Bron: http://www.bndestem.nl/regio/zeeland/7244274/Sven-10-is-helemaal-verslingerd-aan-duiven.ece

 

Sven (10) is

helemaal verslingerd aan duiven

 

 

pigeon1

 

 

Wie denkt dat duivenmelken alleen iets is voor senioren, heeft het mis. Sven Pieters uit Philippine is daarvan het levende bewijs. Hij is tien jaar en de vierde generatie van een familie die fanatiek deelneemt aan wedstrijden in de duivensport. “De sport is op zijn retour,” vreest Svens opa Pierre “en als er niets gebeurt, zal het snel afgelopen zijn.” Sven is zijn grote hoop. Al sinds zijn achtste is hij verslingerd aan de duivensport. Zijn lievelingsduif, de doffer Svennieboy, heeft al twee aansprekende prijzen in de wacht gesleept: beste van Zeeland en tweede van Nederland.

 

Op school is de hobby van Sven uniek. Hij is de enige duivenmelker. “Er zit een jongen bij mij op school die het ook wel zou willen doen, maar dat mag niet van zijn ouders. Het is best duur namelijk.” De vogels hebben speciale voeding nodig en een elektrisch kloksysteem kost zo’n duizend euro. De klok geeft de aankomst van de duiven tijdens wedstrijden aan. Sven is dol op dieren. Thuis heeft hij een konijn: “Dat is een hangoor, Snuffie. Hij is ook best lief.” Maar de vogels komen op de eerste plaats. “Ik vind ze mooi en ze vliegen goed. Ik heb veertien jonkies en zeven oudere. Ik verzorg ze helemaal zelf. Na school krauw ik ze en ‘s avonds nog eens. Ik heb alles van mijn opa en papa geleerd,” zegt hij een beetje verlegen. Krauwen is het schoonmaken van de hokken. De duivensport zit al heel lang in de familie Pieters. Svens overgrootvader begon er zo’n zeventig jaar geleden mee. Die was bouwvakker. Hij stak al z’n vrije tijd in de duivenmelkerij, maar aan wedstrijden deed hij niet mee. Pierre, de opa van Sven, nam de passie van zijn vader over, toen hij een jaar of vijftien was. Hij heeft nu een groot hok met zo’n tachtig tot honderd duiven. Samen met de vader van Sven, Dethlef, doet hij aan wedstrijden mee. Zo af en toe winnen ze ook wel eens wat. Want daar gaat het de Pietersens om. Winnen. Het gaat ze niet om het geld.

 

Wedstrijden vinden de mannen geweldig, maar er zijn altijd risico’s aan verbonden. “We hebben al een paar keer vanuit Barcelona gevlogen,” vertelt Pierre. “Dat is een tocht van 1133 kilometer en het is altijd spannend. Het is niet alleen de verste tocht, maar ook de enige waarbij ze over de bergen, de Pyreneeën, moeten. Daar zijn we wel eens een paar dieren kwijtgeraakt.” De weersomstandigheden zijn niet altijd te voorspellen en de vogels kunnen door noodweer hun navigatie kwijtraken. Ze hebben het grootste gevaar achter zich gelaten als ze over de bergen heen zijn. Pierre weet precies hoe de vogels te werk gaan: “Als je ze vroeg in de ochtend loslaat, is de kans groot dat ze ‘s nachts rusten. Dit is anders als je ze later loslaat, want dan vliegen ze vaak door als het donker is.” Je zou denken dat de postduiven, want dat zijn het, hun pad helemaal kwijtraken, maar het tegendeel is waar. “De vogels zorgen dat ze tegen de tijd dat de nacht valt de Route du Soleil gevonden hebben. Ze volgen de lichten van de snelweg en komen op die manier vaak aan in Limburg,” legt Pierre uit. Dieren die vanuit Zuid-Frankrijk terugvliegen, halen hun vocht uit de zee. Soms duiken ze kopje onder om te drinken: “Bij eentje zat er allemaal zout rond de snavel,” lacht Pieters senior. Of de duivensport in de familie blijft, ligt aan Sven. Hij weet zeker dat hij in de duivensport actief blijft. “Zelfs als ik een vriendinnetje heb!”

 

 

Lees ook:

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Duivensport

 

 

 

7 september 2010

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN