Het lijkt nog rustig,

 

maar er broeit wat onder die oppervlakte

 

 

 

Wereldwijd, afgezien van wat schermutselingen en hier en daar wat aanslagen en binnenlands gerommel, kun je grosso modo stellen dat de wereld een tijd van vrede, economische vooruitgang en ontwikkeling qua technologie kent, zoals nooit tevoren. En toch, toch is het nog nooit zo spannend geweest, want bijna overal broeit er iets.

Helaas is er nog sprake van honger en grote tekorten in bepaalde delen van Afrika en in mindere mate in Azië, maar door de band genomen neemt het gemiddelde inkomen vrijwel overal toe. De laatste dictaturen beginnen aardig te wankelen. Wellicht de meest wrede en meest onmenselijke dictatuur, die van Noord Korea, daar zien we gelukkig al de eerste barsten in verschijnen, Myanmar, het vroegere Birma, daar roert zich de voornamelijk pacifistische, boeddhistische bevolking onder aanvoering van duizenden monniken ook al.

 

De gek van Afrika, Mugabe, heeft zijn langste tijd gehad. Afgezien van zijn hoge leeftijd, maar het land is echt aan de grens gekomen van wat nog leefbaar mag worden genoemd. En mede daardoor is het slechts een kwestie van tijd alvorens daar ook het roer faliekant omgaat. In landen waar wel een zogenaamde democratie geldt, zie je dat de machthebbers worden weggestemd of weggestuurd vanwege de corruptie. De roep naar meer democratie, de roep, wat zeg ik?: “de schreeuw naar rechtvaardigheid is steeds luider te horen.” Of die roep nou vertolkt wordt door een rechtse, dan wel gematigde, dan wel linkse leider of politici is van een andere orde. Feit is dat men enerzijds geconfronteerd wordt met die roep naar Vrijheid, met hoofdletter! Tegelijkertijd zie je door middel van de technologie met name de druk en de controle op de mensheid almaar toenemen. In Nederland is men doods en doodsbang, althans de zittende regering om een referendum te laten houden t.a.v. de EU. Wetende dat de bevolking meer dan genoeg heeft van de drukkende en steeds meer macht eisende Moloch, die afwisselend in Brussel dan wel Straatsburg over ons doen en laten beslist.

 

De controverse t.a.v. de islam groeit met de dag, niet alleen in Nederland, maar ook in Rusland, Amerika, Spanje, Engeland enzovoorts, maar ook in landen als India, Kenia, Nigeria tot zelfs in Thailand, China en de Filippijnen aan toe.

 

Steeds meer mensen verwachten “het.” Namelijk de oplossing van buiten en het geloof in bijvoorbeeld ufo’s is nog nimmer zo groot geweest. De een kijkt uit naar de komst van de planeet Niburu, die volgens sommige berekeningen in 2012 onze sferen weer zal bereiken, na 26.000 jaar eerder ‘langs’ gekomen te zijn en toen wezens hier heeft afgezet. Anderen verwachten het van een figuur als de Maitreya, die met zijn boodschap van ‘share’ dus: delen van de oplossing zal komen brengen, maar men wacht nog op de zogenaamde ‘verklaringsdag’ die al in 1982 werd aangekondigd. Wat velen wellicht onbekend is, maar ook de moslims verwachten een zogenaamd einde. Een einde wat gekenmerkt wordt door de komst van de Mahdi, die een islamitisch wereldrijk zal gaan stichten en dan zal Isa, de Arabische naam voor Jezus, terugkeren en dan zal het laatste oordeel komen (zij zien Jezus als de voorlaatste profeet die wel het ‘recht’ krijgt tot het laatste oordeel, maar niet als God zelf). Anderzijds zijn de machten, de regeerders, zeer nerveus bezig de plannen uit te voeren van hun opdrachtgevers, de macht die ik noem: de macht achter de zichtbare macht.

 

Wie en wat is dat? Dat zijn de geheime genootschappen, loges en ordes, voornamelijk belichaamd door wereldwijde grote industriemagnaten én koningshuizen, of althans mensen die daar vanaf stammen. Super en superrijken die écht aan de touwtjes trekken en alleen maar hun eigen machtspositie veilig willen stellen én uitbreiden. Ongeveer een 250-tal personen verdeeld over pak weg elf families. De meeste machthebbers al of niet democratisch verkozen, lopen vaak bewust aan hun leiband. Zie bijvoorbeeld de super periodieke geheime Bilderbergconferenties, die op meestal van te voren geheime locaties gehouden worden en waar geen enkele maar dan ook geen enkele journalist welkom is. Tot voor kort zat prins Bernhard deze wereld-vergaderingen altijd voor. Zeer dubieus! Ook nu is zijn dochter, Beatrix een graag geziene gast op deze bijeenkomsten, waar de programma’s ontvouwt en bijgesteld worden, om de wereld te besturen en waar ook de economische touwtjes eventueel dienen te worden aangetrokken.

 

Maar het meest overheersende nieuwsitem wordt toch wel gevonden in dat hele, hele kleine landje aan de oostzijde van de Middellandse Zee. Qua grootte: kleiner dan Nederland, met amper 7 miljoen inwoners en een derde deel van het land bestaat ook nog eens uit woestijn, wat dus ook al weinig tot niets oplevert, maar slechts geld kost. Meer dan een miljard (!) moslims kijken er met afgrijzen naar. Steeds meer zichzelf noemende christelijke naties ergeren zich aan de politiek van Israël, dan wel steunen in meerderheid de Palestijnen, die echt geen eigen entiteit vormen, maar wat gewoon Arabieren zijn. Absoluut niets meer noch minder. Naar verhouding, ten aanzien van het inwonertal van dat kleine Israël, bewapenen zich vele landen op een zo’n groteske manier om ooit nog eens dat kleine reepje land terug in te nemen, dat het te zot voor woorden is. Miljarden en miljarden gaan in deze business om. Met name: de stad Jerusalem is de allergrootste steen des aanstoots. Een stad overigens die kleiner is dan Rotterdam of Den Haag om maar een voorbeeld te geven en ietsjes groter is dan bijvoorbeeld Utrecht. In het scala van grote wereldsteden dus amper een vlek te noemen! Welke krant je er maar ook op naleest en waar maar ook ter wereld verschijnend, Jerusalem en Israël staan vaak markant op de voorpagina vermeld. Nogmaals: gemeten naar verhouding van grootte, kapitaal en aantal mensen: volledig buiten proportioneel, tot op het absurde toe.

 

Vele beseffen mijns inziens niet dat juist dat kleine landje, met die aloude stad in wezen, de “klok” van deze wereld is. Daaraan kan men aflezen hoe laat het is! We hebben al diverse aanloopjes gezien en dan denk ik aan 1948, 1956, 1967, 1973. Allemaal mislukte pogingen door vele Arabische en tot de tanden gewapende landen, die dat landje op de knieën wil krijgen. Dan wel in zee te verdrijven zoals staat omschreven in de handvesten van de PLO, de Hamas, de Fatah en al die andere organisaties. Die het probleem van Palestijnse vluchtelingen al decennia laten voortduren, enkel en alleen om maar een ‘legitieme’ reden te hebben en te houden de Joodse staat de zee in te drijven. Steeds meer en meer politici gaan overstag en scharen zich achter hun eisen. Steeds meer en meer zien we waar de werkelijke belangen van onze leiders liggen. Dat dit alles met olie te maken heeft zal nu wel niemand meer verbazen en wellicht eveneens de angst voor de oprukkende islam. Meer met de gedachte: if you can’t beat them, well joint them.

 

Dat er ‘iets’ staat te gebeuren dat is een feit waar wellicht weinigen meer omheen kunnen, ja, wel willen. Zelf geloof ik, neen, ben ervan overtuigd, dat er nog zware tijden zullen komen, maar dat de oplossing aanstaande is. Helaas kan ik dat amper in maanden of jaren uitdrukken, want ik weet ook niet van dag noch uur. Wel weet ik als gelovige dat Hij een einde gaat maken aan die periode, aan deze tijd, deze bedeling, deze aioon, deze olam, de tijd dat de mens het voor het zeggen had (en nog even heeft) en God Zich heeft teruggetrokken. Een tijd van genade, iedereen mocht en kon (kan nog) doen wat hij/zij wil. Maar er komt een andere tijd en dan zal Hij van Zijn geest doen uitstorten. Iets wat begonnen was met Pinksteren, maar door het ongeloof van het toenmalige uitverkoren volk niet ten volle werd geaccepteerd. Waardoor Hij Zich terugtrok, voor 2 dagen! 2000 jaar! En die tijd loopt nu ten einde! Het is en wordt een steeds spannender tijd, maar ook al overleven we deze tijd als individu niet, Zijn belofte van Opstanding voor iedereen is onveranderlijk.

 

 

Silvia Videler.

 

September 2007

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN