VERKIEZINGEN

 

Waar gaat het nou écht om? Om het geld? Of om de macht?

 

 

Je kunt deze dagen geen krant opslaan, of televisietoestel aanzetten en je kijkt wel tegen de een of andere kop aan van wat ze dan noemen: een politicus of in de vrouwelijke vorm: een politica. Wat drijft mensen om, gezien de verkiezingscampagne, zich in de meest onmogelijke bochten te wringen, de soms belachelijkste toeren uit te halen en zich soms door het ‘slijk te laten sleuren’ door journalisten of reporters? Als derderangs colporteurs zie je ze ook bedelen, schooien en smeken om de mensen hun stem. Ze beloven allemaal het mooiste en het beste, zij het ieder vanuit hun eigen achtergrond of filosofie (lees: partijprogramma). Feit is dat ze lijken op hondjes die er allerlei kunstjes voor willen doen om dat lekkere hapje maar te verkrijgen. Een van mijn vroegere honden ging daar wel erg ver in. Dat was dan ook wel het meest corrupte exemplaar wat ik ooit gehad heb. Maar globaal genomen, waren ze zeker allemaal bereid om de meest gekke dingen te doen en kunstjes te vertonen om hun geliefkoosd object te verkrijgen.

 

Dát idee krijg ik soms ook als ik politici van allerlei pluimage en bloedgroepen gadesla op de tv en ook daadwerkelijk op de straat. Hoe lief, aardig, meebuigend, instemmend, begripvol, meelevend en vol compassie ze zich in een gesprek storten, met hopelijk weer een te winnen zieltje. Amicaal, joviaal, sympathiek, soms oprecht hartverwarmend, zo lijkt het wel. Ja, ‘lijkt’ het wel. Basaal genomen zijn ze bereid door het figuurlijke stof te kruipen, als ze maar die stemmen weten te bemachtigen. Die stem van u en van mij, van ons allemaal. Ja, na de verkiezingen, dan ziet u ze uiteraard niet meer in uw winkelcentrum of zomaar in de stad. Dan is het ineens geen Jan, Piet, Kees of Klaas meer. Dan zijn het ineens weer excellenties of iets dergelijks. Zie de lijst van de titulatuur in uw zakagenda.

 

Wat drijft mensen, politici dus. Want dat kun je niet ontkennen. Het zijn mensen! Maar wat drijft ze ertoe om minimaal elke vier jaren dit circus weer massaal op te voeren en in wezen voor clown te spelen, voor u en mij? Dacht u echt dat het ’t grote geld was? Neen, driewerf neen! Dan moet ik u teleurstellen. De cijfers die ik u geef zijn weliswaar een beetje achterhaald en slechts van 2004 (dus twee jaren oud), maar zoveel scheelt ’t echt niet.

 

Lees maar eens mee: De Minister President verdient (2004): € 122.000,- BRUTO per jaar. Plus een vaste onkostenvergoeding (voor de fietsenstalling?) van: € 14.000,-. Een minister heeft eveneens (2004): € 122.000,-, maar zijn ‘koffiecentje’ is slechts: € 7.200,- per jaar. Een staatssecretaris (onderminister) krijgt: € 114.500,- per jaar bijgeschreven. Gezien zijn onkostenvergoeding van: € 6.000,- moet hij het echt doen met een bus of tramabonnement, want van: € 6.000,- kun je amper een middenklassertje leasen. Kamerleden die krijgen jaarlijks: € 86.000,- BRUTO ‘toegeschoven.’ Eventueel verhoogd met een extraatje als ze fractievoorzitter zijn en dan ligt het er nog maar aan of ze een grote of een kleine fractie te besturen hebben. De eerbiedwaardige senators, de 1e kamerleden hebben slechts een jaarlijkse vergoeding van: € 21.000,-. Nog altijd meer dan een grote krantenwijk, toegegeven, maar toch ook geen inkomen om riant van te leven, wel? Het is dan ook slechts een parttime job. Dit in tegenstelling tot al die anderen. Want eerlijk, kamerleden hebben dan wel hele lange ‘recessen,’ ander woord voor vakantie. Maar hun werktijden zijn soms bar en boos. Om van de werktijden van ministers en staatssecretarissen maar helemaal niet te spreken.

 

Nu realiseer ik mij best dat de bovenstaande bedragen van: € 86.000,- BRUTO en hoger geen algemeen geldende inkomens zijn. Zeker geen inkomens die je bijvoorbeeld ‘deur aan deur’ mag verwachten in welke buurt dan ook. Maar om nou te spreken van absurde hoge inkomens, zeker gezien het feit dat we spreken over BRUTO inkomens, is volkomen misplaatst. Menig normaal hardwerkend ondernemer incasseert meer, zelfs na aftrek van belastingen. Ook een goede vertegenwoordiger kan meer verdienen. Kijk de salarisschalen er maar op na. Zeker de hooggeplaatste ambtenaren, zoals procureurs-generaal en dergelijke, verdienen meer! Om van de inkomens in hogere regionen van het bedrijfsleven maar helemaal niet te spreken. Daar worden jaarsalarissen genoten van vele tonnen en zelfs nog meer.

 

Van al dit soort mensen wordt niet elke vier jaar verlangd, neen geëist, dat ze gelijk een ‘straatkrantverkoper,’ wekenlang u en mij achter de ‘broek of rok’ aanzitten om hun foldertje toch maar alstublieft aan te nemen.

 

Wat is het dan wat deze mensen zo drijft? Geld dus duidelijk niet. Als je tegenwoordig een goed vak leert kan je al meer verdienen, zeker als je de kennis en het geluk hebt om die vaardigheden ook nog eens weet om te zetten in een zakelijke vorm.

 

De zucht naar geld bij de mens is vaak groot. Zo is ook de zucht of de seksuele drift van de mens redelijk ontwikkeld. Bij sommigen zelfs zover dat het doorslaat. Met alle narigheden van dien. Maar de psychologie kent een nog grotere drift die bij veel mensen aanwezig is. Gelukkig niet bij allen! De grootste en soms meest kwalijke drift is de zucht naar macht! Geld maakt machtig. Dat is een feit. Maar het heeft z’n beperkingen. De vraag is: wat dunkt u van POLITIEK? Hoe voelt het om politieke macht te hebben? Dát gaat de kracht en de macht van geld te boven. Dat is voor veel mensen het ultimo. Of om het eens populair te zeggen: “dat geeft de ultieme kick!” Daarin kunnen mensen zich daadwerkelijk verlustigen en de geschiedenis heeft en geeft voorbeelden te over, van de velen die eenmaal geroken hebbend aan die politieke (staats)macht, daar alles en alles voor over hadden om die a. te behouden en b. die uit te breiden. Want men schijnt er geen genoeg van te kunnen krijgen. Om dit feit te bedekken voor u en voor mij, heeft men over dit politieke spel een ‘sluierdeken’ gespannen. Zodat u de ware machtsspelletjes tenminste niet geheel in de ‘smiezen’ heeft. Die sluierdeken heeft een naam, zij heet: Democratie.

 

Aan u de taak om uit te zoeken wie het nou écht goed voorheeft met ons land en met ú en mij of alleen een groot liefhebber(ster) is van (ultieme) macht. Desnoods ten koste van u en mij.

 

Ik wens u veel wijsheid toe.

 

 

Silvia Videler.

 

November 2006

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN