Bron: http://www.bndestem.nl/regio/bergenopzoom/6518571/Zoveel-doden-voor-een-onvermijdelijk-verlies.ece

 

Zoveel doden voor een

onvermijdelijk verlies”

 

 

Het bezoek aan Welberg riep bij Harry Warren veel emoties op.

Thomas Whitehead vocht als enige van het regiment bij Welberg.

 

Het is, 65 jaar na dato, de eerste en misschien ook de laatste

keer dat Canadese veteranen de slag om Welberg kunnen herdenken.

 

 

image072

 

Het oorlogsmonument aan de Canadezenweg – Welberg

(Foto: Kees Wittenbols – 31 maart 2009)

 

 

Want bij de 35 leden van de veteranenvereniging van het Canadese Algonquinregiment, die gisteren neerstreken in De Vaert in Welberg, bevinden zich nog twee oud-strijders uit de Tweede Wereldoorlog. En waarvan er maar één echt om Welberg en Steenbergen heeft gevochten. Thomas Whitehead, inmiddels 83, kan zich nog wel fragmenten herinneren van de strijd om het kleine dorpje, waar de Duitsers zich stevig hadden ingegraven. “Tijdens de rit met de bus door het gebied kwamen wel flitsen naar boven. Bedenk wel, we waren soldaten en wisten niet waar we heen gingen en waarvoor. Bovendien hingen nergens borden of wegwijzers. Die hadden de Duitsers weggehaald,” aldus Whitehead, die wel iets moois overhield aan zijn diensttijd. “Ik ontmoette na de oorlog, in Duitsland gelegerd, een Nederlandse. Ze werd mijn vrouw. Helaas heb ik haar al moeten afstaan.”

 

De dood van geliefden en vrienden loopt als een rode draad door deze dag. Wat Robert Catsburg, die een boek schreef over de bevrijding van Steenbergen en Welberg, voor het voetlicht probeert te brengen deze ochtend, is dat er heel veel doden waren. “Want 57 gedode en 130 gewonde Canadezen, 23 gesneuvelde Duitsers en maar liefst dertig inwoners van Welberg, dat is een groot verlies aan levens. En dat allemaal in een vijfdaagse slag die volstrekt nutteloos was. Want de Duitsers wilden al terugtrekken, maar moesten van hun opperbevel Steenbergen zo lang mogelijk in handen houden. En waarvoor?,” aldus Catsburg. Hij hield een glashelder betoog voor de 35 bezoekers over de manier waarop Welberg - en daarop Steenbergen - uiteindelijk werd bevrijd door soldaten van het Algoquin Regiment. Een deel van zijn verhaal, inclusief de namen van de gesneuvelden, is ook terug te vinden bij het monument aan de Canadezenweg. Een monument dat eigenlijk ontstond uit een grap, zo vertelt mede-iniatiefnemer Angelo Somers. Hij kocht ooit de oude boerderij aan de ingang van de weg waar zoveel Canadezen waren gesneuveld. Aanvankelijk had hij het idee om in een verloren punt van zijn perceel een kapelletje te bouwen. Toen de pastoor hem een kerkklok aanbood en de link naar het grote aantal gesneuvelde Canadezen was gelegd, ontstond het plan voor het monument. Dat inmiddels, zonder enige hulp van de gemeente Steenbergen overigens, wordt beheerd door de werkgroep van de Welbergse Corneliusparochie.

 

Nu, 65 jaar na dato, is dat monument zelfs twee keer het toneel van een herdenking. Gisteren door de 35 leden van de veteranenvereniging van het Algoquinregiment. In mei komt een vergelijkbare groep van het South Alberta Regiment naar Welberg en Steenbergen. Onder hen zal misschien dan ook (inmiddels) generaal Amy zijn, die als majoor destijds de bevrijding van Steenbergen leidde en daar de hoogste Canadese militaire onderscheiding kreeg. Dergelijke onderscheidingen waren er niet voor de Steenbergenaren en Welbergenaren die sneuvelden in die eerste vijf dagen van november 1944. Maar een aantal van hun familieleden had toch troost aan het bezoek van deze bevrijders van Welberg. Zoals Ad Hellemons, die kort na de bevrijding zijn twee broers verloor door een noodlottig ongeval met munitie, of de zoon van Kees Smout, wiens vader de eerste burger was, die sneuvelde tijdens de eerste gevechtshandelingen. Veteraan Thomas Whitehead herinnert zich het verdriet van hen die iemand verloren hadden. “Veel mensen hadden toch een dubbel gevoel. Ze hadden iemand, een geliefde, een vader, moeder, zoon of dochter, verloren. Maar tegelijkertijd hadden ze ook hun vrijheid herwonnen. Ik weet nog goed dat veel Nederlanders, zodra ze ons zagen, de achtertuin inrenden. Hoeveel mensen daar niet een fles jenever bewaarden voor deze dag.”

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

Het Algonquin Regiment

 

 

Het Algonquin Regiment was aanvankelijk een reservisten- en opleidingsregiment uit North Bay, Ontario, Canada. Het werd opgericht in 1865. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het regiment actief in juli 1940, om in 1942 overzees te gaan. Aanvankelijk werden de soldaten van Algonquin gebruikt om op Newfoundland luchthaven Torbay en Cape Spear te bewaken. In juni 1943 vertrok het regiment naar Engeland om deel uit te maken van de 10e Canadese Infanterie Brigade. Op 16 juli 1944 speelde een klein deel van het regiment een rol tijdens de gevechten in Normandië, na de landingen daar begin juni.

 

Het regiment werd in oktober 1944 ingezet om zich tussen Bergen op Zoom en Roosendaal een weg te banen naar Steenbergen. Daarbij werden ondermeer Wouwse Plantage en Moerstraten bevrijd. Het regiment leed grote verliezen bij de bevrijding van Welberg en Steenbergen. In amper een week verloren 57 soldaten het leven en raakten er nog eens 130 gewond.

 

 

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

 

 

Zie ook:

 

Welberg in beeld

 

 

9 april 2010

 

Home

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

stats count