 

Je ziet ze doodgraag, meestal toch en dan vooral op het moment dat ze niet het bloed onder je nagels vandaan halen. Maar op al die andere momenten, verlies je wel eens je ‘moederlijke cool’ en schreeuw je naar je kinderen. Meteen daarna al voel je je schuldig. Je weet dat het niet juist is, dat het opvoedkundig niet mag en dat je ze zelf een slechte gewoonte aanleert. Is het dan echt niet mogelijk zonder? Eén moeder van drie kinderen (7, 6 en 2 jaar) probeerde een week lang om niet te roepen. “Ik ben nochtans geen persoon die snel kwaad wordt. Maar mijn kinderen kunnen dat wel. Ik ben niet trots op de manier waarop ik mijn geduld verlies en de dingen die ik op dat moment zeg. Daarom doe ik een poging om te stoppen. Ook al omdat het geroep zijn effect heeft verloren.”

 

Dag 1: de uitdaging begint

“Eerste vaststelling: een vechtpartij tussen de zonen stopt ook zonder roepend tussenbeide te komen. Tweede vaststelling: ik mag niet roepen, maar de kinderen doen het wel. Altijd eigenlijk. Waar hebben ze dat geleerd? Oh, juist, van mij. Ik slaag erin om niet te roepen, maar ik zeg dan ook bijna niets. Discipline uitoefenen en tussenbeide komen moet toch op een andere manier kunnen? Wat als ik stiller ga praten, in plaats van luider?”

 

Dag 2: het stille experiment

“Dat schijnt te werken. Tot het dreigement dat ik zo rustig uitte, moet omgezet worden in een echte straf en de kinderen de straf niet willen uitvoeren. Mijn man zal later opmerken dat ik boos werd om iets waar het niet meer om ging. Ik moet dus leren stoppen voor ik het erger maak.”

 

Dag 3: stresstest

“Kan ik mijn cool ook bewaren als we op een openbare plaats zijn met nog andere kinderen? Ik ga eten met een vriendin en haar twee kinderen. Dat lukt maar half: de dame naast ons ergert zich en als gevolg daarvan, schiet ik in het defensief. Ik bedreig mijn kinderen fluisterend, mijn vriendin geeft geen krimp. De vuile blik van de buurvrouw is haar ontgaan, pizza meenemen vind ze niet nodig. De kinderen zijn gewoon kinderen, het is niet alsof ze de hele boel op stelten zetten. Weer een lesje geleerd.”

 

Dag 4: combineren

“Weer een nieuwe dag. Ik hou het rustig. Mijn dochter wil een tutu dragen, ook al vriest het buiten. Ik laat haar en trek een extra dikke jas aan. Ik voel me ook echt kalmer. Trots meld ik mijn vooruitgang aan mijn man. Tot het bedtijd is en de tv uit moet. Ik zei tv uit en naar bed. Komaan! Dat is ook roepen, volgens mijn man, omdat het niet alleen om volume, maar ook om toon gaat. Waarop ik ook tegen hem begin te schreeuwen.”

 

Dag 5: mission impossible

“Ik begin te vrezen dat het een onmogelijke opdracht is. Niettemin probeer ik het vandaag opnieuw, zonder roepen dus, niet in toon en niet in volume. Ik glimlach en vraag alles vriendelijk, ook al moet ik het honderd keer herhalen. Het is uitputtend en tegen het avondeten kookt de pot over. Een tip van een vriend: als de kinderen door het lint gaan, neem dan de camera en zeg dat je het moment wil vastleggen. Helpt dat? Ongeveer, maar het geeft je vooral iets te doen als je ze wil wurgen. Ik was al van plan meer foto’s van de kinderen te nemen...”

 

Dag 6: de waarheid

“Op de zesde dag, als ik probeer te telefoneren, vechtende kinderen uit elkaar te halen en ontbijt klaar te maken, begin ik een patroon te zien. Misschien veroorzaakt multitasking wel het schreeuwen. Als ik niet probeer te babysitten én de badkamer te poetsen, lukt het misschien wel?”

 

Dag 7: laatste poging

“Vandaag is een goede dag. Ik focus op de kinderen, we hebben een heerlijke dag. Ze zijn wild na het avondeten, maar ik slaag erin om ze in bed te krijgen zonder te breken. Trots nestel ik me voor de tv voor een nieuwe aflevering van mijn lievelingsreeks. En dan is daar plots een stemmetje dat zegt: ik kan niet slapen. Het is na bedtijd, ga slapen. Maar hij wil een verhaaltje, mama wil tv kijken en het resultaat? Ik schreeuw hem naar bed toe. Ik had het nog nooit zolang volgehouden, maar het is me niet gelukt om één dag niét te roepen. Maar laten we positief blijven: ik heb wel minder geschreeuwd en ik heb veel geleerd. Toch?” (edp).

 

 

 

19 december 2010

 

Home

 

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN