logo (7)

 

Veel natte neuzen aan de Klappenberg

 

 

klappenberg-1

 

Het hondenpension aan de Klappenberg heeft het druk tijdens de vakantie.

 Op de voorste rij van links naar rechts: Charlotte, José en Amanda. Achterste rij: Marleen, Sabine, Michelle en Floor.

 

 

Blaffende honden bijten niet, maar wie bij José van der Linden-Maas (48)

haar hondenpension De Lindenberg aan de Klappenberg betreedt,

schrikt toch wel van het oorverdovende kabaal dat de logés luidkeels produceren.

 

 

Dat is volgens haar nou precies de reden dat ze alleen op bepaalde dagen en tijden haar pension openstelt voor bezoekers en belangstellenden. Om de rust voor de honden, maar ook voor de buren, te waarborgen. Ter geruststelling loopt zij langs de kennels en heeft ze voor alle gasten een bemoedigend klopje en een hartelijk woord. “Ja, ik praat tegen de honden,” licht ze toe. “Dat stamt nog uit de tijd dat ik jaren geleden een hondentrimsalon had.” Ook kent ze de kwispelende dieren allemaal bij naam. En dat zijn er heel wat, want het pension zit tijdens de vakantieperiode helemaal vol. Dat wil zeggen dat er honderd viervoeters in de hokken verblijven. Zo'n 21 jaar geleden heeft José de toenmalige boxerkennel van haar ouders overgenomen. Zij waren blij met de overname, maar moesten in het begin wel wennen dat hun dochter besloot om ook andere rassen dan alleen de boxer een plaatsje in het pension te geven.

 

 

klappenberg-2

 

 

De honden verblijven met zijn tweeën in een binnenhok en hebben daarnaast de beschikking over een buitenren. Elke hond heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing en vaak eigen gewoontes. Zo verblijven er op dit moment twee witte boomertjes die een mand met speeltjes hebben meegekregen en niet anders dan van een schoteltje willen eten. “Die zijn dus echt verwend,” lacht José. Een mooi voorbeeld van dierenliefde was volgens haar ook de mevrouw die een foto van haarzelf meegaf. Om op te hangen in het hok. Ook de lievelingstoel van de hond moest mee, maar die paste niet in het hok. Dus is het de kleine sofa geworden. “De dieren worden door veel mensen als hun kinderen beschouwd en zo behandelen zij hen ook,” legt José uit. In de voerruimte staan dan ook diverse trommeltjes gevuld met hun favoriete snoepjes en snacks. Meegegeven door de baasjes en bazinnetjes. “Ik voer de wensen van de klanten zo goed mogelijk samen met mijn enthousiaste medewerksters uit, maar hoe veel ik ook van een hond houd, ik vind wel dat een hond, hond moet blijven.” Het afscheid nemen van de viervoeters valt ook voor de meeste hondeneigenaars niet mee. Er vloeien dan ook regelmatig tranen op de weide van de Klappenberg. Het is meestal de man die de oogappel voor een vakantieperiode komt brengen, want vrouwen hebben volgens de pensionhoudster daar het meeste moeite mee. Op het terrein zijn veertien weides aanwezig waarop de labradors, golden retrievers, teckels en de vele andere natneuzen worden uitgelaten. De oude varkensschuur, waar nu nog onder andere de wasruimtes gevestigd zijn, gaat binnenkort op de schop. De bestaande ruimtes zijn te laag en niet functioneel. Daar zal een groot binnenverblijf worden gerealiseerd dat de sfeer van een huiskamer moet uitademen. Met comfortabele manden die lijken op fauteuils. Om de huiselijke sfeer te verhogen worden eraan de muur schilderijtjes opgehangen. “Niet dat de honden daarop zitten te wachten, maar de mensen vinden dat leuk,” verontschuldigt José zich. In de ontvangstruimte kijkt dekreu Derek met rode boerenzakdoek trouwhartig uit zijn ogen. De bruine boxer is niet te koop. Ook al zijn er veel gegadigden die er hun hart aan verloren hebben. Het beeld dat bijna niet van echt is te onderscheiden is voor José een dierbare herinnering aan de hond met een lief karakter en die voor vele nakomelingen gezorgd heeft.

 

 

klappenberg 3

 

Vlakbij de uitgang is Deborah Hof uit Herwijnen uiterst geconcentreerd bezig om een muurschildering aan te brengen. Met een airbrush spuit ze de afbeeldingen van de meest voorkomende hondenrassen zoals de collie, spaniel, berner senner en uiteraard de boxer op de muur. Dat is een gereedschap waarmee er door middel van lucht verf verneveld opgebracht kan worden. Nu doet ze dat op een muur. “Maar dat kan op allerlei voorwerpen zoals bijvoorbeeld helmen, motors,” legt ze desgevraagd uit. Ze hanteert de zogenoemde freehand-techniek, dus zonder gebruik van mallen. “Om het geheel zal nog een lijst worden gehangen zodat het lijkt dat je als het ware door een venster naar een veld met spelende en loslopende honden kijkt,” legt de artieste uit. De eigenaresse van het hondenpension kijkt goedkeurend toe. “Dat is altijd al een lang gekoesterde wens geweest,” verzucht ze. “Ik heb nu eenmaal een passie voor honden.”

 

 

 

Een bijdrage van Redactie: Breda-en-alles-daaromheen.

 

1 augustus 2008

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN