België is een staat zonder bestaansrecht

 

De ineenstorting van het EU-model

 

 

 

Door: R. Hartman - 5 september 2007

 

 

 

België is een staat zonder bestaansrecht. Het is een kunstmatige staat met 10,5 miljoen inwoners, 60% Vlaams en 40% Waals, in elkaar gestoken na de Belgische Revolutie van 1830 als een politiek compromis, als een experiment om een staat te bouwen uit twee nationaliteiten. Als zodanig is België er trots op het model te zijn voor de supranationale staat die EU heet. Het experiment is echter mislukt, zoals de EU niet anders kan dan mislukken: België staat op het punt uiteen te vallen.

 

Tot 1830 maakte België deel uit van Nederland, dat tot die tijd aan Frankrijk grensde. In 1830 wilden Franssprekende Waalse rebellen Vlaanderen bij Frankrijk voegen, maar internationale machten grepen in en besloten bij wijze van compromis een apart Belgisch koninkrijk te stichten onder Leopold von Sachsen-Coburg, een Duitse prins die lid was van de Britse koninklijke familie. De Franse diplomaat Talleyrand heeft België omschreven als "een kunstmatige constructie, bestaand uit verschillende volken." Zijn Oostenrijkse collega Graaf Dietrichstein zei dat de Belgische nationaliteit "eerder een politieke poging dan een betekenisvolle politieke realiteit" was. Beide omschrijvingen zijn van toepassing op de EU.

 

Voordat Leopold I in 1865 stierf zei hij tegen zijn zoon: "niets houdt het land bij elkaar" en tegen zijn secretaris: "België heeft geen nationaliteit, België heeft geen politieke reden van bestaan." Pogingen het land toch bestaansrecht te geven leidden tot 'Belgicisme,' dat sprekend lijkt op het huidige 'Europeanisme.' In 1904 schreef een Brusselse advocaat en Belgicist, Leon Hennebicq: "Worden wij niet het laboratorium van Europa genoemd? Wij zijn een land in aanbouw. Het probleem van economische expansie is hetzelfde als het probleem van het bouwen van een nationaliteit. Twee verschillende talen, klassen zonder samenhang. De oplossing is economische expansie, die ons sterker maakt door ons te verenigen." Herkenbaar, nietwaar?

 

België is echter nooit een natie geworden. De socialistisch ingestelde minderheid van 3 miljoen Frans sprekende Walen heeft altijd geteerd op de liberale meerderheid van 6 miljoen Nederlands sprekende Vlamingen. Brussel, met de resterende 1 miljoen inwoners, was historisch Nederlandstalig, is nu officieel tweetalig, maar in de praktijk voert Frans de boventoon. Het Nederlands is in Brussel welbewust vervangen door Frans, onder invloed van de Franssprekende elite die het land regeert. En dat terwijl Brussel de hoofdstad van Vlaanderen is, naast hoofdstad van België en tegenwoordig, ook van de EU. Brussel's burgemeesters waren nog wel veelal tweetalig, maar ook daar wordt aan getornd.

 

Veel van Brusselse inwoners zijn afkomstig uit Noord-Afrika. Zo is één van de plaatsvervangend burgemeesters, Faouzia Hariche, een Moslim uit Algerije, eveneens tweetalig, maar alleen Arabisch en Frans, geen Nederlands, een grove belediging voor de Vlaamse meerderheid. Temeer daar zij een voorkeursbehandeling krijgt en hoewel formeel pas 7e in lijn, als vervanger werd aangesteld toen burgemeester Freddie Thielemans in december in het ziekenhuis werd opgenomen, alleen omdat ze Moslim is. Hariche benoemde prompt haar man Mohamed Laghmiche tot dikbetaalde directeur van één van Brussels zwaar gesubsidieerde jeugdorganisaties. Nodeloos te zeggen dat Hariche, net als Eerdekens (zie hierna) en Thielemans, deel uitmaken van de Parti Socialiste (PS).

 

De Brusselse Noord-Afrikanen zijn welbewust geïmporteerd uit de voormalige Franse koloniën. In 2001 gaf Claude Eerdekens, de socialistische voorzitter van de Naturalisatie Commissie van het Belgische Huis van Afgevaardigden, in een interview met de krant Le Matin toe dat zijn commissie staatsburgerschap verleende aan vreemdelingen zonder hun achtergrond na te trekken, uitsluitend omdat de meeste immigranten Frans spreken in plaats van Nederlands. "Onze Commisie doet meer voor de fransificatie van Brussel dan de Vlamingen ooit kunnen doen om het tegen te houden" pochte hij. Het resultaat is dat Brussel nu een Frans sprekende enclave is in het Nederlands sprekende Vlaanderen. De ook al socialistische voormalige burgemeester van Antwerpen, Leona Detiège, pleitte in september 2000 voor het verlenen van staatsburgerschap aan immigranten teneinde deze stemrecht te verlenen, uitsluitend op grond van het feit dat "het Vlaams Belang nu oververtegenwoordigd is doordat immigranten niet mogen stemmen."

 

Een sterk voorbeeld van het onbeschofte misbruik van de situatie door de Walen is wel dat het beroep dat SIOE heeft ingesteld tegen het door de Brusselse burgemeester Freddie Thielemans uitgevaardigde verbod op de anti-islam betoging van 11 september is uitgesteld op grond van het feit dat het in het Engels is gesteld. Omdat de vergunningsaanvraag voor de demonstratie, op instigatie van B&W van Brussel, in het Frans was gesteld eist men nu dat het bezwaar ook in het Frans gesteld moet worden en voorgelegd aan Franstalige rechters, waarvan bekend is dat deze minder voor politieke vrijheden zijn dan Vlaamse rechters. Men gaat zich nu eerst een aantal dagen beraden of het Engelstalige bezwaar wel behandeld gaat worden. Gezien het feit dat de zaak inmiddels is uitgesteld lijkt het waarschijnlijk dat zij aan Waalse rechters zal worden voorgelegd.

 

België is zo opgezet, dat regeringen altijd een meerderheid dienen te hebben in zowel Vlaanderen als Wallonië. Dit betekent dat slechts 20% van de bevolking (de helft van de Walen) elke besluitvorming kan torpederen. De afgelopen decennia hebben de Walen dankbaar misbruik gemaakt van deze situatie door alle Vlaamse plannen om België te hervormen stelselmatig te blokkeren. Meestal konden de Vlamingen alsnog goedkeuring voor hun plannen 'kopen' door Wallonië meer subsidies te verstrekken, maar toen het geld opraakte werd dat onmogelijk.

 

De huidige crisis ontstond nadat Yves Leterme op 10 Juni werd gekozen als opvolger van de ooit libertarische socialist Guy Verhofstad. Vlaanderen is het zat om Wallonië nog langer te subsidiëren en eist nu meer Vlaamse autonomie en economische veranderingen die tot een vrije(re) markt moeten leiden. Directe aanleiding is een uitspraak van het Belgische Grondwettelijk Hof uit 2003 dat het huidige kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde ongrondwettelijk is, omdat het Waalse politici in staat stelt mee te doen aan verkiezingen in Vlaanderen, terwijl Vlaamse politici niet kunnen meedingen in Wallonië. Het kiesdistrict moet dus worden opgesplitst in een tweetalig district Brussel en een Vlaams district Halle-Vilvoorde. De Walen houden de splitsing echter tegen zolang de Vlamingen daar geen prijs voor betalen.

 

De vastberadenheid van de Vlamingen zorgt nu voor paniek. Hals over kop zijn twee oud-politici en leden van de Kroonraad, Wilfried Martens en Willy Claes, de laatste bepaald niet van onbesproken gedrag, opgetrommeld om de boel te sussen met de bekende mantra's van gezamenlijke verantwoordelijkheid en solidariteit (lees: de plicht van de Vlamingen de Walen te subsidiëren). Een ander Kroonlid, Herman de Croo, zei onlangs dat de "Vlaamse nationalisten mentaal gehandicapt zijn." Later bood hij hiervoor zijn excuses aan... aan de verstandelijk gehandicapten(!).

 

Intussen overweegt Vlaanderen zelfstandig te worden en heeft columnist Alexandre Adler in de Franse krant Le Figaro president Sarkozy al opgeroepen om Wallonië te annexeren en "de historische kans leider te worden van een groter Frankrijk" niet te missen. 77% van de Vlamingen heeft volgens een onderzoek van RTL 4 aangegeven voorstander te zijn van het samenvoegen van Nederland en Vlaanderen. Met de huidige “landverradersclub” in Den Haag komt men dan van de regen in de drup, dus dat lijkt me geen handige optie.

 

De Belgische koning was aanvankelijk niet eens bereid om voor de crisis zijn vakantie in Zuid Frankrijk te onderbreken. Pas na een dag of wat verwaardigde hij zich om zijn opwachting in Brussel te maken.

 

De hele gang van zaken in België mag als schoolvoorbeeld voor de opkomst en teloorgang van de EU beschouwd worden. Ook daar worden incompatibele volken samengevoegd in een supranationale staat, waarbij de uitvreters de anderen dwingen hen te subsidiëren. Zou het toeval zijn dat ook hier de Fransen voorop lopen?

 

Zou het niet mooi zijn als Vlaanderen besluit zelfstandig te worden en zich daarmee misschien de gelegenheid zou voordoen om de eerste libertarische staat in Europa uit te roepen?

 

 

--------------------

 

 

Mijn mening over deze situatie: Mijn complimenten voor R. Hartman. Mijns inziens een zeer duidelijk betoog met vele waarheden hierin vermeld. Zoals ik al aangaf in een vorig verhaal, maar dat is een persoonlijke wens, zouden Noord-Brabant, Limburg en Zeeland ook toegevoegd moeten worden bij Vlaanderen. Zo zou dan een nieuwe staat gecreëerd kunnen worden, waarin praktisch gezien weinig tot geen cultuurverschillen bestaan. Een naam had ik al bedacht: Groot Vlaanderen! Zie het komische artikel op deze site. Enne… Antwerpen wordt dan de hoofdstad!

 

 

 

Een bijdrage van Kees Wittenbols.

 

5 september 2007

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN