Reactie op de artikelen inzake de

‘multiculturele samenleving’

én het zéér lezenswaardige artikel:

‘excuses’

 

 

Al einde jaren ’60 tot ongeveer halverwege de jaren ‘70 heb ik bijna zeven jaren deel uit gemaakt van een multiculturele samenleving in het ‘kwadraat.’ Een ‘zwarte’ was toen hier nog een bezienswaardigheid en Chinezen zag je alleen in het Chinese restaurantje om de hoek. Vrouwen al of niet in burqa’s of anderszins zwaar in de sluiers zag je hoogstens op televisie én als je maar ver genoeg op vakantie ging. Maar wie deden dat al in die periode? Ik werkte in die jaren aan boord van een zeer groot passagiersschip. De totale bemanningslijst bedroeg ruim 850 personen. Deze 850 mensen waren onderverdeeld in wel twintig en soms wel dertig verschillende nationaliteiten. De enige verhouding die echt scheef was, was de verhouding tussen het aantal mannen, die veruit de meerderheid van de bemanning vormde en het aantal vrouwen, die getalsmatig amper de honderd haalde.

 

Om u een kleine indruk te geven: de ‘master of ceremony’ was een Ier, vele koks waren Duitsers, Oostenrijkers en een ‘verdwaalde’ Zwitser. De schoonmaakdienst bestond voornamelijk uit Spanjaarden. In de wasserij werkten hoegenaamd uitsluitend Chinezen en dat waren er best veel. Wat dacht je wat?: 850 man personeel en soms tot 1.400 man aan passagiers. Het was dus een varend stadje en daar allemaal de was voor doen, dat deed je niet in je eentje!

In de bediening liepen er Belgen, Spanjaarden, Italianen, uiteraard aardig wat Nederlanders en zo ook nog wat enkelingen rond van allerlei slag en oorsprong. Daarnaast waren er ook diverse negroïde bemanningsleden en mensen van Aziatische komaf. Alleen al het feit dat ik me niet meer precies kan herinneren wie nou wat was, geeft al aan dat het er ook niet al teveel toe deed. Alleen van de Chinezen kon je stellen dat ze vrijwel allemaal erg op zichzelf waren en dat je er weinig contact mee had. Maar ook geen ruzie of narigheid. Ze leefden zo hun eigen leven.

 

In al die jaren heb ik geen echte grote schermutselingen meegemaakt, noch grote ruzies van groepen (nationaliteiten) met of tegenover elkaar. Integendeel: ik heb Spaanse kaartspelletjes geleerd en Portugees leren vloeken. Ik heb op z’n Chinees leren tellen van een tot tien en spannende verhalen aangehoord, die oorspronkelijk recht uit de Zuid-Amerikaanse jungle kwamen. Op vele andere passagiersschepen die we zo wel eens gingen bezoeken in de diverse havens, kwamen we een dergelijke sfeer tegen. Zelfs heb ik aan zo’n bezoek een jarenlange vriendschap overgehouden aan een inwoner van het Indiase Bombay.

We waren zeker geen van allen erg religieus aan boord van die schepen en de tegenstellingen in zowel religie als cultuur, die er zeker wel waren, dat speelde geen rol van betekenis. Ook herinner ik mij een zogenaamde Joodse kerstreis. Wat hebben Joden met kerst te maken hoor ik u al vragen? Wel, veel Amerikaanse Joden ontvluchten de overmatige kerstsfeer in hun land en gingen en gaan dan massaal op vakantie naar oorden, waar men dan wellicht wel wat aan kerst doet, maar zeker niet zo uitbundig als in de Verenigde Staten het geval is. Zo hadden we een keer meer dan 1.000 Joden aan boord van allerlei slag en afkomst (van heel orthodox, tot uitermate vrijzinnig en liberaal en qua oorsprong afkomstig van de Oekraïne, Polen, Litouwen, Duitsland, Italië enzovoorts). Gaf dit problemen, aanstoot, ergernis? Geenszins. Het leverde wel een hoop nieuwe moppen op. Daarin waren we toch al erg goed en scherp!

 

Dit alles ging veranderen toen de maatschappij besloot het ‘roer’ om te gooien. Bijna al het personeel, behalve de officieren en zij die administratief tewerk waren gesteld, waaronder ondergetekende, konden blijven. Maar het overgrote deel, zoals zij die in de bediening werkten, zij die de schoonmaak en onderhoud voor hun rekening moesten nemen en dergelijke, werden vervangen door zeer goedkope en voornamelijk Indonesische krachten.

 

Nu hadden wij ook enkele Indo’s onder ‘onze’ reguliere bemanning, maar die bedoel ik dus niet. Dat waren halve Nederlanders, of in ieder geval vernederlandst. Geen enkel probleem! Alhoewel we ze consequent uitmaakten voor ‘blauwe jongens.’ Maar dit zonder rancune of bijsmaak.

 

Echter de lui vanuit Indonesië, die de zaak hadden overgenomen, daardoor veranderde de sfeer op slag. Binnen de kortste keren vertrokken de overgeblevenen, zij die beroepshalve amper gemist konden worden, óók! Het was het begin van het einde van de maatschappij, die ook later in andere handen is overgegaan.

 

Want waar kreeg men mee te maken: met …… Islamieten  en dat botste!

Dat botste zo erg dat zowat iedereen binnen de kortste keren ‘het’ voor gezien hield. Ondanks onze relatief hoge salarissen, leuke emolumenten, zéér goede (belasting vrije) bijverdienste en de mogelijkheid om de hele wereld te zien. De sfeer was en werd verziekt en je was je leven amper meer zeker. Met name het vrouwelijk gedeelte van de bemanning zoals, administratief personeel, verpleegsters, kinderjufs, verkoopsters in de diverse winkels aan boord en zij die in de sauna/whirlpool/zwembaden en dergelijke werkten liepen bij wijze van sprekend gillend de loopplank af.

 

Wereldwijd zien we eenzelfde verschijnsel. Zie zowat alle problemen die de wereld geteisterd hebben van de laatste jaren en ik ga ze voor u op een rijtje geven. Geenszins pretenderend compleet te zijn:

 

 

1. Conflict Pakistan-India om Kashmir = Islam tegen Hindoes

2. Conflict Filippijnen (zuidelijk eiland) = Islam tegen Katholieken

3. Conflict Eritrea-Ethiopië = Islam tegen Koptische Christenen

4. Conflict Libanon (intern) = Islam tegen Maronitische Christenen

5. Conflicten in Indonesië = Islam tegen Christelijke minderheden

6. Conflict Tjetsjenië = Islam tegen Orthodoxe Russische Christenen

7. Conflict Israël = Islam tegen de Joden

8. Conflict Iran (intern) = Islam tegen seculiere staat van de Sjah

9. Conflict Afghanistan = Islam (Taliban) tegen de gematigden

10. Conflict Zuid-Thailand = Islam tegen Boedisme (regering)

11. Conflict Kosovo = Islam tegen Servische orthodoxen

12. Conflict Bosnië = Islam tegen idem + Kroatische Katholieken

 

 

De lijst kan ik heus nog wel met een tiental voorbeelden meer aanvullen. Iemand die dagelijks het nieuws een beetje bijhoudt zal dat kunnen beamen. Ik zal beslist niet pretenderen dat alle niet-Islamieten zich zo netjes en braaf in deze conflicten hebben opgesteld. Maar een feit is dat zo gauw Islamieten, van welke soort (sekte of groep) ze ook zijn, ook maar denken een meerderheid te kunnen vormen, dan worden zij gevaarlijk en gaan ze over tot de een of andere vorm van Jihad. Zie bijvoorbeeld de recente uitspraak van de president van Algerië aan het adres van Frankrijk en het Franse volk: “wij zullen jullie land veroveren via de buiken van onze vrouwen.” Dát is namelijk binnen hun begrip óók een vorm van Jihad.

Vanuit de Islamitische theologie (en theocratie) is dit ook te begrijpen. Als je hun geschriften, de koran en de vele hadith’s leert kennen, kun en mag je niets anders concluderen dat het hun doel én opdracht is de hele bewoonde wereld onder te brengen in één ‘umma,’ dit is: in één Islamitische wereldstaat ofwel kalifaat. Dát is hun doel, dat is hun verborgen agenda. Hoe ze dit willen en moeten bereiken is van ondergeschikt belang. Dat kan en mag met het zwaard, met de rede (overtuiging), met bezetting, met oorlog, met ach om het even wat. Het is het doel wat telt. De koran zelf stelt dat men ongelovigen in dit soort gevallen mag doden en hun vrouwen mag verkrachten alvorens te doden. Een beter bewijs dat dit boek niet van mijn God en Schepper (Jahweh/Jezus Christus) afkomstig is of door Hem geïnspireerd zou zijn, kan ik me niet wensen. Allah is dan wel het Arabische woord voor ‘God,’ maar is daarom nog niet dezelfde!

 

Concluderend mag ik stellen dat het samenleven en samenwonen in een gemeenschap met een klein en te overzien aantal Islamieten mogelijk is en moet zijn. Maar zodra de machthebbers/leiders onder hen een kans ruiken, zodra ze getalsmatig echt gaan meetellen, dan is het voor een ieder oppassen geblazen. Dat was en is het voor de Christenen én animisten in Zuid-Soedan, dat was het voor de Christelijke Armeniërs in 1915 in Turkije en dat is het zeker voor de bewoners van het Christelijke-Joods-Humanistische Europa van heden.

 

Ze, de Islamieten hebben Europa al eerder geprobeerd te veroveren. Kort na hun opkomst in 732 (slag bij Poitiers) en een zeshonderd jaar later bij Wenen. We mogen dankbaar zijn dat zij daar toen tot stoppen werden gedwongen, anders waren wij nu ook gedwongen om Allah te aanbidden en verhullend en gesluierd door het te leven te moeten gaan en dat voor de vrouwen in het bijzonder, als tweede rangs burgers.

 

Een multiculturele samenleving, daaraan is niet te ontkomen en kan zelfs verrijkend zijn. Met onze transportmiddelen, met onze intercontinentale connecties. De wereld is een dorp geworden. Maar samenleven of en dat ligt in het verlengde daarvan, leven onder een Islamitisch regiem, dat is een zaak die ik absoluut zal afwijzen. Hun ‘theologie’ laat mij geen ruimte. Maar de keuze is aan ons, nu het misschien nog niet écht te laat is.

 

De strijd tegen de Islam is geen strijd tegen mensen, geen strijd tegen individuen maar het is een strijd tegen een gedachte, tegen een denkpatroon die de onze nooit kan zijn. Het is een geestelijke strijd.

 

 

Silvia Videler.

 

November 2006

 

Home

 

stats count

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN