Door wie worden wij eigenlijk geregeerd?

 

 

 

Deze vraag stelde ik mij gisterenavond bij de opening van het nieuwe praatprogramma op de televisie. Wauw, 24 uur uitzending en alleen maar informatie en zinnige gesprekken. Frits Barend was ook al aangekondigd als een der gesprekspartners, c.q. interviewers, ergo: ik zag het best zitten. Onafhankelijk, vrij en niet gebonden aan een omroep. Dus ook niet aan een of andere confessie of richting en zelfs niet afhankelijk van overheidssubsidie. Want diverse sponsoren uit het bedrijfsleven willen het programma gaan bekostigen, zo werd ons verteld. Was er dan toch nog hoop voor Nederland op echte vrij nieuwsgaring? Ik had mijn favoriete zetel nog maar amper bezet, gewapend met koffie, papier en potlood en stemde hoopvol af op: “Het Gesprek” en wat schetste mijn verbazing toen ik ook daar gelijk werd geconfronteerd met CDA-er Maxime Verhagen. Wat een afgang, wat een desillusie, wat een tegenvaller. Maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat “Den Haag” ook deze nieuwe en eventuele vrije spreekbuis op tv al van stond af aan bezig was te ‘masseren.’

 

De volgende desillusie kwam nog geen 24 uur later, toen mij mailbox een antwoord bevatte van de o zo drukke fractievoorzitter van D66, Alexander Pechtold. Neen, natuurlijk niet van de man zelf, die heeft het te druk, zeker met die banale vragen van mij, klein onbetekenend burgertje, dat deed zijn Persoonlijk Medewerker Sarah Strous voor hem. Ja, hoofdletters voor Persoonlijk Medewerker, dat las u goed! Da’s ook geen kattepis! Ik had o.a. A. Pechtold gevraagd als fractievoorzitter van D66 om ook aan de minister van Justitie, Hirsch Ballin, vragen te stellen in verband met de mijns inziens absurde deportatie naar Polen van Robert Hörchner.

 

Ik zal u de brief in zijn geheel weergeven: en wel letterlijk, incl. foute zinsopbouw:

 

Geachte mw. Videler,

Middels deze email zou ik u namens Alexander graag willen bedanken voor uw bericht.

Uw brief is in goede orde ontvangen en de fractievoorzitter stelt het bijzonder op prijs dat u de

moeite hebt willen nemen hem op deze manier te benaderen. Het is voor hem belangrijk om te

weten met welke problemen en vragen mensen in Nederland te maken hebben. Ook is D66 blij

met het door u in ons gestelde vertrouwen.

U maakt zich zorgen over de zaak van de heer Hörchner. D66 is van mening dat

samenwerking op het gebied van strafzaken in de Europese Unie grote voordelen met zich mee

kan brengen. Voorwaarde is dan wel dat de fundamentele rechten van burgers en verdachten

worden gewaarborgd. Hier wordt in Nederland door een onafhankelijk rechter op toegezien.

Mocht over die onafhankelijkheid twijfel bestaan, dan dient de schijn van

belangenverstrengeling te worden weggenomen. Tot die tijd zouden geen onomkeerbare

stappen moeten worden genomen. Maar D66 is terughoudend bij het beoordelen over

rechterlijke beslissing omdat de scheiding der machten een belangrijke verworvenheid is in

onze democratie.

Namens Alexander dank ik u voor het overbrengen van uw zorgen.

Hopende u bierbij voldoende te hebben geïnformeerd verblijf ik

Met vriendelijke groet,

 

Sarah Strous

Persoonlijk Medewerker Alexander Pechtold  (s.strous@tweedekamer.nl)

 

 

Een meer nietszeggende brief met zoveel woorden kan ik me niet herinneren ooit ontvangen te hebben. Ik ben ervan overtuigd als ik een klachtenbrief naar de klantenservice van het whiskymerk Vat-69 had gestuurd, dat ik een beter en prettiger antwoord had teruggekregen. Ik weet inmiddels dus nu dat D66 aanzienlijk van minder kwaliteit is dan VAT-69, hoewel je natuurlijk geen appels met peren mag vergelijken. Verder voel ik totaal, maar dan ook totaal geen enkele behoefte, om op dit laffe antwoord inhoudelijk te reageren noch in te gaan, alleen spreek ik de wens uit dat u “Alexander” nu een beetje beter hebt leren kennen. Daarom houd ik het toch maar bij VAT-69! Zelfs de afdronk is beter!

 

Ondanks de vele verzoeken, brieven, petities en zelfs gerechtelijke stukken met onderbouwing en bewijzen etc. etc. om Robert Hörchner voor zeer lange onderzoekingshechtenis in Polen te bewaren, is voor mij vast komen te staan dat de facto, dus feítelijk de Europese regel- en wetgeving boven de wetten en regels van ons eigen land uitgaat.

 

In de praktijk kun je dus stellen dat ‘onze’ ministers, staatssecretarissen en alle andere machthebbers niks meer en niks minder zijn dan lakeien van de Brusselse Moloch. Ofwel van de Europese Unie en voorzover er nog hiaten, gaatjes en of regeltjes zijn die nog niet conform de almachtige Brusselse bureaucratie geregeld worden, zien onze verkozen ministers er nauwlettend op toe al deze vergeten zaken ook nog onder Europese controle te brengen. WE ZIJN VERKOCHT EN BETAALD. Nederland is een Europese provincie geworden. Nog wel niet helemaal de jure, maar wel de facto!

 

De majesteit doet eigenlijk niet veel meer buiten haar ceremoniële functies, waar zij bovenmate voor wordt betaald, dan het familiekapitaal bijeenhouden, hetgeen miljoenen ‘onderdanen’ voor haar hebben verdiend. Zagen wij dit aankomen? Deze Europese, allesomvattende en soms verstikkende omhelzing? Ja en Nee. De meeste burgers is het een worst geweest, totdat het met het laatste referendum wel akelig duidelijk begon te worden waar heen dit alles naar zou gaan leiden! De provinciale regering van Nederland is zich daarvan kapot geschrokken en probeert nu alles maar dan ook werkelijk alles, desnoods met list en bedrog, in het werk te stellen een tweede debacle, wat een nieuw referendum ongetwijfeld zou opleveren voor hen, te voorkomen.

 

Nu zult u denken, ach dat Europa, eigenlijk valt het wel mee. Het heeft zo ook z’n voordelen! Ja, dat klopt, het heeft ook voordelen. Maar u denkt toch zeker niet dat we er zijn? In de jaren vijftig ten tijde dat de Gaulle president van Frankrijk was, waren er al plannen om te komen tot een Euro-Arabische Unie. Een Europees-Arabisch machtsblok. Dat was al voorgekookt tijdens de eerste Bilderbergers vergaderingen, toen nog onder voorzittersschap van ene Bernhard van Lippe-Biesterfeld. De vader van onze huidige majesteit, die nu nog jaarlijks deze duistere club van bankiers, grootindustriëlen en machthebbers voorzit.  U weet wel die club waar geen enkele reporter of journalist bij is gewenst. Die club die samen met andere duistere bewegingen voorstaat, dat onze wereld enkele miljarden mensen teveel telt. Geen wonder nietwaar dat journalisten niet gewenst zijn! Echter ik ben geen profeet, maar ik zal u wel verklappen dat de Arabische landen staan springen als een stel jonge honden om aansluiting te mogen krijgen bij dit Europese-Arabische ideaal. Nou ja, ideaal. Ik denk er anders over. Maakt mij trouwens een ideale kandidaat om bij die paar miljard te gaan behoren die “er teveel zijn” op planeet aarde. Samen met miljoenen negroïde mensen en andere economisch niet productieve mensen. Mooi geformuleerd vind ik zelf.

 

Samen met een nieuwe Noord-Amerikaanse Economische Unie en uiteraard ook één munt en dan de Aziatische tijgers en Rusland, heb je een leuk stel om te kunnen kwartetten. In grote grove lijnen is dit het plan van ondermeer de hoogste graden van de Vrijmetselarij, de Illuminatie, de diverse loges onder vele namen, waaronder de Skull & Bones, de 13 grote en steenrijke families die samen meer geld te besteden hebben dan de helft van de huidige wereldbevolking en nog wat (semi)- geestelijk-religieuze instanties. Eigenlijk wil ik voor de fijnproevers de “Greys” er nog graag bij noemen.

 

 

DENK NIET DAT WIJ GEREGEERD WORDEN DOOR BALKENENDE, BOS, ROUVOET

EN MEER VAN DIT SOORTEN MENSEN OF MENSACHTIGEN,

“NIETWAAR HEREN DONNER EN HIRSCH-BALLIN?”

 

HET ZIJN SLECHTS MARIONETTEN,

MAAR MARIONETTEN MET EEN GROTE DESTRUCTIEVE MACHT.

DIE OVERIGENS OOK NOG EENS ERG NERVEUS ZIJN,

GETUIGE HUN MEETBARE INTERESSES IN SOMMIGE WEBSITES,

WAAR NOG WAARHEID OP TE VINDEN IS.

 

 

Silvia Videler.

 

3 oktober 2007

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN