Geloven wij nou écht nog

in een RECHTSSTAAT te leven?

 

Zo naïef bent u toch niet?

 

 

 

De grote woorden, de mooie frases, de diepzinnige uitspraken en de nóg mooiere spreuken al dan niet in het Latijn, laat ik voor wat ze zijn. Ik neem de moeite niet ze zelfs maar op te zoeken en ze dan in dit artikel foutloos naar voren te brengen.

 

Schrijver dezes is een praktijkmens én een gevoelsmens en net als u word ik ook met de regelmaat van de klok geconfronteerd met wat we dan maar missers zullen noemen en dan met name bij wat heet “Justitie” en bij het “Openbaar Ministerie” dan wel bij de rechtbanken. De politie in deze wil ik eigenlijk min of meer ontzien, al hoewel ook daar fouten worden gemaakt en zeker niet de minste. Fouten die verstrekkende gevolgen hebben, zeker als die fouten hun gevolgen blijken te hebben als een “zaak” voor de rechter komt.

 

Maar de politie wordt aangestuurd door het Openbaar Ministerie en die zijn dan ook mijns inziens in eerste instantie de verantwoordelijken en degenen die je moet aanspreken op gemaakte fouten, zeker als het beleidsfouten blijken te zijn. Scoringsdrift en tunnelvisie zijn in deze twee begrippen die menigeen al vaker terecht in de mond hebben genomen.

 

Dit artikel zal dan ook niet bijdragen aan een stukje extra rechts- en wetskennis en al helemaal wil ik mij niet begeven op de ‘slibberige’ wegen van het recht. Ik wil u doen laten inzien dat wat wij dan denken, dat wat als ‘recht’ wordt gepresenteerd, steeds minder met rechtvaardigheid, eerlijkheid en waarheid te maken heeft. Terwijl “Waarheidsbevinding” toch het allerhoogste doel zou moeten zijn bij Justitie en OM. Helaas blijkt het tegendeel waar te zijn.

 

In het bedrijfsleven wordt een falende chef, een mislukte manager of een directeur die een kapitale fout heeft gemaakt afgevoerd. Ik geef toe, als het een (semi)-overheidsfunctie betreft, gaat dat helaas vaak gepaard met een te ruime bonus ofwel ‘oprotpremie.’ Het lijkt zeker dáár, of falen beloond wordt. Maar dat terzijde. In het echte bedrijfsleven gaat iemand die een kapitale blunder heeft gemaakt er gewoonweg uit en daarmee basta!

 

Bij Justitie en OM kennen ze zoiets dergelijks helaas niet. Zeker rechters worden voor het leven benoemd en daardoor hebben ze in wezen een soort van vrijbrief gekregen in hun doen en laten. Controle en eventueel correctie vindt amper plaats en voorzover het plaatsvindt wordt de controle uitgevoerd door ‘amices,’ eh… collega’s. Collega’s die elkaar vaak de hand boven het hoofd houden, die elkaar kennen, eh… goed kennen en soms zelfs zeer intiem kennen! Temeer als we het relaas lezen van Mr Wedzinga, voormalig Raadsheer bij het gerechtshof te Leeuwarden.

 

De dames en heren officieren, rechters, procureurs, griffiers én zeker het hogere echelon van Justitie kennen elkaar maar al te goed. Al is het maar van de plaatselijke Loge, de Rotary, de Lion’s, de Odd Fellows en God mag weten welke duistere clubjes nog meer. Anders is het wel van het tennis, golf of hockeyclub dan wel van de regelmatige seksuele uitspattingen in uiteraard zeer gesoigneerde en afgelegen ambiances. Die edelachtbare dames en heren die tesamen inmiddels een zeer, zeer lange en respectabele lijst van miskleunen hebben weten te fabriceren, welke zo langzamerhand aan het ongelofelijke gaat grenzen. En nóg, ja nóg zwijgt de grote meerderheid. Maar hoelang nog? Weten deze dames en heren wat het is om onschuldig veroordeeld te worden? Hebben deze lieden enig besef, enig inlevingsvermogen wat het is voor een mens om voor jaren en jaren gescheiden te worden van je man, je vrouw, je kinderen, je ouders?

 

Je kinderen niet zien opgroeien! Wetende dat je kinderen nagekeken worden of erger. Alleen maar omdat je als ouder in de gevangenis zit? De gevangenis, waar je het grootste deel van de dag op enkele vierkante meters moet doorbrengen, dat dag in, dag uit. In een monotoon ritme met een regiem wat er op gericht is je te ontmenselijken. Waar er voor je gedacht wordt. Bijna elke handeling die je wilt plegen dat je die ook moet plegen en als het buiten het monotone ritme valt er dan toestemming voor gevraagd moet worden alsof je een onmondig kind bent.

 

Zouden deze ‘rollenbollende’ dames en heren edelachtbaren ’s-nachts als ze achter de al of niet slanke rug van hun eigen partner liggen, weleens denken aan die onschuldigen, die alleen in een celletje liggen zonder hun man of hun vrouw of hun geliefde, wachtende op weer een uitzichtloze dag en wetende dat ze onschuldig zijn. Beseffen deze lieden wel welk een marteling dat zoiets is, of kicken ze daar nou juist op? Want zoiets ga je je toch afvragen. Zeker bij een zo grote groep van mensen die onschuldig in de fuiken van justitie en het OM terecht gekomen zijn.

 

In het bijzonder denk ik dan aan mensen zoals een voormalig minister van Justitie Mr Donner en de voormalige super Procureur generaal Mr de Wijkerslooth. Maar ook aan het huidige koppel Mr Hirsch Ballin en Mr Brouwer. In alle oprechtheid vraag ik mij af of deze mensen een geweten hebben. Ik twijfel er oprecht aan.

 

Al is de lijst verre, verre van compleet en van sommigen is de onschuld dan nog wel niet helemaal juridisch bevestigd, maar is het de wet zelf niet, die stelt: dat er geen enkele twijfel mag zijn alvorens iemand te veroordelen?

 

Ik wil dit schrijven dan ook besluiten door het noemen van slechts enkele slachtoffers, slachtoffers van een mijns inziens falend, corrupt en in zichzelf gekeerd systeem, wat steeds meer en meer ontdaan is van humaniteit en ik hoop dat de namen én de gezichten van deze slachtoffers zullen blijven galmen in de koppen van de dames en heren officieren, rechters, P.G.’s en ministers, totdat zij hun laatste adem uitblazen. Met een saluut en gepaste eer noem ik dan:

 

 

Lucia de B.,

Ernest Louwes,

de ten onrechte veroordeelde man van de Schiedamse parkmoord,

de twee mannen uit Putten,

René Lancee,

Ad van Velsen,

Jack Marijs,

Ina Post,

Karel de Werd en Robert Hörchner!

En vele, vele anderen.

 

 

 

Silvia Videler.

 

30 oktober 2007

 

 

 

 

De beschaving van een land kun je afmeten hoe zij omgaan met gedetineerden, met ouderen,

 met minder validen, met behoeftigen en met onschuldigen.

 

Als we die maatstaf hanteren zijn we lager gezonken dan menige bananenrepubliek.

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN