Met de trein mee

 

 

trein

 

 

Lodewijk Nasser beleefde iets heel spannends; hij reisde met de trein!

 Hier zijn bevindingen:

 

 

Wat opvalt als je de trein binnenstapt en je eenmaal je plekje gevonden hebt, is dat alle ramen bekrast zijn. Echt, ikzelf kan dat niet aanzien. Het toont een onverschilligheid aan waar ik mismoedig van word. Wie doet zoiets? Waarom? Welk doel dient dit? Wat voor burgers moeten dit zijn/worden? Stemmen zij? Wat voor opleiding hebben zij genoten? Dus ik staar maar in een boek die ik heb meegebracht, maar lezen lukt niet. Ik heb namelijk plaats genomen naast een vrouw die een appel zit te verorberen. Dat geluid gaat echt door merg en been. Nog erger dan een krijtje op een schoolbord. Bovendien heb ik sowieso een hekel aan mensen die in het openbaar eten. Zelden flatterend. Ik ben altijd verguisd om mijn fobie, maar was blij te horen ergens in den lande een medestander te hebben. Iemand spreekt met de mobiele telefoon, ergens voor mij. Zonder blikken of blozen, vertelt deze persoon al haar strubbelingen die zij ervaart, op haar weg die het leven heet, tegen iedereen die het horen wil. Wij vernemen, of wij het willen of niet, hoe zwaar ze het wel niet heeft op kantoor nu haar collega op vakantie is. “Ahh gossie,” wilde haar bijna een aai op de bol geven. Raden wie er over een paar maanden overspannen in de ziektewet zit?

 

Ondertussen moet ik naar de wc. Ik loop er naar toe. En de walmen die mij tegemoet komen! Als de hel een geur zou hebben. Nou, dan hoeft de duivel niet verder te zoeken dan de wc-hokjes van de NS. Ik liep - en ik overdrijf niet - bijna over te geven. Kunnen mensen niet fatsoenlijk een wc gebruiken? Is mikken zo lastig, geslachtsgenoten? Ik kom eindelijk op mijn plaats van bestemming op de afgesproken tijd. Wat dat betreft is de trein vrij snel. Ik moet verder met de bus. En ik neem plaats op een bankje en wacht. Dan neemt een jong stelletje van een jaar of achttien plaats. Die zitten bij elkaar op schoot, waardoor omstanders hun blik moeten afwenden willen zij haar ondergoed niet zien, te zoenen en elkaar op intieme plaatsen te strelen alsof het hun laatste dag is dat zij ooit nog samen kunnen brengen. Dat is niet romantisch maar ranzig. Hallo, kan het je dat niet bewaren voor thuis, het liefst met de gordijnen dicht? Opeens voel ik mij net een moslim, of heel oud. Vandaag heb ik aangekeken tegen een samenleving die geen gêne lijkt te kennen. Dit zijn de kinderen van een generatie die ons leerde vooral ons zelf te zijn. Leven overeenkomstig met je natuur. Jezelf beheersen, ach dat is alleen maar onderdrukking. De mens moet vrij zijn! En dat is hij, maar dan wel zonder enig gevoel van tact. Gelukkig dat er iets bestaat als een Partij van de Dieren.

 

Lodewijk Nasser.

 

 

Een bijdrage van Redactie: Breda-en-alles-daaromheen.

 

9 juli 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN