2008

 Verwachten of vrezen?

 

 

 

Allereerst wens ik de lezers van deze site allen een gezond, goed, gelukkig en welvarend nieuwjaar toe, dat staat buiten kijf. Bijna niemand zal ontkomen aan de gedachte, zo bij de aanvang van een nieuw kalenderjaar of het komende jaar hen wat goeds zal brengen. En in de persoonlijke sfeer verwacht ik ook dat menigeen goede tot zeer goede momenten zal beleven. In het brede en maatschappelijke, politieke aspect echter, ben ik pessimistisch gestemd over de komende jaren en dat terwijl ik van nature een zeer optimistisch persoontje ben. Een glas is bij mij eerder halfvol dan halfleeg en in elke tegenslag zit weer de kiem voor een nieuwe uitdaging. Zo was én ís mijn levensinstelling.

 

Een beetje beschouwend rond om me heenkijkend zie ik enerzijds een grote, zeer grote, groep mensen die het redelijk goed tot uitermate goed hebben. Twee vakanties zijn al geen uitzondering, al of niet mét of zonder de tweede auto of naar het tweede huis. Geen probleem, van harte gegund. Daarnaast echter zie ik ook een grote groep die het moet doen met één uitkering, van welke ‘sociale’ dienst of instelling dan maar ook. Deze mensen die dergelijk soort uitkeringen ‘genieten’ kunnen amper op vakantie en in veel gevallen mogen ze blij zijn als hun fiets het nog doet, laat staan dat ze de beschikking over een auto hebben. Kortom, de tweedeling in de maatschappij wordt almaar erger en tekent zich pijnlijk af. Ik hoef alleen maar het woord ‘voedselbanken’ te noemen en menigeen zal begrijpen wat ik ermee bedoel. De strijd voor het bestaan, het overleven, komt dan wel erg dichtbij!

 

Maar afgezien daarvan zijn er nog veel meer zaken die mijns inziens op een glijdende helling zitten en dát verontrust me nog veel meer, temeer daar de overgrote meerderheid, zij die bij wijze van spreken ‘het aan niets ontbreekt.’ Zij hebben amper in de gaten wat er loos is. Want ze hebben het té druk met hun werk, hun zaak, hun sociaal leven, uitstapjes, culturele aspiraties en God mag weten wat nog meer. Het lijkt op een ‘droomscenario’ voor een overheid die misschien het woord ‘democratie’ wel eens in de mond willen nemen, maar ondertussen dromen van een totalitaire machtspositie voor zichzelf. Want om een of andere vreemde reden is de hang naar macht vaak groter dan de hang naar geld. Hoewel het ene niet mogelijk is zonder het andere. Geld is veelal een middel om te komen tot en vaak niet het doel op zich.

 

 

Een klein illustratief voorbeeldje toont dit aan:

 

Een poosje terug was een vreselijk rijke sjeik zich met zijn gevolg aan het amuseren in een of ander restaurant in Amerika. Hij stoorde zich heel erg aan een bepaalde kelner, maar realiseerde zich dat hij geen macht had over die man. Hij riep de eigenaar van de zaak en bood een voor die eigenaar niet te versmaden bedrag, kocht de hele tent met alles er op en er aan. Waarop de sjeik, nadat de transactie als een voorlopig koopcontract inmiddels was getekend, aan tafel mét een vette cheque als tastbaar bewijs, hij de desbetreffende kelner tot zich riep en de legendarische woorden uitsprak: “You’re fired! And well now!”

 

(Jij bent ontslagen en wel per direct!)

 

 

 

Dat ‘droomscenario’ (voor mij een: “horrorscenario”) om te komen tot absolute macht gaat velen niet vlug genoeg en vele hoge functionarissen, die denken lid van de heersende elite te zijn, nemen maar al te vaak een voorschot op hun (vermeende) totalitaire machtspositie. En men komt er steeds vaker mee weg ook, zoals dat heet. Volstaan zal ik vooralsnog met slechts twee voorbeelden, twee voorbeelden die weliswaar af en toe de kranten halen, maar toch nog zó worden afgeschermd en behandeld dat het geen terechte grote verontwaardiging van een groot publiek oproept.

 

WANT DÁT IS HET GROOTSTE GEVAAR VOOR DE ELITE DIE DE MACHT HEBBEN. De oude Romeinen hadden dat ook al door en gaven het plebs, het volk, brood en spelen. Dit volk heeft meer eisen en gezien de economische omstandigheden van de laatste decennia is men dan ook bij machte het volk te geven wat het volk wil. Mits het volk maar niet aan hun machtsposities gaat knagen, dan is de elite best bereid af en toe een ‘korstje of kluif’ naar het volk toe te werpen.

 

Op de sociaal maatschappelijke en terecht zeer kritische site van de Sociale Databank Nederland (www.sdnl.nl/gepke-de-leef.htm) vindt u bijvoorbeeld een verslag van een gewone, zelfs een ietwat volkse zakenvrouw die het aan de stok kreeg met een lokale wethouder. Een frictie van machten! Het door de hoofdredacteur van deze site zelf opgenomen interview laat zien hoe ver de macht van de overheid reikt en hoe zij de politie, justitie e.d. kunnen manipuleren. Bekijk zelf het verhaal van dit slachtoffer en u staat verbaasd dat zoiets in dit land mogelijk is en wat zich ‘gewoon’ onder onze ogen afspeelt. Manipulatie, marteling en zeer, zeer laakbare methodes die voormalig een nazi regiem zo gehaat deed zijn. Dat gebeurt in Nederland heden ten dage en nu!

 

Diezelfde voorpagina spreekt ook van een heel ander verhaal, een gewone aannemer, die omdat hij niet wilde getuigen voor een hoge vakbondsman en hem, die vakbondsbaas, zodoende de weg dwarsboomde om zijn wel degelijk gepleegd misdrijf te verdonkeremanen. Dat heeft geresulteerd in een nu al dertig jaar lang slepend conflict met het Openbaar Ministerie. Bekijk ook dit meer dan openhartig interview, alle bewijzen zijn er en toch wordt deze ‘kleine man’ kapot gemaakt en vermangeld. De beide zaken hebben niets, maar dan ook niets met elkaar te maken. Zij het dat het beiden twee sterke karakters zijn, die niet buigen voor machtsmisbruik. Het overkomt velen en de meeste hebben al snel het onderspit moeten delven. Deze twee zaken stel ik slechts als voorbeeld, zij vertegenwoordigen er honderden! Maar als men de pers, die in handen is van de overheid, niet mee heeft, dan kan die overheid doen en laten wat ze zelf willen. Nationaal en internationaal!

 

Dankzij het rookgordijn van meer welvaart wordt ons als mens echter steeds meer ontnomen en wel het allervoornaamste wat een mens kan hebben buiten gezondheid om. Namelijk: vrijheid, vrijheid in al zijn betekenissen. Die vrijheid wordt steeds meer aan banden gelegd, beetje bij beetje en de controle neemt alsmaar toe, beetje bij beetje. Onze eigenheid, onze nationaliteit wordt weggeredeneerd, wij moeten Europeanen worden, liever nog: wereldburgers! Individuele belangen worden meer en meer ondergeschikt gemaakt aan de collectieve belangen en dat zoiets wel eens slachtoffers kost. Ach, that’s all in the game! Lastig, maar men weet er wel weg mee nietwaar? Denk aan Van Traa, Pim Fortuyn enzovoorts. Elders waren het bijvoorbeeld J.F. Kennedy en vele anderen, waaronder sommige journalisten. Om grotere belangen veilig te stellen is de overheid er alles aan gelegen om te komen tot die ene grote smeltpot. Deals zijn in vroeger jaren al gemaakt met bijvoorbeeld landen in het Midden-Oosten en mensen of partijen die ageren tegen bijvoorbeeld ons wezensvreemde invloeden van onder meer de islam, worden gedemoniseerd of voor erger uitgemaakt.

 

Alles in de economie is gebaseerd op schaalvergroting en eenwording. Geen dag gaat voorbij of u hoort van overnames en fusies. Of dat nu op het gebied van retail is of de luchtvaart, bierindustrie of het bankwezen. Ergens moet er ooit een eind komen! Al is het maar getalsmatig! En wie beheerst dan die ene tak van industrie en wie beheerst dan die andere tak van industrie of productie? De enkelingen die hoog, zeer hoog aan de financiële touwtjes trekken hebben hun plan al lang klaar liggen en de “overheden” van haast alle landen ter wereld zijn niets meer dan hun uitvoerders, of toch zeker hun bondgenoten. Hele groepen mensen weten, voelen en begrijpen dat er ‘iets’ aan de hand is.

 

Ik kwam op de site www.niburu.nl zelfs tegen, dat men in het kader van de jaarwisseling 2007/2008 aan het aftellen was. Aftellen naar het jaar 2012! Omdat men dán redding verwacht vanuit de ruimte! Wel, zo zijn er al meer geweest, maar de tientallen groepen, sekten met soms miljoenen en miljoenen aanhangers kijken ook reikhalzend uit naar het hun ‘beloofde land.’ Die eerder genoemde overheden én machtige industriëlen zijn overigens vaak de financiers van deze ‘opvanghuizen van ontevredenen.’ Een hele slimme en weldoordachte zet! Zo houd je ze nog onder controle ook! In de moslimwereld zie je dat de radicale elementen uitkijken naar een verlosser, een Mahdi en hun leven telt dan niet meer. De hindoes en boeddhisten verwachten nu meer dan ooit hun Maitreya, die alles eerlijk zal verdelen in deze wereld. Gelovige Joden zien uit naar Elia en de Messias, net zoals steeds meer evangelische christenen dit doen.

 

Maar de overgrote meerderheid van de miljarden hebben echter alleen maar ogen voor hun eigen welzijn. En dat ‘welzijn’ dat willen die grotere en machtigen der aarde graag geven, maar dan wel ten kostte van u en mijn vrijheid. Die prijs is mij te hoog, maar niet alleen daarom verwacht ik een andere tijd. Ik verwacht een andere tijd omdat dit mij beloofd is. Beloofd, niet door een koningin, een rijke industrieel of  een andere machtige Bobo, maar door de Schepper zelf. En daarom schaar ik mij onder degenen die zeggen: “weer een jaar dichterbij,” maar tegelijkertijd tijd vraag ik mij ook af: “wat moeten we nog meemaken eer het zover is.”

 

Daarom en vanuit die visie wens ik u veel wijsheid en inzicht toe in dit komende jaar. Bovenop de wens die ik al aan het begin van dit artikel uitsprak.

 

 

Silvia Videler.

 

1 januari 2008

 

Home

 

stats count

 

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN