Bron: www.bndestem.nl

 

Von Bonninghausen

 was een extravagante burgemeester

 

 

baron lodi

 

Baron Lodi in 1990 bij zijn Hohes Haus in het Duitse Nienborg.

 

 

Lodewijk Eduard Diederik Von Bonninghausen tot Herinckhave was burgemeester van Terheijden. En dat hebben ze daar geweten. Hij was een excentrieke en markante burgemeester. Hij werd geboren als Freiherr Lodewijk Eduard Diederik Sebastiaan von Bonninghausen tot Herinckhave. Zijn geboortehuis, de burcht Hohes Haus, stond in het Duitse Nienborg, maar de familie bezat ook een kasteel in de buurt van Tubbergen. Lodi, zoals intimi hem noemden, schreef zijn achternaam steevast als Van Bonninghausen, met een a in het voorvoegsel en zonder umlaut. Dat klonk minder Duits, vond hij. Hij leefde van 1909 tot 2005. De excentrieke baron, die zijn hele leven vrijgezel bleef, was onder meer burgemeester van het Zeeuws-Vlaamse IJzendijke en van Terheijden.

 

De dorpsbewoners keken in 1958 vreemd op toen de eerste burger in Terheijden arriveerde. Hij liet zich bij de gemeentegrens ophalen in een witte koets met twee paarden, betrok de ambtswoning bij het gemeentehuis en zwaaide er zestien jaar de scepter. De wijk Molenpolder kwam onder zijn leiding tot stand, evenals het sportpark aan de Ruitersvaartseweg, de sporthal in Wagenberg en het zwembad in Terheijden. Van Bonninghausen, die als kind stotterde, leerde in het openbaar spreken met een kiezelsteen in zijn mond. Toen hij het stotteren eenmaal had overwonnen, hield hij graag spontane toespraken. Maar zijn spontane actie bij het Terheijdense zwembad overtrof alles. Gekleed in jacquet dook hij in het diepe, waarna hij het bad voor geopend verklaarde. Harry Bruijns was destijds gemeentebode en werkte nauw met de burgemeester samen. Hij herinnert zich dat Van Bonninghausen in de zomer graag ging zwemmen voor hij aan z’n werkdag begon. “Om tijd te sparen deed hij thuis z’n zwembroek aan. Met alleen een regenjas erover fietste hij dan naar het zwembad, trok z’n baantjes en deed zijn jas weer aan.” De burgemeester hield ganzen om zijn huis te bewaken. Als hij op wintersport ging, nam Bruijns de verzorging op zich.

 

Joep van Bekhoven, die de gemeentelijke beplantingen bijhield, verzorgde ook de burgemeesterstuin. Maar de brandnetels moest hij laten staan, omdat Van Bonninghausen daar soep van trok. De alleenstaande burgemeester wist precies wie hij voor welke klus moest inschakelen. Overbuurvrouw Nel van den Broek had een textielwinkel en zette regelmatig een knoop aan z’n broek. Zij werd ook ingeschakeld toen een groep leden van Heemkundekring De Vlasselt jaren later bij de inmiddels gepensioneerde burgemeester in Duitsland op bezoek ging. Ze vertelt: “Hij zag me uit de bus stappen en troonde me mee naar de kelder. Toen het gezelschap een rondleiding kreeg door het kasteel en over het landgoed, stond ik koffie te zetten en broodjes te smeren. Na afloop raapte hij wat gebutste appels, die in z’n boomgaard op de grond lagen. Die kreeg ik mee naar huis als dank.” De extravagante burgemeester was dol op dansen, hij had een stevige band met de Belgische adel en werd regelmatig uitgenodigd in Brussel voor een koninklijk bal. Toch sloeg hij nooit een vrouw aan de haak.

 

Behalve met gemeentepolitiek hield Lodi van Bonninghausen zich intensief bezig met vrijwilligerswerk. Hij vond dat de adel de mensheid moest dienen. Als Maltezer Ridder en brancardier begeleidde hij zieken naar Lourdes. Hij hield dit vol tot hij zelf al op hoge leeftijd was. In Breda was hij voorzitter van de Vincentiusvereniging en bestuurslid van Geschiedkundige Kring De Oranjeboom, die hem na ruim dertig jaar tot erelid benoemde. De restauratie van monumentale gebouwen had een speciaal plekje in zijn hart. Zo redde hij molen De Arend van de ondergang. Ook buiten Terheijden zette hij zich in voor het behoud van monumenten. Mede dankzij hem is de vesting van Heusden in de oude staat hersteld. Nel van den Broek denkt minder positief over het monumentenbeleid van de voormalige burgemeester. “Hij weigerde een sloopvergunning af te geven voor een bouwvallige schuur naast onze winkel, want hij hoopte die nog te kunnen redden. De zaak sleepte zich jarenlang voort. Na zijn vertrek hadden we de sloopvergunning zó op zak, want zijn opvolger deed niet zo moeilijk,” zegt ze.

 

Na zijn pensionering woonde Van Bonninghausen nog een paar jaar in Terheijden. Op 70-jarige leeftijd trok hij zich terug op het familielandgoed in Duitsland en begon aan een geldverslindend herstel van de burcht. Dat duurde bijna 25 jaar. Hij bikte muren af en legde nieuwe vloeren. Als hij in de bibliotheek naar het portret van zijn vader keek, hoorde hij hem in gedachten zeggen dat het een verkwisting van het familievermogen was. Maar Lodi zette door. Hij sliep op een matras op de grond en droeg ‘s winters een dubbel stel ondergoed tegen de kou. Hij kreeg steun van vak- en ambachtslieden uit de buurt, maar de band met Terheijden bleef. Bruijns en Van Bekhoven gingen een paar keer naar Nienborg om klusjes te doen voor de baron. “Daarna gingen we altijd ergens dineren, dus ik had niet de indruk dat hij gierig was,” zegt Bruijns. Van Bonninghausen stierf eenzaam op 1 maart 2005. Hij was 95 jaar en bracht zijn laatste maanden door in een verzorgingshuis in Epe. Hij is begraven in het familiegraf van Herinckhave te Tubbergen. Bisschop Bär leidde de dienst. Harry Bruijns hoorde pas drie maanden later van zijn dood. “Jammer. Als ik het had geweten was ik naar zijn begrafenis gegaan. Hij was misschien een beetje vreemd, maar het was een aardige man.”

 

 

Zie ook:

 

Terheijden in beeld

 

 

11 september 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN