Bron: http://www.bndestem.nl/algemeen/binnenland/7188318/Wat-heeft-dat-kind-toch--opvoeden-door-Annie-de-Vreugd.ece

 

“Wat heeft dat kind toch?”

 

 

kind-2

 

 

“Wat is dat kind lastig. Loopt de hele dag te jengelen en te zeuren.” Pa en ma zijn het eens. Dit duurt nu al weken en is niet gezond meer. Er moet iets aan de hand zijn met hun dochter. Ze kan zich slecht concentreren, klaagt over hoofdpijn, vergeet van alles. Kan niks hebben, bij het minste of geringste volgt een huilbui. “We gaan morgen naar de dokter,” besluiten de ouders. “Ze moet maar eens door de molen, er moet nu duidelijkheid komen over haar gedrag. Dit kan zo niet langer, zo kan ze straks niet naar school.” Hordes humeurige kinderen worden onderzocht en naar therapieën doorverwezen. Als een kind moeilijk doet, nergens zin in heeft, niks lust en niks wil, dan zoeken ouders hun heil vaak meteen bij artsen, psychologen en pedagogen. Zonder zichzelf eerst de basale vraag te stellen of hun kind niet heel gewoon lijdt aan slaapgebrek. Of het wel fit is. Of het wel op tijd naar bed gaat.

 

In de zomermaanden zijn veel jonge kinderen laat op straat te vinden. Niet zomaar voor een keertje omdat papa jarig is, maar de hele week door zie je sommige kleuters om negen uur ‘s avonds met hun driewieler over de stoep rijden. Om de volgende morgen vroeg weer bij de buitenschoolse opvang te worden afgezet. De winkels blijven steeds langer open, het kroost gaat ‘s avonds nog mee om boodschappen te doen. Op koopavond hoor en zie je overal jonge kinderen. Het middagslaapje wordt overgeslagen, dat is lastig en past niet in het schema van vader en moeder. De kleine moet maar onderweg hangend in zijn buggy, zien dat hij uitrust. Als we ‘s avonds op visite gaan, nemen we onze kinderen liever mee op sleeptouw, want de oppas kost alleen maar geld. Heel veel ondefinieerbare kwalen bij kinderen verdwijnen als sneeuw voor de zon als ze elke dag een uur eerder gaan slapen. Volwassenen worden ook chagrijnig als ze slaaptekort hebben, krijgen ook hoofdpijn en buikpijn. Met kinderen is dat net zo. Als een kind over van alles en nog wat klaagt, is eerder slapen het proberen waard, alvorens te denken dat hij iets ernstigs mankeert. Je kunt altijd nog naar de dokter.

 

Het kan ook zijn dat een kind wel op tijd naar bed gaat, maar dat het de slaap niet kan vatten. De ouders horen hem elke avond nog een hele tijd rommelen op zijn kamer. Het ene kind heeft inderdaad meer slaap nodig dan het andere en er bestaan ochtend- en avondkinderen. De laatste hebben van nature moeite met inslapen. Het is met name voor avondkinderen belangrijk welk bedritueel gevolgd wordt. Gaat het kind altijd na het eten eerst nog een robbertje voetballen met kinderen uit de straat, dan onder de douche en vervolgens een potje stoeien met vader, dan kan je er zeker van zijn dat hij topfit en boordevol adrenaline in bed stapt. Na het eten een rustig spelletje spelen of een verhaaltje voorlezen, zal minder opwinding veroorzaken. Maar er zijn natuurlijk veel meer redenen te bedenken waarom een kind de slaap niet kan vatten. Het had ruzie met de ouders en dat is nog niet goed uitgepraat. Of de ouders ruziën beneden, terwijl hun kind op bed ligt. Het kind vraagt zich af of dat zijn schuld is, is bang dat zijn ouders uit elkaar gaan. De kleding over de stoel lijkt in het donker uit te groeien tot een heel eng beest, misschien gaat hij wel leven als het kind de ogen sluit. Bij een vriendje is pas ingebroken, misschien komt die dief vannacht wel door zijn slaapkamerraam naar binnen sluipen. Oma is onlangs doodgegaan, ze zeiden dat ze nu voor altijd blijft slapen. Als hij nu zijn ogen dicht doet, wordt hij misschien ook wel nooit meer wakker. Ogen wijd open houden dus. En nee, er zit geen krokodil onder het bed. Vader gaat dus mooi niet zoeken. Zou hij dat namelijk wel doen, dan geeft hij daarmee impliciet aan dat het kennelijk wel mogelijk is dat er eentje zit. Verstandige ouders leggen, kortom, hun kind op tijd en met beleid in bed.

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

Bron: http://www.bndestem.nl/algemeen/binnenland/7188313/Opvoeden-zonder-voorbeeld.ece

 

Opvoeden zonder voorbeeld

 

 

omaopa

 

Het gemis van je eigen ouders voel je extra als je zelf een kind krijgt.

 

 

Marjolein Simons was nog maar net moeder, toen haar eigen moeder aan een hartstilstand overleed. Het gebeurde kort nadat Simons had ervaren hoe belangrijk de steun van haar moeder eigenlijk was. Haar zoon Victor, nog een baby, had een operatie ondergaan vanwege een levensgevaarlijke aandoening. Haar moeder overleed met het pas herstelde jongetje op haar schoot. “In de periode, waarin Victor in het ziekenhuis lag, wist mijn moeder precies wat ik nodig had. Omdat ze zelf moeder was en ze me als geen ander kende. Als ik thuiskwam uit het ziekenhuis, had ze voor ons gekookt of een warm bad voor me klaarstaan. Maar ik waardeerde het vooral dat, als ik naar huis ging, zij in het ziekenhuis aan Victors bed zat. Buiten mijn partner had ik daar niemand liever gehad dan haar.”

 

Na de dood van haar moeder had Simons moeite om het verdriet toe te laten. “Ik moest verder. Ik had een kind van wie ik zielsveel hield en die mijn zorg nodig had. Maar ik ‘struikelde’ regelmatig. Ik miste haar advies bij opvoedvragen, had behoefte aan de erkenning en herkenning van de vrouw met wie ik de meeste herinneringen had opgebouwd.” Veel ouders die zelf geen vader of moeder meer hebben, hebben in hun ouderschap regelmatig last van confronterende mijlpalen, zegt Karin den Hollander. Voor het boek Ouders zonder voorbeeld, dat ze met Mieke Ankersmid schreef, verzamelde ze ervaringsverhalen van vaders en moeders die jong één of beide ouders verloren en ouders die als kind voor adoptie werden afgestaan. “Ook zij hebben hun vader en moeder verloren,” aldus Den Hollander. Het bereiken van de leeftijd waarop de ouder overleed of zijn kind afstond, is zo’n lastige mijlpaal, legt ze uit. “Ouders beseffen dan hoe jong hun eigen ouder destijds eigenlijk was en hoe moeilijk het geweest moet zijn om op die leeftijd afscheid te nemen van de kinderen.” Een 42-jarige vrouw vertelt: “Op dezelfde leeftijd als ik was toen mijn moeder overleed, bleek mijn dochter nog wel een moeder te hebben en ik kon daar erg moeilijk mee omgaan. Ik wilde zelf nog zo graag een moeder hebben. Dus verwachtte ik van haar voortdurend als moeder bevestigd te worden.” Het gevoel er ‘alleen’ voor te staan, is ingrijpend. “Veel ouders die geen vader of moeder hebben, weten niet meer hoe ze ouder moeten zijn,” legt verliesdeskundige Riet Fiddelaers van het Expertisecentrum Omgaan met verlies uit. “Ze worden geconfronteerd met het verlangen naar hun vader of moeder, hoe lang geleden die misschien ook is overleden. Ook de angst om het verkeerd te doen, de verkeerde keuzes te maken in de opvoeding, speelt mee. Ze missen een klankbord en een rolmodel.”

 

In Ouders zonder voorbeeld vertelt een 60-jarige vader, die op 15-jarige leeftijd zijn vader verloor, dat hij zich na een ruzie met zijn puberzoon geen raad wist. “Ik heb hem toen gezegd dat ik met lege handen stond (…), omdat ik dat zelf nooit meegemaakt had met mijn vader. Ik was verbaasd over het feit dat ik teruggreep op het niet aanwezig zijn van mijn eigen vader in die zo moeilijke puberteit.” Volgens auteur Den Hollander is het ouderschap voor opvoeders zonder voorbeeld een grotere uitdaging dan voor anderen en dat is ook haar eigen ervaring. Ze verloor haar moeder op haar 17e. “Sinds ik kinderen heb, streef ik een ideaalbeeld van het moederschap na. Ik ben bang om het niet goed te doen, omdat ik geen volledig voorbeeld heb van hoe mijn moeder het deed. Ik heb bijvoorbeeld de diepe wens om er altijd voor mijn kinderen te zijn, wat natuurlijk helemaal niet kan.” Ook vindt ze het moeilijk om hulp te vragen bij het ouderschap. “Na het overlijden van mijn moeder werd ik op mezelf teruggeworpen. Ik nam de rol van mijn moeder in het gezin over en moest een steun zijn voor mijn vader. Pas nu begin ik in te zien dat ik er niet alleen voor sta, dat ik om een oppas of advies mág vragen.”

 

Karin den Hollander en Mieke Ankersmid - Ouders zonder voorbeeld. Ten Have, 22,90 euro.

 

Marjolein Simons - Moeder zijn zonder mijn moeder. Bruna, 17,95 euro.

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

 

27 augustus 2010

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN