Woest, ja woest word ik als ik de kranten lees.

 Maar vluchten kan niet meer!

 

 

Kind, maak je niet zo druk, je kunt er toch niks aan veranderen. Dat waren de woorden die mijn moeder nogal eens pleegde te bezigen, als ik weer eens mijn bloeddruk voelde stijgen na het lezen van een of ander krantenartikel. Er is zelfs een, overigens zeer korte, periode geweest dat ik dacht dat het goede mens misschien wel gelijk had. Maar al gauw ging ik me realiseren dat als iedereen maar zijn of haar mond dicht houdt, dat dan de beleidsmakers én de groot-industriëlen het helemaal voor het zeggen krijgen in ons land. Dan zijn wij, de burgerij, helemaal verworden tot een slaafse massa. Mede daarom zal ik tot mijn laatste snik of zolang het ook maar in mijn vermogen ligt, blijven ageren tegen een overheid én tegen beleidsmakers die zich sieren met de ‘aureool’ van ‘democraten’ maar in wezen dictators zijn met aristocratische trekjes.

 

Neem bijvoorbeeld het bericht, wat we deze week konden lezen, over het verbod van alcohol bij de Deense scheepvaartmaatschappij Maersk. De club (rederij) die P&O/Nedlloyd in 2005 heeft overgenomen. De opvarenden van deze superschepen zijn soms drie tot vier maanden aaneen van huis. Dit zijn geen opvarenden meer die te vergelijken zijn met het soort van zeelieden, die al of niet voorzien zijn van een ooglapje of houten poot en elke haven onveilig maakten. Neen, we hebben het over goed opgeleide en verantwoordelijke mensen, die voor miljoenen en miljoenen aan vracht vervoeren, maar die door verzekeraars nu wettelijk worden gedwongen, ook in hun vrije tijd (aan boord) naar hun ‘pijpen te dansen’ en derhalve maar een colaatje of een glaasje prik moeten consumeren, in plaats van een lekker koel glas bier of iets dergelijks. De bank- en verzekeringswereld, met behulp van de staat, gaat steeds meer ons leven bepalen en gaan ons steeds meer en meer regels opleggen, waaraan we zullen moeten voldoen om überhaupt nog te kunnen existeren.

 

Tegelijkertijd wordt het hier te lande voor de ‘gewone’ man steeds moeilijker om een plaatsje te vinden. Dat bedoel ik dan letterlijk en in haast allerlei opzichten. Een plaatsje om te wonen, een plaatsje om te werken, een plaatsje in de rij om van de sociale voorzieningen te kunnen ‘genieten’ zoals dat eufemistisch wordt genoemd.

 

Want onze ‘positie’ wordt met de dag moeilijker. We hebben te concurreren met ongeveer elk jaar 100.000 nieuwe ‘mede-landers.’ Mensen die allemaal een uitkering,  een huis (woonruimte) en een werkkring opeisen. Zoals u ongetwijfeld weet, zijn er te weinig huizen, is de ‘kas’ van de voorzieningen niet al te uitpuilend en ligt het meeste werk nou ook niet bepaald voor iedereen voor het oprapen.

 

De problemen die dit oplevert - Geert Wilders noemde het al een Tsunami - worden namelijk afgewenteld op de laagst betaalde werkende Nederlanders. Dat zijn mensen in de zorg, in het onderwijs, bij de politie en bij de lagere ambtenaren. Denk aan de vele loketten! Maar ook en juist ook bij hen die vaak al hun hele of halve leven goed en braaf premies en belastingen afgedragen hebben aan de staat. Zij worden nu geconfronteerd met zaken, die doordat er steeds meer mensen van dezelfde ‘koek’ komen eten, genoegen moeten nemen met een steeds kleiner stukje van die koek.

 

Door de enorme aantallen immigranten (100.000 plus per jaar) wordt onze samenleving zondermeer ontwricht en dat staat los van al of niet een afkeer hebben van mensen met een andere huidskleur of iets dergelijks. Nu stromen weer duizenden en duizenden Polen en andere mensen van Oost-Europese origine ons land binnen en de politieke partijen maar zeggen dat een juist integratiebeleid dé oplossing is voor deze problematiek. Het kabinet maakt vooralsnog geen plannen om een einde te maken een deze steeds verder oprukkende tweedeling in de maatschappij. Neen, die zijn druk doende om wetten te maken om onze individuele vrijheid, die we zo zwaar hebben bevochten, na een periode van fascisme én een periode van correct politiek denken, verder te beknotten.

 

Bij het opvoeden van uw kinderen kijkt straks de staat al mee over uw schouder. Het is zelfs al zover, als u iets doet wat maar enigszins mogelijk verdacht zou kunnen zijn, dan kan uw boze buurman dit ongebreideld en anoniem rapporteren aan de overheid. Zelf, spreek ik al van het ‘regiem.’ Het gebruik van genotsmiddelen, van welke aard dan ook, kan al door middel van computertechnologie zogoed bekend zijn bij uw verzekeraar, dat het u kan gaan opbreken. Met alle nare gevolgen voor u als gebruiker, c.q. consument of patiënt. Dan is het: “Tja, het is jammer mijnheer, mevrouw, maar volgens uw airmiles-kaart en u bankkaart en uw klantenkaart (want al die gegevens kunnen toch ook verkocht worden nietwaar?) blijkt toch wel dat u teveel drinkt, rookt, snoept, te vet eet enzovoorts.” Ergo, men zal gaan stellen dat u uw klachten aan uzelf heeft te danken. Gevolg: u komt onderaan op de wachtlijst. Dat deze economische maatregel een regelrecht doodvonnis kan inhouden is evident, zij het op termijn. Want wij zijn een beschaafd en democratisch landje nietwaar? We willen geen bloed zien vloeien net zoals bij barbaarse regiems elders in de wereld! Ik vraag mij af, of die regiems allemaal wel zó barbaars zijn, zoals onze overheid en verzekeraars, banken en grootindustriëlen ons voorhouden of willen doen laten geloven?

 

Eén ding weet ik zeker, de rekeningen van deze grote miskleun, gaan niet de politici in hun grote villa’s betalen, noch het grote kapitaal, neen, die vullen hun zakken liever met miljoenen, als premie, boven op hun reeds extreme lonen, voor al of niet begane blunders. Maar de gewone burger, óók de burger die tweemaal modaal verdient, krijgt het zoniet nú, dan toch héél spoedig, óók op zijn of haar bordje gelegd. Dan zijn de ‘rapen pas echt gaar.’

 

Geschreven mede in memoriam, denkend aan een man die juist dit soort zaken aan de kaak wilde stellen, Pim Fortuyn, die op 6 mei 2002, lafhartig werd vermoord in Hilversum. Ook op 6 mei, maar dan 2007, zal in Rotterdam het zeer lezenswaardige boek worden gepresenteerd van de schrijfster Ine Veen. Met name over de achtergronden van deze moord. De inhoud zal menigeen schokken! De titel van dit aanbevelenswaardige boek is al zeer veelzeggend:

 

“MOORD, namens de Kroon?”

 

 

Silvia Videler.

 

5 mei 2007

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN