Hoe groot is nou eigenlijk het heelal?

Deel 2

 

 

In mijn vorig artikel, zie: “Hoe groot is nou eigenlijk het heelal?” had ik al een uiteenzetting gegeven van bepaalde situaties met betrekking tot het fenomeen: ‘oneindige ruimte.’ Ik gaf ten laatste ook aan, dat achter de absolute grens van het heelal ook weer een ruimte moet zitten. Immers, dat moet wel zo zijn, anders kan iets niet uitdijen. Toevallig kwam ik op de website terecht van www.wetenschapsforum.nl, niet de minste dacht ik zo. Daar staan een groot aantal ingezonden berichten op met stellingen en vragen van willekeurige belangstellenden met betrekking tot dit onderwerp. Ik heb de meeste ervan gelezen en enkelen daar van ter publicatie gesteld. Mijn conclusie die ik hier uit kan trekken is dat vele wetenschappers die zich met deze materie bezighouden het in feite zelf ook niet weten en ons min of meer op een dwaalspoor zetten. Het wachten is mijns inziens op een iemand die met een ‘panklare stelling’ komt die volledig op waarheid berust. Maar zover ik kan nagaan zal deze persoon nog geboren moeten worden. Dus nog even wachten lijkt mij.

 

 

Hier komen ze, in een willekeurige volgorde:

 

 

Er wordt gezegd dat er 200 miljard sterren in het melkwegstelsel zijn en er 200 miljard melkwegstelsels zijn … als je op het einde zou geraken (wat in onze realiteit niet lukt) zou je te maken krijgen met de achtergrondstraling, dus de straling afkomstig van de oerknal. Wetenschappers veronderstellen dat er achter die straling opnieuw een heelal is met weer miljarden stelsels en daarna weer en weer en weer. Ons brein verhindert ons om de dingen universeler te zien … en God die schept maar door en door en door … tot in het oneindige … waarom? Sommige dingen kunnen we nog niet begrijpen, omdat dan alles waarvoor wij staan, gewoon van tafel wordt geveegd.

 

 

Dat het heelal zou uitdijen met de snelheid van het licht is absurd. Dan zouden we met dezelfde snelheid als het licht van het middelpunt van het heelal bewegen en niks van het middelpunt kunnen zien. Terwijl wetenschappers al lang een vrij goede structuur van het heelal kunnen schetsen, omdat ze wel beelden van het middelpunt van het heelal kunnen zien met telescopen die sterk genoeg zijn. Dat de tijd aan de rand van het heelal zou stilstaan is dus eveneens niet correct.

Ik geloof wel in een rand van het heelal. Wanneer je wordt tegengehouden door de zwaartekracht van het hele heelal, heb je de rand bereikt. Om aan de zwaartekracht te ontkomen, moet je sneller dan het licht, wat niet gaat. Stel dat je toch sneller zou gaan dan het licht, kom je, terwijl je verder en verder ontsnapt aan de aantrekkingskracht van het heelal, hier zelfs op een punt aan dat je niet verder kan. Sneller gaan dan het licht betekent immers terug in de tijd gaan. Op een bepaald moment kan je niet verder terug in de tijd (het moment van de oerknal, waarbij de tijd ontstond).

 

 

Het heelal is natuurlijk oneindig groot. Maar hetgeen erin zit is niet oneindig. Hoe kan een massa nou oneindig zijn. Ruimte kan wel oneindig zijn omdat het niet iets tastbaars is. Als je zou gaan vliegen en je zou aan de "rand van het heelal" komen en dan bedoel ik de rand van alle materie, dan is er daarachter nog wel ruimte, maar geen materie meer. Het heelal is dus oneindig groot, maar het deel van het heelal waarin zich materie bevind is niet oneindig groot, daar zou je in gedachten een gesloten bol rond kunnen trekken (deze bol kan misschien wel veranderen in de tijd). Daarbuiten is er niets. Dit lijkt mij allemaal nogal logisch hoewel ik geen fysicus ben.

 

 

Dit klopt volgens mij niet. Als je sneller dan het licht zou reizen, kan je dus helemaal niet terug in de tijd gaan. Ook betekent dat niet dat de tijd langzamer gaat. De tijd blijft hetzelfde, maar je verplaatst snel. Stel je voor: je zit in een ruimteschip. Je vliegt daarna met 2 maal de snelheid van het licht. Na 1 seconde heb je dus 2 lichtseconde (2 lichtjaar waarvan 1 seconde) afgelegd. Die 1 seconde blijft 1 seconde en je gaat dus niet terug in de tijd of het wordt niet langzamer. Over hoe groot het heelal is? Die kan je dus vergelijken met een atoom. Bijvoorbeeld: we pakken een stuk metaal. Die bevat gigantisch veel atomen. Bijna oneindig. Net zo, kun je dus het heelal voorstellen. Ik denk trouwens dat wij ook een atoom zijn van iets (materiaal of zo). Er komt wel een einde aan dit heelal, waar we naar een ander heelal gaan.

 

 

Goed eerst maar een vertellen wat ik gelezen heb over de toekomst van het heelal. Zo het er nu naar uitziet, is er (veel) te weinig materie in het heelal aanwezig om de uitdijing te doen stoppen. Dat betekent dat het heelal voor eeuwig en altijd blijft uitdijen, sterker nog, sinds kort is bekend dat de uitdijing versnelt. Dat houdt in dat het heelal negatief is gekromd, dus niet zoals het oppervlak van een bol, waar je op een gegeven moment op hetzelfde punt komt als waar je van vertrok, neen, je zou in dit geval alsmaar verder en verder kunnen, zonder ooit een rand tegen te komen, met andere woorden: zo als het er nu naar uitziet is het heelal in z'n geheel oneindig in omvang. Wel is het zo dat er wel een grens is in het heelal, als je het hebt hoe ver we in het heelal kunnen terugkijken. We kunnen niet verder kijken dan 14 miljard lichtjaar, dat is een voorlopige grens, een grens van straling, dus een definitieve grens is dat niet. Je zou theoretisch door de grens van straling heen kunnen en je reis gewoon vervolgen. Wat er achter die grens zich ook mocht bevinden, sterren of wat dan ook, dat licht heeft ons nog niet bereikt. Het is best mogelijk dat er achter die grens sterren kunnen zijn, of een ander heelal en dan bedoel ik dat wat wij het heelal noemen, misschien niet alles is. Het is heel goed mogelijk dat het ons bekende heelal een supergroot sterrencluster is dat deel uitmaakt van een groter geheel (multiversum) met letterlijk oneindige afmetingen.

Dit antwoord heb ik gekregen van Govert Schilling omdat ik daar een soortgelijke vraag een keer heb gesteld. Via www.allesoversterrenkunde.nl. Ook heb ik daar een vraag gesteld over wat er binnen in een zwartgat zit. Maar dat is ook zo'n soort vraag waar niemand echt een duidelijk antwoord op kan geven.

 

 

Hoe snel dijt het heelal uit? Dat is een interessante vraag. Dat is een vraag die ik ook zelf een keer gesteld heb aan een sterrenkundige. Inderdaad alles wat zich in het heelal bevindt, materie, (zichtbaar) licht, radiogolven, gammastraling, en dergelijke kan niet sneller dan het licht en materie haalt de lichtsnelheid al sowieso niet. Maar 2 punten in de ruimte, die van elkaar gescheiden zijn kunnen wel zo snel ten opzichte van elkaar verwijderen, dat het licht van het ene punt (bijvoorbeeld een sterrenstelsel) het andere niet meer kan bereiken, dus dan zie je het niet meer. In dat geval praat je over immaginair, daarin zijn snelheden groter dan de lichtsnelheid wel toegestaan, zoals de uitdijingssnelheid van het heelal. Bijvoorbeeld ten tijde van de Grote Inflatie, tot werd het heelal in een fractie van een seconde al veel groter dan de afstand die het licht in dat tijdsbestek zou afleggen. Er wordt dan ook wel gesproken over een "vals vacuüm." MAAR HET IS DE RUIMTE ZELF, DIE ZO SNEL GROTER WORDT, NIET HETGEEN ZICH BINNEN IN DE RUIMTE BEVINDT. De ruimte dijt uit in niets, met andere woorden: er is niets buiten de ruimte, alleen voor alles wat zich binnen de ruimte bevindt geldt dat niets sneller kan gaan dan het licht. Dat betekent dat als stukken ruimte ten opzichte van elkaar sneller gaan uitdijen dan het licht, dat we de sterren van die stukken ruimte niet meer kunnen zien, die verdwijnen uit ons zicht, dus achter de waarnemingshorizon. De waarnemingshorizon wordt bepaald door de eindige lichtsnelheid. Dus we zullen nooit dingen kunnen zien van wat zich daarachter bevindt. Vandaar.

 

 

Ik denk dat het Universum er altijd al was, wellicht in een heel andere vorm, maar ik geloof niet in een begin en een eind. Maar gezien wij geen referentiepunt hebben, weten we niet waar we ongeveer zitten. Maar als we 14 miljard jaar terug kunnen kijken kunnen we wellicht het licht van de oerknal zien. Het licht van de oerknal is dan toch het midden? Ik zelf denk dat zogenaamde oerknallen vaker plaatsvinden en dat dit de oorzaak is van 2 branen die tegen elkaar botsen. Ik denk dat er oneindig veel branen zijn met allen een ander universum.

 

 

Ten slotte:

 

 

Ik denk dat we wel wat meer weten als we doodgaan. Ik geloof niet in een oerknal. Mede vanwege mijn volgende punt/vraag: hoe kan de oerknal ontstaan zijn? Iets moet die reactie veroorzaakt hebben. Het heelal bestaat uit materie. Materie kan niet uit het niks ontstaan, dus er moet al iets geweest zijn.

Nog een leuk ideetje van mij:

Oerknal … da’s allemaal gezwam. Het zit veel ingewikkelder in elkaar. Het is arrogant om te denken dat wij het wel weten. Het feit dat er bijvoorbeeld nog steeds wiskunde bijkomt (en bij blijft komen, immers, onoplosbare problemen worden opgelost) toont al aan dat hoe wij nu denken ooit achterhaald is. Mijn wiskundeleraar zei ooit zo mooi: wiskunde heeft oneindig veel etages in oneindig veel dimensies. Da’s veel!

 

 

Nu nog even mijn mening over bovenstaande: Alles wat ik gelezen heb zijn best wel aardige stellingen, maar geen van allen berusten ook maar enigszins op een soort van waarheid. Toch is het wel goed dat hierover wordt nagedacht en gediscussieerd.

 

 

 

Een bijdrage van Kees Wittenbols.

 

December 2006

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN