Bron: http://www.bndestem.nl/regio/oosterhout/7093603/Piet-Hermans-schakelt-over-op-groot-verzet.ece

 

Piet Hermans gaat

de Mont Ventoux beklimmen

 

 

Eerder dit jaar, in juni, beklom Piet Hermans die andere beruchte Franse berg, de Alpe d’Huez.

Dat was, zegt Hermans, een nachtmerrie: “De top heb ik gehaald, ja, maar vraag niet hoe.”

 

 

alpe

 

Overzicht van de beklimming naar L’Alpe d’Huez

 

 

Nee, het feit dat Piet Hermans (53) de Mont Ventoux al eens eerder beklom, ziet hij niet als een voordeel. “Want ik weet wat me te wachten staat. De beklimming is 21 kilometer, met tijdens de laatste 7,8 kilometer altijd een stevige wind. Het wordt verschrikkelijk afzien. Maar dat is niet erg. We doen het in het kader van de stichting Groot verzet tegen kanker. Daarmee halen we geld op voor KWF Kankerbestrijding. Voor mensen die strijden tegen die afschuwelijke ziekte. Voor wie het leven iedere dag een zware bergetappe inhoudt. Waar ze de top wel móéten bereiken, omdat er anders geen volgende etappe meer komt.”

 

Toch zou Hermans zelf ook op zijn minst een beetje reden tot klagen mogen hebben. Als goed amateurwielrenner kampte hij altijd al met problemen met zijn voeten. De botten vergruisden, er moesten plaatjes in. Van zijn 21e tot zijn 28e liep hij grotendeels met krukken, tot er iemand in een onbewaakt ogenblik tijdens carnaval op zijn voet stapte. Een plaatje was losgeraakt. Hermans trok naar Nijmegen voor de zoveelste operatie na het ogenschijnlijk onschuldige moment. Ergens in 1985 was dat, maar de exacte datum weet hij niet meer. “Daar, in het ziekenhuis, ging het fout. Bij de ruggenprik voorafgaand aan de operatie is een zenuw kapotgespoten. Er ontstond een bloeding, waarna mijn gevoel helemaal verdween. Ik ging lopend het ziekenhuis in en kwam er met een dwarslaesie uit.”

 

 

 

handbike

 

Vastframe handbike

 

 

 

Hoe paradoxaal ook, vormde dit moment van intens onheil een nieuwe, positieve start in zijn leven. “Ik werd afhankelijk van een rolstoel, maar kon ineens veel meer dan toen ik nog met krukken liep. Toen kon ik niet sporten, had ik altijd pijn. Nu kon ik onze dochter, die negen maanden daarvoor was geboren, bijvoorbeeld weer bij me nemen, in plaats van een paar krukken te moeten vasthouden. En ik kon weer intensief sporten. Dat en de enorme steun die ik aan mijn vrouw heb gehad, maakte dat ik vrij snel de knop omzette.” Los van zijn inborst als geboren positivo, dwong hij in zijn omgeving veel steun af. “Mijn werkgever, de PTT in die tijd, had mijn werkplek al aangepast toen ik terug op de zaak kwam. Fantastisch, ik kreeg alle medewerking. Tegenwoordig ben ik salesmanager bij Welzorg, een bedrijf dat hulpmiddelen levert voor mensen met een (mobiliteits)beperking. Door mijn handicap heb ik nu de mooiste baan ter wereld. Met mijn werk kan ik andere mensen motiveren om ondanks een beperking niet achter de geraniums te blijven zitten.” Zijn mentaliteit is bewonderenswaardig. Niet in ónmogelijkheden maar in mógelijkheden denken is makkelijk gezegd, je moet het ook kunnen. “Tja, dat kan ik wel, ik doe wat ik wil. Ik heb een fantastische baan, rijd een eigen auto. Ik ben van niemand afhankelijk. Ik heb ook al eens parachutegesprongen en aan bungeejumpen gedaan.”

 

Nu, op 53-jarige leeftijd, oogt Hermans nog steeds buitengewoon fit. Armen als staalkabels, zongebruinde huid, slanke bouw. Na direct na het oplopen van zijn dwarslaesie te hebben geroken aan rolstoelbasketbal, ging hij op hoog niveau rolstoeltennissen. Reisde de hele wereld rond, van Australië tot China en van Mexico tot Nieuw-Zeeland en stond op een gegeven moment in de top 10 op de wereldranglijst van rolstoeltennissers. “Dat had ik allemaal niet mee kunnen maken, als ik niet in deze situatie had gezeten,” zegt hij. “Ik kwam in het weekend thuis, draaide een wasje en was op dinsdag weer weg, op naar het volgende toernooi.” Na een tijd succesvol als coach in het rolstoeltennis te hebben gewerkt, richt hij zich tegenwoordig op handbiken: kilometers maken met zijn speciale ligfiets. Veel stofdeeltjes zullen er niet in het zitje landen, want Hermans maakt bijna iedere dag wel een tocht. “Een kilometer of 50 op een doordeweekse dag en 120 kilometer in het weekend. Vanaf april dit jaar heb ik in mijn nieuwe bike al 3.800 kilometer gereden.”

 

 

 

Mont_ventoux

 

Weerstation op de top van de Mont Ventoux

(Foto’s zijn uit Wikipedia)

 

 

Nu staat dan de Mont Ventoux voor de deur, die kale puist in de Vaucluse in Frankrijk. Geliefd en gehaat. Afgelopen juni beklom Hermans op uitnodiging van NOC*NSF al de Alpe d’Huez, als handbiker samen met een Welzorg-collega te midden van zo’n tweehonderd fietsers. Fit of niet, die beklimming was een nachtmerrie. Hermans: “De top heb ik gehaald, ja, maar vraag niet hoe. Ik raakte oververhit, wat me nog nooit was gebeurd. Moest gekoeld worden. Deze beklimming is anderhalf keer zo lang, het is niet te hopen dat de man met de hamer wederom langskomt. Mijn vrouw gaat in ieder geval niet mee; die kan het niet aanzien als ik zo kapotga. De top bereiken is mijn eerste doel, ik hoop dat dit binnen de vierenhalf uur lukt. Ondanks alles heb ik er heel veel zin in.”

 

 

Piet Hermans sponsoren?

 

 Ga naar:

 

 www.grootverzettegenkanker.nl

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

Lees ook:

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Alpe_d'Huez

http://nl.wikipedia.org/wiki/Mont_Ventoux

http://nl.wikipedia.org/wiki/Handbike

 

 

 

 

7 augustus 2010

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN