Bron: www.bndestem.nl

 

Oog in oog met een rustende ree

 

 

 

Aan de Schansweg richting Noordschans staat nog net binnen de

bebouwde kom van Klundert een niet eens zo opvallend woonhuis.

 

De robuuste gevelsteen ingemetseld aan de voorkant springt echter wel in het oog.

 

 

Vanaf de weg valt het opschrift goed te lezen: Ter herinnering aan de soldaten in opleiding E. Kasan, A. Zwarts en N.E. Berg van het regiment zware luchtdoelartillerie Waalhaven. Daaronder de spreuk Die soo syn leven laet, die sterft niet, maer hij leeft tot houdingh van den staet. Een tweede steen is ter verduidelijking in dezelfde gevel aangebracht: Gevallen ter redding van hun medemensen op 1 februari 1953.

 

Na de ramp kwamen vijftien jaar op rij militairen van het in Breda gelegerde korps, vernoemd naar 's lands eerste burgervliegveld Waalhaven, naar de Schansweg ter nagedachtenis aan hun gevallen broeders Eddy Kasan, Adrianus Zwarts en Nicolaas Berg. Bij de veertigste herdenking in 1993 pakte het ministerie van defensie de draad weer op. Sinds de gemeentelijke herindeling concentreert de nagedachtenis aan de Stormvloed zich in Heijningen. Van ‘belast wonen’ is volgens Arnout en Wendy den Hollander, nu tien jaar wonend op Schansweg 73, geen sprake. “Er stopt wel eens iemand om de gedenksteen te lezen. En vier jaar geleden stond een halfbroer van soldaat Kasan aan de deur. Hij wilde weten wat er in die rampnacht gebeurd was. En waar.” Wendy verwees de man door naar oudere Klundertenaren, zoals haar schoonvader Bas den Hollander. Die kon het uit eerste hand vertellen en is toevallig bij zijn kinderen en de kleinkinderen Amber en Jade op de koffie. Den Hollander was negentien toen de dijken braken. “Ik woonde met mijn ouders aan de Groeneweg hier in de Groote Niervaartse Polder. In de storm hebben we het vee losgesneden, de biggen op de mestvaalt gezet en zijn naar Klundert gevlucht. Vanuit de Roode Vaart zagen we een muur van water komen.”

 

Bijtijds waren de polderbewoners in óf Klundert óf café Melisse op het hoogste punt van Noordschans. Op zoek naar burgers, ingesloten door het water, trokken drie militairen per sloep het rampgebied in. Klundertenaar Hans van Emden bood zich aan mee te helpen. Daarna lopen de lezingen uiteen. Aan de Schansweg stapten de soldaten terug in hun bootje. Tegelijkertijd probeerde een paard aan boord te komen. De reddingsboot sloeg om en de mannen kwamen door de stroming in een appelboomgaard terecht. Hangende in het ijskoude water, bleef hulp te lang uit. Bij de tweede stormvloed op zondag is het kwartet reddingswerkers één voor één verdronken. Het was Bas den Hollander, die Eddy Kasan met zijn sjaal hangend aan een tak als eerste aantrof. “Dat beeld blijft je wel bij. Ik had nog nooit een lijk in handen gehad. De andere mannen zijn pas weken later in het slib gevonden.” Over de toedracht heeft hij zo zijn twijfels. “Een paard stapt zo maar niet vanuit het water in een bootje. Toen we de man bevrijd hadden uit de boom, hebben we hem naar de Grintweg gebracht. Hij is in Oudenbosch ter aarde besteld.”

 

 

Appelbomen staan nog steeds in de geweldige, zeventig meter diepe tuin van Wendy en Arnout.

 

 

image059

 

Zicht in de Schansweg vanuit Noordschans, richting Klundert.

(Foto: Kees Wittenbols – 22 september 2008).

 

 

Ten tijde van de watersnood woonde de familie Dalemans op deze plek. Het huis stond toen met de topgevel naar Noordschans gericht. “De hele nok voer met de stroom mee. Ik zie dat ledikant nog kantelen,” herinnert oud-vlasbewerker Bas den Hollander zich. Op 1 februari 1955 had Dalemans de nieuwe doorzonwoning in elk geval klaar. Burgemeester Draijer onthulde in het bijzijn van vele militairen de gedenksteen. Als tegenprestatie betaalde de gemeente een deel van de bouwkosten. Arnout en Wendy hadden eind vorige eeuw aanvankelijk willen gaan boeren in Canada. Dat veranderde toen dit polderhuis met wijds uitzicht te koop zette. “Het was inmiddels in handen van Bram en Els Blokland. Het was wel even doorbijten. De hele tuin lag vol houtblokken, want zij hadden een houtgestookte cv-ketel aangelegd. De energierekening bedroeg amper tien gulden.”

 

Ook binnen moest drastisch worden verbouwd. Blokland was organist en had een kerkorgel in de kleine kamer ingebouwd. Wendy: “De orgelpijpen staken door het plafond. We hebben het hele huis gestript, met behoud van oude elementen als raamverdelers, de glas-in-lood schuifdeuren, bakelieten stopcontact, porceleinen stortbak en betonemaille wandlambrisering.” De eerste winters nog zonder kinderen moest het stel dikke truien aan en vroeg onder de wol. “Daarna zijn we langs alle kanten gaan isoleren.” Canada is geen optie meer. “Soms staan we in de tuin oog in oog met een rustende ree. Heerlijk toch?”

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

Schansweg 73 in 1953

 

Dinsdag 3 februari 2009

 

 

KLUNDERT - Vorige week omschreef Bas den Hollander hoe hij bij zijn vlucht voor het water uit de Grote Niervaert Polder het huisje aan de Schansweg 73 zag staan. “De topgevel was weggeslagen, een ledikant helde vervaarlijk op en neer.” De foto was kwijt, maar is inmiddels gevonden. Het zoveelste bewijs van de kracht van het water in de februarinacht 1953.

 

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

 

Zie ook:

 

Klundert in beeld

Noordschans in beeld

 

 

 

 

29 januari 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count