Probleemjeugd wordt alsmaar jonger

(deel 2)

 

 

 

Met schrik, verbazing en afgrijzen heb ik ook de televisiebeelden gezien van ‘heldhaftige’ jonge Marokkaantjes, die de striemen van hun luiers nog in hun kont hadden staan, doch taal bezigden die deed vermoeden dat ze al achttien waren of zoiets. Inmiddels zijn er al vele artikelen in de diverse media over verschenen en nu blijkt dat ook andere wijken in diverse steden met dit soort jeugd van doen hebben.

 

Onze kersverse minister van Familiezaken, de heer Rouvoet (Christen-Unie) heeft laten weten, dat hij overweegt dit soort jeugd in een of andere vorm van opvoedingsinstelling te willen laten plaatsen. Hoe hij dit juridisch wil klaren is me nog niet helemaal duidelijk. Wellicht was het een eerste opwelling van de man. Het lijkt mij dat er ‘toch wel wat bewezen moet worden’ om tot een dergelijke ingrijpende maatregel over te gaan.

 

Gelijk hebben we hier dan twee problemen. Het eerste probleem is: de neiging van deze regering om direct in te gaan grijpen in het persoonlijke leven van mensen, van gezinnen. Zelfs tot en met uit-huis-plaatsing aan toe. Een vorm van detentie, alhoewel het anders genoemd zal gaan worden.

 

Als het puur gaat om deze kleine ‘ettertjes,’ dan kan ik mij de reactie van Rouvoet best voorstellen. Mijn eerste gevoelsmatige reactie was zelfs nog veel drastischer. Zo drastisch, dat ik deze reactie hier wijselijk niet zal weergeven. Maar ik heb ook gevoel! Gelukkig tussen gevoel en verstand zit meestal wel een verschil en dat is maar goed ook. Eerste en directe opwellingen zijn meestal vrij ongenuanceerd en daarom meestal fout.

 

Toch denk ik dat de oplossing van Rouvoet niet de ideale oplossing is, hoe wellicht goed bedoeld dan ook. Er steekt namelijk een heel groot gevaar in. Als men een of andere manier gaat vinden om kinderen al zo vroeg bij ouders weg te halen en ze dan een ‘staatsopvoeding’ gaan geven, dan moet men voor een dergelijk ingrijpen eerst een wet of wetaanpassing regelen, om een en ander legaal te krijgen. Maar welk gevaar kan dat gaan opleveren voor de toekomst, ook voor onze eigen gezinnen en kinderen? Misschien kunnen we Rouvoet wel vertrouwen, hij lijkt mij niet al te kwaad, alhoewel wat kennen we hem en wat weten we van hem tot dusver? Het grotere gevaar bestaat er in dat na Rouvoet, na deze regering, er wellicht anderen aan de macht komen en dat men deze mogelijkheden verder gaat uitbreiden of toepassen. Het is een hellend vlak. Bij dergelijk soort zaken denk ik dikwijls terug aan mijn vele bezoeken aan landen vroeger achter het IJzeren Gordijn. Daar werden soms ook kinderen van niet welgevallige ouders soms zomaar door de geheime dienst of politie weggehaald en werden dan ook van staatswege verder opgevoed. In vele gevallen hadden de ouders letterlijk het nakijken. Dat gevaar loert er namelijk altijd als er van staatswege ingegrepen kan worden in gezinssituaties.

 

Anderzijds is het natuurlijk van de ‘spinnen gebeten’ dat deze Marokkaanse knaapjes doen en kunnen doen waar ze maar zin in hebben. Ogenschijnlijk zonder enige restrictie en toezicht van hun ouders. Als ik de artikelen mag geloven, dan terroriseren ze hele buurten en winkelcentra. Waarom doen die kinderen dat? Nederlandse kinderen kunnen ook de pech hebben groot te moeten worden in ronduit ‘aso-gezinnen’ met heel weinig tot geen opvoeding en weinig normen en waarden. Maar dan zijn het stuk voor stuk incidentele gevallen. Die soms, maar lang niet altijd, via de kinderbescherming of via Jeugd en Gezin wel worden begeleid. Doch in het onderhavige geval hebben we te maken met groepsvorming. Hele bendes van kinderen met een bepaalde achtergrond. Namelijk de Marokkaanse, lees: Islamitische achtergrond. Kinderen van acht, negen en tien jaar zijn niet zo van nature. Kinderen ontwikkelen zich, zoals die kinderen bijvoorbeeld in de Utrechtse wijk Overvecht, omdat de ouders hen dit voorleven. Zij leren duidelijk geen respect te hebben voor andere mensen, voor eigendommen en zeker onze cultuur is in hun ogen verwerpelijk. Want daar zit meestal het kwaad. Het is een geestelijke en religieuze zaak. Wat deze kinderen thuis horen laat zich raden en dat weerspiegelt hun gedrag op straat en op school. De islam, zeker gepraktiseerd door niet al te goed opgeleide Marokkanen, maar ook andere bevolkingsgroepen met deze religieuze achtergrond, hebben een diepe, een zeer diepe afkeer van onze manier van leven. Van onze cultuur, van ons denken.

 

Wij zijn in hun ogen erger dan Christenhonden. Christenen zijn in de ogen van de koran - vooralsnog - tweederangs burgers, maar waar toch nog enig respect voor op te brengen is. Echter, onze samenleving is al zo geseculariseerd dat in de ogen van menig moslim, wij als bevolking, niet meer gezien worden als belijdende Christenen. Maar als “Kafirs” = Ongelovigen en ongelovigen daar heeft de koran en de hadith en ook de traditie van zeker de plattelandsbevolking van Marokko, heel weinig goeds voor over. Die mag je in wezen alles aandoen wat je maar wilt. Ze (wij dus) verdienen de dood, sowieso. Je mag ze (ons) beliegen. Als je ze (ons) besteelt is het geen stelen volgens hun geschriften of regels enzovoorts. Deze zienswijze is vrij algemeen bij veel Marokkanen die de traditionele islam aanhangen. Voeg daarbij dat zij zich niet geaccepteerd voelen in dit land, plus een stuk taalachterstand en je hebt een beeld van het hoe en waarom ten aanzien van de collectieve handelswijze van die groepen schoffies, of terroristjes in spee.

 

De ouders zijn mijns inziens in eerste instantie verantwoordelijk en aansprakelijk. Daarom zie ik maar een oplossing in dit soort gevallen. Als dergelijke jonge kinderen een dermate inbreuk maken op de veiligheid in hun buurten, dus in onze samenleving. Dan dienen deze gezinnen simpelweg teruggestuurd te worden naar het land van herkomst.

Als men zich niet aan kan of wil passen, dan is er maar een mogelijkheid die respect kan afdwingen en die afdoende zal werken. Ook al hebben sommigen inmiddels ook een Nederlands paspoort. Gezien het feit dat de meeste Marokkanen ook de oorspronkelijke nationaliteit blijven houden, kan men zonder al te veel plichtplegingen en juridische problemen dit soort mensen repatriëren, c.q. uitzetten. Ik denk dat wij ons dit recht moeten kunnen voorbehouden ter bescherming van onze eigen burgers en veiligheid. Kom me niet aan met te stellen dat dit zielig is en dat die ouders er dan de dupe van zijn van de gedragingen van hun kinderen. Ja, dan worden ze er maar de dupe van. Want het is hún verantwoordelijkheid, zeker bij dergelijke jonge minderjarigen. Bovendien weten ze verdomd goed dat hun ‘oogappeltjes’ de boel terroriseren.

 

Kortom bij ernstige gevallen: uitzetten en geen dure staatsopvoeding die dan ook nog eens ons ten laste komt. Als men hier wil wonen, leven en werken, dan dient men zich ook aan te passen, dus ook de kinderen waarvoor men de verantwoordelijkheid draagt.

 

Het klinkt hard, maar ik denk dat een dergelijk beleid echt effect sorteert en ik ben zo hard omdat ik a. mag zeggen redelijk de koran en hadiths te kennen en zodoende wetende dat staatsingrijpen in opvoeding alleen nog maar meer haat teweeg gaat brengen, met alle gevolgen van dien en b. ik heb nog maar heel, heel weinig een excuus mogen horen vanuit Marokkaanse hoek. Eerlijk gezegd heb ik het nog nooit gehoord. Waarmee ik niet kan of mag beweren dat het nog nooit plaatsgevonden zou hebben.

 

De minister van Familiezaken, die de bijbel zo goed zegt te kennen en ernaar wil leven, zou zich ook eens moeten realiseren dat hier sprake is van een geestelijke strijd en dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken! Daarom pleit ik in deze voor een harde aanpak.

 

 

Silvia Videler.

 

April 2007

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN