Bron: www.bndestem.nl

 

Wie bij de crisisdienst werkt,

moet wel tegen een stootje kunnen

 

 

 

“Hee, man, ik ben geen kind. Ik ben 42 jaar,”

roept een man vanachter een gordijn op de IC.

 

 

Met draden en slangen zit hij aan allerlei apparaten buiten zijn bed vast. “Ik ga hier weg, hoor.” Even later zakt hij weer in een soort slaaptoestand. Dat komt door de medicijnen die ze hem af en toe toedienen. Dan ineens ontwaakt hij weer en begint hij aan de slangetjes te trekken. Zijn benen zwaaien uit bed en zijn bovenlijf komt omhoog. “Ga alsjeblief terug in bed, meneer. U zit aan allerlei slangen vast,” probeert Claire de Vries van de crisisdienst hem te kalmeren. “U kunt niet zomaar opstaan.” “Nee, nee, dit is de gevangenis toch niet. Ik ga weg. U maakt mij het leven zuur. Ik ben een man van 42 jaar, ik ben geen kind. Jullie weten het allemaal zo goed, maar je doet geen flikker.”

 

Het komt nogal eens voor dat de crisisdienst bij mensen wordt geroepen die op de een of andere manier al in beeld zijn bij de hulpverlening. Dat gaat ook deze middag op, wanneer de dienstdoende sociaal-psychiatrisch verpleegkundige bij een GGZ-bekende in ziekenhuis Lievensberg wordt geroepen. Het gaat om een meneer met een zogeheten dubbele diagnose: hij is drugsverslaafd, maar heeft ook een psychiatrische achtergrond. Hij werd op de IC opgenomen “wegens bewustzijnsverlies.” Fysiek is hij inmiddels zover opgepept dat hij weg kan, maar hij weigert opname op de PAAZ of bij GGZ WNB. Hij is zo onrustig en verward dat de crisisdienst wordt ingeschakeld. Maaike Zijlstra, de crisisdienstpsychiater die als achterwacht van Claire is opgetrommeld, probeert contact met de man te krijgen, maar concludeert na een tijdje dat het onmogelijk is een gesprek te voeren. Op basis van de informatie van het ziekenhuis, de eerdere opnames van de man, zijn huidige gedrag en de bijbehorende risico’s vraagt ze een inbewaringstelling aan bij burgemeester Han Polman. Hij moet als eindverantwoordelijke voor de openbare orde in de gemeente Bergen op Zoom de crisisdienst toestemming geven de verwarde man gedwongen op te nemen. Via een rechtstreekse internetverbinding is het in een halfuurtje gepiept.

 

Inmiddels meldt zich telefonisch een volgende crisis: een mevrouw is ongerust over het buitensporige drugsgebruik van haar man. “Hij is in behandeling bij Kentron, maar valt telkens terug. Hij is een paar nachten weggebleven en toen hij thuiskwam, was hij agressief. Ik ben bang dat hij zichzelf iets aandoet als ik hem zeg dat het zo niet langer gaat en dat ik bij hem weg wil. Ik zou willen dat hij wordt opgenomen, dat wil hij zelf ook.” Maaike en Claire luisteren aandachtig naar de vrouw. Ze denken dat de man het meest gebaat is bij hulp van verslavingszorginstelling Kentron, waar hij al een afspraak heeft en waar hij ook opgenomen zou kunnen worden. Ze horen ‘weinig acuut psychiatrisch.’ “Waarom stelt u de confrontatie niet uit en gaat u dan samen naar Kentron?” De belster gaat akkoord, maar Claire spreekt af de volgende dag toch even contact op te nemen. De suïcidale uitingen van de man zitten haar niet helemaal lekker. “Als iemand bij wie je bent geroepen, ondanks onze interventie daarna toch zelfmoord pleegt, draag je dat een tijdje bij je.”

 

Wie bij de crisisdienst werkt, moet tegen een stootje kunnen, da’s helder. De cliënten zijn vaak op het randje van controleverlies en dan zijn een dikke huid en stressbestendigheid handige eigenschappen. “Soms gaan mensen ook enorm tekeer, maar gaan ze daarna toch vlot mee in de ambulance,” zegt Claires collega Wijnand Segeren. “Een heel enkele keer voel je: dit kan wel eens een knokpartij worden, maar een klap loop je zelden of nooit op. Iedereen heeft zo zijn eigen foefjes om iemand af te leiden.” Om te bepalen hoe ernstig een doodsverlangen van iemand is, wordt een vragenlijst gebruikt. Maar, de psychiatrie is geen exacte wetenschap en honderd procent zekerheid is er nooit, zegt Wijnand. “Je probeert veiligheidsafspraken te maken in de zin van: je gebruikt geen geweld en als je drang krijgt, bel je mij. De meeste mensen voelen zich daar moreel aan gehouden, je steunt er mensen mee is mijn ervaring. Altijd is de vraag: kan ik die patiënt veilig achterlaten? Het gaat over leven en dood, dat is een bizar deel van ons werk.”

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

Crisisdienst GGZ WNB

 

De crisisdienst bestaat uit vijf sociaal-psychiatrisch verpleegkundigen en tien psychiaters. De dienst rukt uit als iemand een gevaar voor zichzelf of de omgeving vormt. Een melding komt van huisartsen, politie, maatschappelijk werk of andere instellingen. De dienst is 24 uur per etmaal beschikbaar en wordt jaarlijks 1200 maal ingeschakeld. In driehonderd gevallen mondt dat uit in een acute opname in de kliniek op het Vrederustterrein of de PAAZ. Het verzorgingsgebied telt 300.000 inwoners.

 

 

 

image069

 

Een paviljoen op “Vrederust” – Halsteren

(Foto: Kees Wittenbols – 3 april 2009)

 

 

 

20 mei 2009

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count


 

BREDA-EN-ALLES-DAAROMHEEN