Openlijke haat tegenover holebi’s

 

(homo’s, lesbo’s en bi-seksuele personen)

in Oost-Europa en met name in Polen, Rusland en Roemenië.

 

 

 

De laatste dagen, in het bijzonder, worden we alom geconfronteerd met beelden van woedende Russen en Polen, die tekeer gaan tegen homofiele mensen. Gay-parades worden verstoord of onmogelijk gemaakt. Homofile leraren kunnen beter niet voor hun geaardheid uitkomen, anders dreigt er ontslag en dat niet alleen op scholen, maar in alle lagen van de maatschappij. Duidelijk is dat de Oost-Europese samenleving nog bij lange na niet klaar is, om het verschijnsel homofilie in welke vorm dan maar ook een plaats te geven.

 

Hier in Nederland maakt met name het C.O.C., de belangenvereniging van homo’s, zich aardig druk. Communiqués en verklaringen vliegen de deur uit. De regering wordt gevraagd om de ‘collega’s’ in het voormalige Oostblok onder druk te zetten, dan wel te bewegen tot wat meer begrip, inzicht en democratie. Een en ander gaat zelfs tot het Europese hof.

 

Het is dan ook bar en boos, getuige de televisiebeelden die we afgelopen dagen hebben kunnen zien, vanuit Warschau en zeker die vanuit Moskou. Met een haast sadistisch genoegen kweten de Moskouse politieagenten zich van de hun opgedragen taak, betogingen van homo’s en dergelijke uiteen te slaan, dan wel te verhinderen.

 

Onwillekeurig moest ik terugdenken aan de dagen van mijn jeugd rondom de Oranjeboompleinbuurt in Breda. ‘Homo’ was een scheldwoord en als kind wist je amper wat het betekende. Zelfs gedurende de jaren dat ik zeker wél wist wat homo’s waren, wat lesbo’s waren en wat biseksualiteit was, moet ik toch toegeven dat ik oprecht niet één persoonlijk kende in de buurt die ‘zo’ geaard was. En geloof me, ik kende honderden en honderden mensen. Thuis waren deze begrippen al sowieso geen onderwerp van gesprek. Dit is temeer opmerkelijk, daar wij in die tijd ‘kostgangers’ hadden en dat waren toch ook altijd mensen van diverse ‘pluimage’ en komaf en zelfs soms ook afkomstig uit grote steden, zoals Den Haag of Rotterdam.

 

Op school was het ook een absoluut taboe. Hooguit werd er eens een opmerking gemaakt, als iemand te lang of teveel naar iemand keek en dan werd er misschien een of andere ‘lullige’ - what’s in a word? - opmerking gemaakt in de trant van: “ben je soms van de verkeerde kant?” Ook scheldwoorden als: mietje en flikker waren niet helemaal onbekend. Maar tot relatief hoge leeftijd had je geen notie wat homoseksualiteit, lesbische liefde of biseksualiteit nou echt inhield en betekende. Laat staan dat je wist hoe iemand zo kon worden of geboren was. Helemaal onbekend was je met nog minder voorkomende variaties in het seksuele leven van de mens. Zoals travestie, transseksualiteit, sado-masochisme enzovoorts. Vreemd genoeg wist je wel van pedofilie. Niet dat je het woord als zodanig kende. Maar daar werd men al vroeg voor gewaarschuwd en die mensen waren heel gevaarlijk. In wezen is deze houding veelal nog zo naar kinderen toe en naar mijn bescheiden mening terecht.

 

Waarom drongen bij het zien van deze nare beelden uit Warschau en Moskou zich dergelijke herinneringen van vroeger aan mij op? Het antwoord is simpel, dat heeft alles te maken met mijn vele bezoeken aan Oost-Europa, zowel vóór als ook nog enkele na de zogenaamde “Wende.” Niet dat ik de verdrukking en vervolging van met name homoseksuelen en andere minderheden daar nu wil goedpraten. Verre van dat. Voor mij mag en moet een mens vrij zijn. Niemand heeft gevraagd om als homoseksueel op de wereld gezet te worden. Geen zinnig mens zal verlangen om als transseksueel, of als wat maar ook in deze wereld geboren te worden. De eenzaamheid, de angst, het gevoel er niet bij te horen, het afgewezen worden. Allemaal zaken die je toch niemand toewenst! Zelf ga ik ervan uit, zolang mensen oud en wijs genoeg zijn en elkaar respecteren, dus als er geen dwang in het spel is, dat men dan als staat, als overheid de mensen volledig vrij moet laten. Anders wordt het als er kinderen mee gemoeid zijn, dan is er geen sprake van gelijkwaardigheid en dan komt alles wat in me is in verzet. Kinderen dienen beschermd te worden!

 

Maar nu terug naar Oost-Europa. Oost-Europa en met name Rusland, heeft eeuwen en eeuwen gezucht onder een totalitair regime van nietsontziende tsaren en een orthodoxe kerk wier geschiedenis nou ook niet bepaald fris te noemen is. Dit alles tot 1917. Hierna werd de macht overgenomen door bolsjewieken, de latere communisten. Ook communisten hadden een haast religieus aandoende theorie omtrent de mens. In deze visie was ook geen plaats voor bijvoorbeeld homofilie, lesbische liefde en laat staan voor andere vormen van volwassen seksualiteit. Seksualiteit was ervoor om kinderen, boeren en arbeiders voort te brengen. Daaraan had de maatschappij dringend behoefte. Ferme flinke knapen die tewerk konden worden gesteld in de opkomende zware industrie, die het Rusland van de jaren twintig tot zeventig zo typeerde. ‘Struise’ flinke vrouwen, die mee konden werken, om de geplande oogst jaarlijks binnen te halen, op de onmetelijke velden van de kolchozen (Staatsboerderijen). In Roemenië ging men zelfs zover, dat onder de dictator Ceausescu abortus om deze redenen verboden was. Het land moest immers volledig ‘selfsupporting’ worden.

 

In 1989/1990 kwam de grote omwenteling. Het systeem stortte ineen. De Roebel, de Zloty, de Kroon, de Lei, de Leva of Forint enzovoorts werden in ‘no time’ niets en niets meer waard. Was vroeger vóór 1990 één roebel nog vier gulden waard, kort na de wende waren 5.000 roebel nog slechts gelijk aan enkele dubbeltjes. Tijd voor seksualiteit was er voor het leeuwendeel van de bevolking amper. Men wilde overleven. Zelfs het inwoneraantal liep overal terug. Men had wel andere zorgen!

 

Inmiddels ziet men gelukkig overal in het vroegere Oost-Europa de economie aardig opkrabbelen. Er is weer hoop. Diverse voormalige communistische landen zijn (te vlug) lid geworden van de EU en de machthebbers hebben zich geconformeerd met de kerken. Zeker in Polen is dat zo, waar exponenten van die kerk nu de meest gezaghebbende functies bekleden. In Rusland evenzo, ook daar is een machtsvacuüm ontstaan en de aloude oerconservatieve orthodoxe kerk heeft het er weer aardig voor het zeggen. Zelfs in de kleinste en verafgelegen dorpjes aan toe. Twee jaar geleden heb ik dat zelf nog kunnen constateren en dat in streken waar tijdens de communistische dagen in een omtrek van honderd kilometer geen kerk te vinden was. Popes (priesters) wel, maar die zaten veelal in een kamp.

 

Deze zeer eenzijdig opgeleide priesters (popes) hebben nu het heft weer in handen. De burgerij gewend aan jaren en jaren dat er voor hun gedacht werd, zien dikwijls deze klerikalen van de kerk als ‘de nu ultieme vrijheid,’ dus hun woord is waar. Met deze achtergrond wil ik daarom een beetje om clementie vragen voor die ruige, stoere Rus en die soms door elkaar gehotste Pool.

 

Hoelang hebben wij erover gedaan, wij als volk, land en maatschappij om de zogenaamde seksuele minderheden te accepteren en als volwaardig burger op te nemen? In veel gevallen is het zelfs heden ten dage nog moeilijk voor mensen met een afwijkende aard, om zelfs hier nog geaccepteerd te worden. Je zult maar als homo opgroeien in een besloten gemeenschap als Staphorst, Stavenisse of Urk. Het lijkt me voorwaar niet eenvoudig.

 

Aan de andere kant is het zeker nodig dat de regeringsleiders van Rusland, Polen, Roemenië en dergelijke eens wat verder gaan kijken dan hun ‘neus’ lang is. Zich open dienen te gaan stellen, voor wat het mysterie ‘mens’ nog allemaal meer in zijn mars heeft, dan alleen maar een productie-eenheid te zijn. Misschien is er juist een taak weggelegd voor al die organisaties hier in het westen, die zo gestreden hebben hun visie van het leven hier ten lande ingang te doen krijgen en om geaccepteerd te worden, om juist dáár nu eens voorlichting te gaan geven. Dan wél die Oost-Europeanen daar met alle respect en vrijheid (hun keuzevrijheid) bejegenen door een goede en gedegen en objectieve voorlichting te geven. Dat lijkt me nou eens een goede taak voor de EU. Een betere taak dan te zitten ‘neuzelen’ daar in Brussel over hoeveel boontjes er in een standaard conservenblik behoren te zitten en dat dan naar Europese maatstaven. Want om mensen te laten veroordelen of in elkaar te laten ‘meppen’ is nog niemand beter geworden.

 

 

Silvia Videler.

 

Mei 2007

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN