Steden zijn net ‘inktvlekken’

en dat noemt men “de vooruitgang”

 

Als verwoed verzamelaarster van landkaarten ga je het na verloop van tijd jezelf realiseren. Oef, waar gaat dit heen? Komt er ooit een einde aan? Wat blijft er over?

Moeten we zo doorgaan? Lost het zich vanzelf op? Komt er een ingrijpen van Hogerhand? Is een oorlog dan de ‘oplossing?’ Gaat de mens ‘lemmingengedrag’ vertonen?

Allemaal vragen die vroeg of laat op je afkomen als je landkaarten van steden, provincies of landen bekijkt en verzamelt zoals ik. Kijk eens op de site: www.oranjeboompleinbuurt.nl  Daar zie je de kaart van onze stad Breda zo van rond 1890. Een dikke honderd jaar geleden nog maar. Let wel, de tijd van menige opa of oma die we (bijna) allemaal nog gekend hebben, althans de niet meer zo ‘piepjongen’ onder ons.

 

Breda hield op stad, dus bewoonde of liever bebouwde kom, te zijn bij wat nu het NS-station is. Bij de Tramsingel/Haagpoort. Bij de Wilhelminastraat. Bij de Nieuwe Boschstraat. Kortom grofweg genomen de oude singels van Breda geven min of meer de grenzen van de toenmalige stad aan.

 

Princenhage en Ginneken zijn als eerste opgeslokt. Heusdenhout, Bavel, Ulvenhout, Teteringen en Prinsenbeek volgden later. “Who’s next?” Ik weet wel een paar kandidaten! “Ha ha!” De 12 bomen en 24 grassprietjes die de echte bebouwde kom van Breda scheiden van bijvoorbeeld Ulvenhout of Prinsenbeek mag je niet meer meerekenen. Het is één grote stad geworden. Althans één grote aaneensluiting van bebouwing. Let wel: ik spreek geen enkele mening uit over al of geen zelfbestuur van dorpen of kernen. De plaatselijke belangen en politiek wil ik echt helemaal buiten dit artikel houden. Ook de sentimenten die zeker bij bestuurlijke samenvoegingen een woordje meespreken. Dat alles is verre van mij om deze aspecten hier te bespreken. Neen, ik wil wijzen in een groter verband en naar een consequentie die er onvermijdelijk aan zit te komen. Een samenvloeien, of liever gezegd een aaneenrijging van steeds meer dorpen en steden tot een grote ‘monsterstad.’  Dit fenomeen zien we al overduidelijk in de Randstad, die zelfde Randstad die ons in Breda al bijna weet te bereiken. Want weet u hoever Breda-Noord nog afligt van Dordrecht-Zuid? en nog meer in het eveneens o, zo nabij gelegen Ruhrgebied. Dat breidt al zover uit dat het Ruhrgebied de agglomeratie Keulen en Bonn dreigt in te palmen.

 

Maar laten we ons beperken tot Breda en laten we enkele voorbeelden nemen. In één generatie is Breda ten oosten uitgebreid tot bijna aan Dorst toe. Heeft u de plattegrond van Tilburg al eens bekeken? Vooral de uitbreiding van deze stad naar het westen? Nog even en Tilburg heeft Rijen te pakken!

 

Hoelang denkt u nog, in jaren gesproken dat ook Etten-Leur en Breda elkaar gaan aanraken. Wordt het Liesbos dan het stadspark van Breda-West? Of gaat het Princenhage-plantsoen heten? In steden als Den Haag en Rotterdam rijd je door een al wat oudere straat en plots zie je het blauwe plaatsnaambord: Rijswijk, Voorburg of Schiedam etc. De straat verandert niet, loopt gewoon door. Dáár zijn het nog aparte gemeenten, maar ik had al aangegeven dat ik het bestuurlijke aspect buiten beschouwing wil laten. Het gaat om de aaneengesloten bebouwing van huizen, winkels, fabrieken, bedrijfsterreinen en dergelijke. Nog even en er is daadwerkelijk geen ruimte meer. Er vanuit gaande dat men de bossen toch zeker zal willen ontzien.

 

Steden zijn net grote ‘inktvlekken’ die zich steeds en steeds meer uitbreiden. Dorpen zijn wat kleinere ‘inktvlekken’ maar die breiden dus ook uit en eens en ooit raken ze elkaar allemaal. Onze grote steden zijn al bijna aaneen gegroeid. Hoelang nog voor Roosendaal Breda-West wordt genoemd? Zie de plannen om voor de kust een tweede Maasvlakte te gaan creëren. Dat idee is geboren uit een behoefte maar bovendien blijkt het een noodkreet. De beschikbare grond is simpelweg niet voldoende meer aanwezig.

 

Elders heb ik al eens aangegeven dat wij 200 jaar geleden plusminus 2 miljoen inwoners hadden in Nederland. Honderd jaar geleden waren er dat al bijna 6 miljoen. Nu zitten we aan ruim 16 miljoen! Ik hoor u al zeggen: “ja, maar de geleerden zeggen dat we nu als bevolking vergrijzen en dat we zelfs een daling van het inwoneraantal tegemoet zullen zien.” Laten we dat dan maar niet te hard laten horen in donker Afrika, die weten dan wel een oplossing! Nou ben ik eerlijk gezegd nooit zo onder de indruk van wat geleerden plegen te zeggen. Zelf heb ik gestudeerd en in die paar jaren heb ik al meerdere malen meegemaakt, dat deze ‘geleerden’ hun zienswijzen velen malen hebben moeten bijstellen, aanpassen en zelfs compleet hebben moeten herzien. Bovendien nog het feit dat de meeste geleerden uitgaan van axioma’s (niet bewezen aangenomen grondstellingen).

 

Kortom onze contreien en dan bedoel ik het ruim. Zo ruim dat ik heel Vlaanderen, Nederland en een deel van Duitsland maar gemakshalve “onze contreien” noem, aan het dichtslibben is. Op onze autowegen merken we het al dagelijks. Men spreekt al over ‘infarcten’ van de autowegen. Met omleggingen, ‘bypasses’ en nieuwe wegen probeert men het een en ander wel te verhelpen. Net zoals de autoweg tussen Amsterdam en Utrecht die men nu 10-baans wil gaan maken. Maar het blijft ‘dweilen met de kraan open.’ Wat is dan de oplossing? Is er een oplossing? Ja, er is er wel degelijk een goede en haalbare manier en die zal men dan ook uiteindelijk wel moeten gaan bewandelen.

De mensheid zal zich uiteindelijk toch moeten gaan verspreiden! Er is tenslotte ruimte genoeg!

 

De mens is echter geneigd om met heel veel samen op een ‘kluitje’ te gaan ‘samenklonteren.’ Dit om allerlei redenen, zowel persoonlijk als economisch. Toch is en wordt dat uiteindelijk destructief voor de mens. Kijk maar wereldwijd naar dergelijke samenklonteringen van massa’s mensen. Je wordt er echt helemaal ‘gestoord’ van en dat worden er dan ook velen. Sommigen gaan emigreren en wat blijkt? Zie de voor ons meest voor de handliggende emigratielanden en dan met name: Canada en Australië waar grond en ruimte in ongekende overvloed voorhanden is en die qua inwonersaantal niet erg veel meer scoren dan ons kleine landje. Daar zie je zelfs dat in die landen er enkele steden zijn met 3 tot 4 miljoen inwoners en de rest is zo goed als leeg! Australië als voorbeeld: bijna zo groot als heel Europa en slechts 19,7 miljoen inwoners en wat blijkt: 91 procent woont in elf grote steden en slechts 9 procent woont in dorpjes of op het platteland. Dus ook daar geen verspreiding, terwijl verspreiding echter dé oplossing is en al duizenden jaren geleden zelfs in de bijbel als richtlijn voor de mensheid werd aangegeven. Maar de mens is en blijft eigenwijs. Wat is de mens toch een raar wezen!

 

 

Silvia Videler.

 

Oktober 2006

 

Home

 

stats count

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN