Kritiek … ja, dat moet je

kunnen verdragen

 

Het was te verwachten, als je veel aan de weg timmert, ook al zijn het maar verhaaltjes van vroeger uit je jeugd, dan kan er kritiek losbarsten. Want wat blijkt? Vele mensen hebben een wel erge grote ‘schoenmaat, gezien de lengte van hun tenen.’ Het probleem met ‘lange tenen’ is duidelijk … daar kan weleens op getrapt worden.

 

Verdedigen dat zal ik mezelf niet gaan doen, zij het dat ik alleen wil stellen dat ik ‘peur of put’ uit een niet perfect geheugen en dat ik niemand maar dan ook niemand kwaad wil doen, of eventueel na wil trappen en dat ik de feiten weergeef zoals ik ze beleefd heb. Ja, subjectief dus! Toch is het een feit dat ik best een aantal foutjes heb gemaakt met betrekking het kinderaantal van diverse gezinnen en ook hierop ben ik dan weleens terecht, al of niet op een sympathieke wijze, gewezen. Waar ik overigens wel van geschrokken ben is het feit, dat menigeen dan ook nog weleens de broertjes of zusjes vernoemde, die vroegtijdig gestorven waren en waar ik absoluut geen weet van had.

 

Zelf hadden wij thuis, als alles goed was gegaan ook nog een broertje, maar dat broertje is eveneens vroegtijdig gestorven. Altijd gedacht dat wij een van de hele weinigen waren waar zoiets was gebeurd. Maar uit de reacties kom ik er nú pas achter dat heel veel gezinnen in die tijd een kind hebben gehad, wat ofwel direct na de geboorte is overleden of dan wel toch vroegtijdig.

 

Dat heeft mij aangezet om eens te gaan speuren op het internet, hoe het in de jaren van mijn jeugd gesteld was met de kindersterfte in het algemeen in Nederland. Dan schrik je je echt een ‘hoedje.’ Grosso modo mag men stellen dat het haast normaal was dat bijna elk gezin uit die tijd weleens te maken had met een voortijdig overlijden van één van de kinderen. Meestal was het dan ook nog eens het eerste kind in een gezin. De cijfers van de dag van vandaag zijn echter een stuk gunstiger. Nog maar 5 op de 1000 kinderen sterven vroegtijdig. Maar die cijfers van een halve eeuw terug waren schrikbarend hoger en wel bijna vijf keer zo hoog dan wat de statistieken nu aangeven.

 

Vreemd dat er zo weinig over gepraat werd, althans in mijn omgeving en beleving. Temeer dat terwijl wij zelf, ons gezin dus, óók te maken hadden gehad met een vroegtijdig overlijden van een (mijn) broertje. Het leek wel of deze feiten weggedrongen werden en haast nimmer ter sprake kwamen. Hoeveel leed heeft hier achter gezeten en hoe is het een en ander verwerkt? Was dat ook een tijdsbeeld? Dat men dit feit accepteerde als een gegeven, waar men maar mee te leven had?

 

Gelukkig is het fenomeen van vroegtijdige kindersterfte in onze contreien een steeds grotere zeldzaamheid en dat is dan weer een ‘zegen’ van deze tijd.

 

 

Silvia Videler.

 

Januari 2007

 

Home

 

 

stats count

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN