image005

 

“Nergens anders zingt in een stad de karekiet”

 

 

 

karakiet-3

 

Het resultaat van 25 jaar hard werken door vrijwilligers, met scheppen, zagen, bijlen

 en hooivorken: een fraai doorkijkje in het natuurreservaatje.

 

De Kamertjes is amper twee hectare groot en grenst pal aan stedelijk gebied, met kantoren en een woonwijk.

Jan Benoist is al jaren een van de vrijwilligers die toezicht houden op De Kamertjes in de Haagse Beemden.

 

 

BREDA - Bij De Kamertjes kun je maar het beste van buiten naar binnen gluren.

 

 

Want ga je er middenin staan, dan zit je al gauw toch weer tegen voorbijrazend verkeer, hoge kantoorpanden of een geluidswal aan te kijken. Zó klein is het zogenoemde natuurgebiedje in de oksel van de Backer en Ruebweg / Westerhagelaan. Amper twee hectare, maar daarom niet minder bijzonder als het Mastbos.

 

 

Karekiet

 

Karekieten (Wikipedia)

 

 

“Het is echt een uniek stukje natuur binnen de bebouwde kom,” zo verzekert Jan Benoist. “Nergens anders hoor je middenin een stad de kleine karekiet zingen. Da's echt heel bijzonder,” verzekert hij. Benoist kan het weten: al 25 jaar coördineert hij namens de Westbrabantse Vogelwerkgroep de werkzaamheden van een groep vrijwilligers, die De Kamertjes in een zo oorspronkelijk mogelijke ‘beemden’-staat probeert te houden. Dit uithoekje van de Haagse Beemden ontsnapte begin jaren tachtig aan de bouwwoede van de gemeente Breda, omdat men ook daar uiteindelijk de waarde van De Kamertjes toch maar erkende. “Het was de tijd dat de gemeente om bezuinigingsredenen in het openbaar groen alleen nog maar graszaad wilde toepassen. Lekker makkelijk in het onderhoud, maar slecht voor de natuur,” vertelt Benoist.

 

 

karakiet-1

 

 

“Daartegen hebben wij toen als Westbrabantse Vogelwerkgroep geprotesteerd. Om te laten zien dat wij de gemeente niet alleen voor de voeten wilden lopen, boden we aan een stuk openbaar groen te adopteren. Toevallig zat de gemeente Breda op datzelfde moment met De Kamertjes in haar maag. De geluidswal langs de Backer en Ruebweg zou verder doorgetrokken moeten worden, dwars door De Kamertjes. Maar men twijfelde, niet in de laatste plaats dankzij het toenmalige hoofd van de dienst Beplantingen, Hein van Asperen, de latere directeur van Staatsbosbeheer. Die heeft ons toen De Kamertjes aangeboden. Op 29 juni is dat precies een kwart eeuw geleden.” Benoist en de zijnen aarzelden geen moment. Ondanks illegale vuilstort en jarenlange verwaarlozing van de oude houtwallen, viel er volgens hen nog wel iets moois te maken van De Kamertjes, vernoemd naar de met elzen omzoomde weilandjes die er als kamertjes bij liggen. Een groep van inmiddels veertien vrijwilligers werkt zich daar al 25 jaar regelmatig met scheppen, zagen, bijlen en/of hooivorken in het zweet, af en toe meer machinaal bijgestaan door de Ecoploeg van de gemeente Breda. Met als resultaat dat De Kamertjes inmiddels te boek staat als ‘dotterbloemhooiland,’ een term waarmee biologen de hoge waarde van een gebied aangeven.

 

 

karakiet-2

 

 

Maar nog steeds wordt het gebied af en toe bedreigd, meldt Benoist. “Het is van groot belang dat de waterstand in De Kamertjes hoog blijft. Toch is er in de omgeving een paar keer bronbemaling toegepast vanwege werkzaamheden aan de stadsverwarming. Natuurlijk, dat moet ook gebeuren, maar ik vraag me af of dat nou echt niet anders kan. Het nadelige effect van bronbemaling is namelijk nog jaren merkbaar aan de vegetatie.” Vanwege die kwetsbaarheid is De Kamertjes ook niet vrij toegankelijk. “Maar al wandelend over de fietspaden die eromheen lopen is net zo goed te zien wat er allemaal groeit, bloeit en vliegt,” stelt Benoist.

 

 

Een bijdrage van Redactie: Breda-en-alles-daaromheen.

 

10 juni 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN